Veldslag Norg duathlon met 3de plek

Om 8:15 liep de wekker af en had ik nagenoeg gelijk ook Samme al aan de telefoon. Ziek. Shit, jammer. Zelf was ik de voorgaande dag ook niet fit geweest. Erge hoofdpijn vlak boven de neus, moe af en toe wat zweetaanvallen. Maar ik voelde me 's morgens redelijk en heb maar een paracetamol geslikt. Marcel zou ook niet meegaan vanwege een blessure in de knie en Henk (O) zat ook met een blessure waardoor de wedtrsijd voor hem geen optie was. Bleven voor deelname over: Jan, John, Marco, Henk (M), Jonathan, Elsbeth en ik. Tot onze grote verrassing startte Marcel toch en zo waren we met 7 atleten van AVHeerenveen redelijk vertegenwoordigd.

Om 12.00 uur precies werden meer dan 60 duatleten weggeschoten op het geweldige parkoers door de Langeloër duinen. De organisatie had een mooi parcours uitgezet waarin ze alle klimmetjes optimaal hadden benut. De wedstrijd startte met een crossloop van 4 rondes (a 1.5km). Er werd in flink tempo gelopen, wat ik in ronde 3 ook al aan m'n maag begon te merken. Maar ach, dan nog 1.5km en dan kon ik lekker fietsen en dan kwam de maag wel weer tot rust. Ik liep de eerste cross op een nette 3de plek. Ik wisselde redelijk vlot achter de eerste 2 dames en was benieuwd wat zij op de ATB zouden doen. In de eerste ronde al zag ik John op de grond liggen met een lijkbleke kleur op het gezicht. Henk was al afgestapt en zat bij 'm tesamen met nog een vrijwilliger. In één seconde gaan dan vele scenario's door je hoofd en moest ik een beslissing nemen: afstappen of doorrijden. OMdat Henk bij John zat besloot ik door te rijden. Met een raar gevoel in de maag. Dit keer een heel ander gevoel dan wat ik ervoer tijdens het lopen. Wat zou er zijn? Is het ernstig. Als het héél ernstig is, legt de organisatie het evenement wel stil.

Enfin. Ik crosste door en kon in de eerste ronde al opschuiven naar positie 2. Deze positie hield ik vast tot het einde van de 3de ronde. Daar werd ik met een flink tempo voorbij gereden door Henriette. Ik kon niet aanhaken en bleef in m'n eigen race. Het ging fijn al begon mijn rug een beetje op te spelen. Ik genoot van het parcours en maakte een laatste mooie ronde. Klimmen, bochten, rulle stukken zand. De uitdaging was er. Na 4 rondes wisselde ik vlot in het PF en ging de laatste 2 looprondes in. Ik keek Henriette in de rug en had een achterstand van een halve minuut. Maar ik voelde m'n kuiten flink en wist ook dat er geen versnelling meer in zou zitten.

Consolideren en netjes finishen op een derde plek. Zeker tevreden, maar fysiek vond ik het wel pittig. Bij de finish aangekomen bleek John z'n sleutelbeen gebroken. Achteraf zelf een 3-dubbele breuk en tevens een gebroken pink. Ontzettend vervelend voor hem. Ik hoop op een goed en een spoedig herstel.

Na een koude douche, even van kleedkamer gewisseld en daarna proberen nog een beetje warm te worden. De warme chocomel met slagroom hielp daar wel bij. Moe en voldaan gezellig met Marco terug gereden. Op naar de Wilgenweard marathon 27 februari. Maar nu echt ff rusten.

Met dank aan de sportfotograaf van sportfotodrenthe.

Derde plek tijdens super Cross duathlon in Nijverdal

Zaterdag 15 januari vond onder auspiciën van de NTB voor de 11e keer de DRW Run Bike Run plaats. Was het tot aan vorige week nog niet zeker of de wedstrijd door kon gaan in verband met de weersomstandigheden en de staat van het parcours, zaterdag was het zalig weer om te hardlopen en om met een ATB over het Ravijn te fietsen. Het deelnemers veld was dan ook groot.

In 2006 had ik deze cross duathlon al eens eerder gedaan en was ik succesvol met een eerste plek gefinisht. In de edities daarna meermalen de plannen gehad om terug te keren, maar wegens andere wedstrijden of planning was het er niet van gekomen. Vorig jaar toch weer ingeschreven voor de DRW Run Bike Run, maar toen werd de wedstrijd afgelast wegens teveel sneeuw op het parcours. Maar 2011 was het dan eindelijk weer zover. Met een delegatie van 9 atleten van AVHeerenveen (ja, Harold, je hoort er ook bij;)), vetrokkken we zaterdagochtend om 10:00 vanaf het clubgebouw. Mooi op tijd, want de start was om 12:30 en dan konden we mooi een rondje voorcrossen. Maar doordat we in de file belandden, werd het geen rondje voorcrossen en waren we net op tijd om nog 5 minuten in te kunnen lopen.

Voor de RBR waren de afstanden 5 km lopen ( twee rondes van 2,5 km), 20 km fietsen op een ATB ( twee rondes van 10 km) en daarna nog eens 2,5 km lopen. Om 12:30 het startschot. Na een aanloop van 200m direct een steile klim omhoog met boomworsteld het bos in. Da's goed opletten wanneer iedereen zo dicht op elkaar zit. Goed voor de enkels he. Ik startte behouden omdat inhalen op het eerste stuk voor onnodig energieverbruik leidt en alleen maar ongelukken kan brengen. Daar waar het parcours het toeliet haalde ik een paar mannen in. Stoer parcours, echt crossen. Daar houd ik wel van. Ruim over de helft van de eerste ronde kwam je bij een zeer steile afdaling in het mulle zand. Hup zo 20 meter naar beneden. Met grote stappen en dan je hakken goed in het zand. Ging prima. Maar dan ook direct weer omhoog he? Door het mulle zand. Oef, zwaar. Kleine stapjes die wegzakken in het mulle zand. Halverwege de mulle klim voelde ik de benen wat branden. In het zelfde tempo door en dan bovenaan rustig benen een beetje laten herstellen. Zo volgde nog een ronde.

Als 4de dame liep ik het PF in voor de wissel en als derde begon ik aan het fietsen. Eerst een verhard aanloopstuk richting het bos en dan met een haakse bocht de bossen in. Ingrid, die wat langzamer wisselde haalde me hier al in. Ik lag weer op de 4de plek en bedacht me Ingrid zo lang mogelijk bij te blijven. Het parcours lag er geweldig bij. Modder viel ontzettend mee (had wel wat meer gemogen, want daar pakte ik wel m'n voordeel). Een kilometer of 4 kon ik bij Ingrid blijven en moest toen lossen. Maar het fietsen bleef een waar genot. Na 6km keek ik Adrea in de rug. Knal roze shirt dus dat werkt als een rood doek op een stier;) Ik kwam langzaam dichterbij. Maar bij een enigszins steile klim waar ik op het kleine blad schakelde, sloeg m'n ketting eraf. Ik probeerde nog fietsend het ketting erop te krijgen, maar dit lukte niet. Afstappen, ketting erom leggen en de trapper ronddraaien, dit herhalen omdat het ketting nog niet goed zat en toen, hup, weer op de fiets. jammer van die 20-30 seconden. Knallen weer. Het duurde even voordat ik het roze shirt weer zag, maar aan het einde van de eerste ronde (10km) was ik Andrea voorbij.

Vanuit de derde positie kon ik nog opschuiven naar een tweede positie op de ATB. Ik wist pas hoe groot de marges met de dames achter me waren tijdens de laatste wissel in het PF. Ik begon als tweede dame aan het lopen, maar zag dat Andrea met lopen vlak achter me zat en goed het tempo erin had. Sharon Zuijdervliet die daarachter zeer sterk liep, was op te grote afstand.  Ik besloot niet maximaal te lopen; niet teveel in het rood. Ik liet bij de mulle afdaling Andrea voorbij gaan en sloot bovenaan de steile klim niet aan. Dit is een intensieve training en geen piekmoment hield ik mezelf voor. Het seizoen moet nog komen. Ik was al super tevreden met het verloop van de wedstrijd. De laatste 750m liet ik mezelf mooi 'uitrollen' naar de finish en in een tijd van 1:40:18 finishte ik als derde dame achter Ingrid Tempert (1:38:30) en Andrea Jochems (1:39:42). Het was een mooie dameswedstrijd geweest, met weinig grote verschillen.

John werd 2de bij de heren 40+, Samme 3de bij de heren 40+ en Elsbeth was 1ste bij de dames 40+.
Foekelina, bedankt voor de mooie foto's. Zie ook Samme's foto's

Uitslagen:

John Nagelhout     1:26:49

Samme Steenstra  1:28:58

Marco Douma      1:32:55

Paco v.d. Reijden  1:33:43
Harold Brouwer    1:34:52

Henk Meijer         1:39:34

Silvia Brouwer      1:40:18

Marcel Walstra    1:45:46

Elsbeth Rispens    1:59:06

ATB tocht Appelscha-Diever

Gelukkig waren er weer 9 man (7 mannen, 2 vrouwen) zondag enthousiast voor een ATB-tochtje in de omgeving. Aangezien op zaterdag 8 januari de ATB tocht in Diever (die nog werd afgelast ook) tegelijk viel met onze clubcross in Sint Nyk, besloten we om op zondag te gaan biken.

Vertrek om 8:30 bij het clubgebouw van AVHeerenveen. Het parcours in Appelscha lag er zeer modderig bij. Tja, aantrekkelijk ook. Een aantal clubgenoten had hier al eens gebiked op de vernieuwde route. Maar dat wilde ik ook graag zelf eens proeven. Daar stonden we dan.

Het parcours was enorm uitdagend en afwisselend. Mooie singletracks met korte klimmetjes, bochtwerk en gladde boomstronken, afgewisseld met bredere, vlakke paden. De omgeving zeer fantastisch, met name in het open veld. dat moet in de lente helemaal mooi zijn. Hoewel wij het nu al erg troffen met het weer.

Mijn benen voelden heel prima en dat na een pittige crossloop de dag ervoor. Ik kon mooi aanhaken bij de voorste groep, die het tempo niet al te hoog inzette en dus was het een zeer aangename training met de nodige rust cq herstelmomentjes.

Na 3 uur biken (eten en kletsen) hadden we de routes van Appelscha en Diever aaneengereden en was het wel genoeg voor de zondag.

Kan nu zeggen dat ik m'n 'nieuwe' Santos echt goed heb ingereden. De ATB voelt prima. En hoewel de ATB snel oogt, heb ik er (sorry) toch m'n eigen vertrouwde dameszadeltje weer opgezet. Dat zit toch echt stukken beter.
Foto's van Samme Steenstra

De achterhoede nog even de goede kant op sturen;)

Planning 2011

Vorig jaar een heerlijk sportjaar gehad. De eerste piek lag natuurlijk bij de marathon van Rotterdam en in het naseizoen bij de Tri-Ambla. Voor 2011 heb ik lang nagedacht. Aanvankelijk had ik na de marathon van rotterdam direct zoiets van "volgend jaar weer en dan nog 7 minuten sneller". Maar doordat Rotterdam me ook deels mijn triathlonvoorseizoen kostte, begon ik te twijfelen. En hoe meer triathlons ik deed, hoe meer ik besefte dat triathlon meer in mijn bloed zit dan puur lopen. Ach, met een triathlon loop je ook;). Toen begon ik te denken aan een nieuwe uitdaging die binnen 10-12 uur trainen past. Dus lange afstand..... je moet nog even wachten. Komt wel na mijn promotie.

Maar de midden afstand leek mij wel haalbaar. En zo was ik in november-december vorig jaar dan ook wel overtuigd van mijn plan om me in 2011 op de halve te richten. Didam zou een mooi moment zijn. Dan kon ik in het voorjaar nog mooi 3-4 OD's pakken, op 2 juli Didam doen, dan rustperiode en de vakantie om weer op te bouwen naar het naseizoen. Tja, en toen stond ineens het NK Cross triathlon op de kalender voor 9 juli. En nu is 9 juli net een week na 2 juli. Tja, en dat vind ik nu net weer een beetje zonde voor mijn grote offroad liefde. Plannen omgegooid. En eigenlijk was dat helemaal niet moeilijk. Want sinds ik eind december in het bezit ben van een super geweldige Santos ATB, is de liefde voor offroad natuurlijk alleen maar weer sterker geworden. Dus we gaan er weer een degelijk cross seizoen van maken, met hier en daar een wedstrijdje op de weg. Naast het trainingsweekend in mei en de geplande tijdrittenreeks ziet de voorlopige planning als volgt uit (in blauw georganiseerd door AVHeerenveen):

8 jan: crossloop Sint Nicolaasga (10.4km)
15 jan: R-B-R Nijverdal (5-20-2.5)
5 febr: Rotstergaastloop (15km)
13 febr: Cross duathlon Norg (6-18-3)
5+6 mrt: MTB marathon Ameland (Proloog + 60km)
9 apr: Lenis R-B-B Ter Idzard (11-40-5.5)
8 mei: Ronde van Oranjewoud (16.1km)
4 juni: Triathlon Heerenveen (1.5-40-10)
19 juni: Triathlon Groningen (1-40-10)
25 juni: Triathlon Stiens (1-40-10)
9 juli: NK Cross Triathlon Den Haag (1.5-30-10)
16 juli: Ritskemoi-run Ameland (10km)
13 aug: BBQ-run Ameland (10km)
24 aug: Clubkampioenschappen Triathlon Mildam (0.5-22-5)
4 sept: Cross Triathlon Vlaardingen (1-24-8)
17 sept: Cross Triathlon Ameland (1.5-35-12)
25 sept: Jouster Merkloop (15km)
11 okt: Wouterbergcross (6km)
5 nov: Heideloop (10km)
3 dec: Mildam cross (10km)
11 dec: Cross duathlon Groesbeek
17 dec: Adventure Ameland (21.1km)
31 dec: Oliebollenloop Gorredijk (10km)

Winnares St. Nykstercross

Deze zaterdag 8 januari had ik de St. Nykstercross in mijn agenda. Alweer de 4de cross uit de wintercompetitie van AVHeerenveen. Afstand 10.4km. Parcours was t.o.v. ander jaren iets verlegd vanwege zeer natte en soms nog bevroren delen in de bossen van St Nic.

De temperatuur zaterdagochtend was met 8graden zeer mild. Na al die kou van de afgelopen weken voelt het bijna als lente. Maar de motregen maakte het niet heel aantrekkelijk om naar buiten te gaan. Toch maar....

De start was om 10:30 en er had zich een flinke schare met atleten verzameld die of de 5.2km of de 10.4km gingen lopen. Bij het inlopen vroeg ik mezelf weer af waarom ik nog niet eens spikes heb aangeschaft. Kan ik toch voordeel uithalen denk ik. Maar ik deed de cross maar weer op mijn vertrouwde loopschoenen. Ik startte vlot voorin. Het vervelende aan die eerste kilometers is dat iedereen nog zo dicht op elkaar loopt waardoor je het pas niet goed ziet en dus niet goed kan anticiperen op kuilen, plassen en modderige stukken. Maar al redelijk vlot had ik een positie waarin ik de meters voor me vrij in het zicht had. Geke Venema liep vlak achter me, dat kon ik aan haar ademhaling horen. Het parcours lag er prima bij. Vorig jaar nog zwaar besneeuwd, nu af en toe drassig, maar nog prima beloopbaar zonder spikes.

Na ruim 3km ging Geke me voorbij waardoor ik bij de dames de koppositie verloor. Ik liep al op een pittig tempo en een tempo hoger zou mij opbreken. Maar gelukkig versnelde Geke niet en kon ik aanhaken. Aangezien Geke haar loopjes altijd goed opbouwd, wilde ik bij de ingang van de tweede ronde zo vlak mogelijk achter haar blijven. Dit ging wonderbaarlijk goed. Ik bleef heel mooi in het spoor bij Geke. Na 9km verwachtte ik een versnelling van Geke, die er niet kwam. Ik voelde reserve in mijn benen en vroeg mezelf af wat ik hiermee wilde gaan doen. Netjes achter Geke blijven hangen om als 2de te finishen of toch erop en erover. Ik hou er niet van om in de laatste 50m iemand vanuit de rug voorbij te sprinten en vond dit gezien de hoeveelheid kopwerk dat ze had gedaan ook niet terecht. Dan maar een lange versnelling. Met nog zo'n 500-700m te gaan verhoogde ik mijn tempo. De sterkste benen zouden dan eerlijk winnen. Ik zette mijn versnelling rustig in en keek/luisterde of Geke reageerde. Ik hoorde aan haar ademhaling dat ze al behoorlijk aan d'r max zat. Door er nog een tandje bovenop te gooien wist ik zeker dat ruim voor haar kon finishen. En dat deed ik. Ik finishte in 48 minuten. Ik had niets over, maar maag, darmen en benen voelden goed. Voelden heel goed. Even kletsen en een rondje uitdraven met Kees. Wil ik door al dat geklets nog wel eens overslaan, maar is zo heilzaam.

Tja en herstellen moet wel even. Morgenvroeg met de AVHeerenveen bikers naar Appelscha. Dan moet er weer een beetje power in de benen zitten.
Dank aan Saher voor de Foto's van de cross

Winst tijdens Oliebollenloop Gorredijk

Het was al weer voor de 5e keer dat het sport- en ontspanningscentrum Kortezwaag te Gorredijk haar jaarlijkse hardloopevenement organiseerde, de grote gang maker in dit geheel is ons eigen AV Heerenveen lid uit Luxwoude Wietze Jonker met zijn actieve medewerkers. Het aantal deelnemers is ieder jaar stijgende. De te lopen afstanden zijn exacte afstanden. Je kon inschrijven voor de 6,4 km (4 mijl) en de 10 km. Je kon deze afstanden wandelen en of hardlopend afleggen het geheel had een recreatief karakter, de start was om 13.30 uur. Maar ondanks het recreatief karakter van deze oudejaarsloop waren er toch leuke prijzen beschikbaar gesteld door Sietse van der Meij van Runnersworld te Heerenveen.

Enkele 10 tallen leden zowel jong en oud van AV Heerenveen liepen op deze oudejaarsdag mee. Het parcours was goed aangegeven met duidelijke pijlen, en enkele km punten waren aangegeven zodat je op deze manier heel ontspanend je km kon lopen, en je eind tijd tijdens het lopen al kon voorspellen. De loop route met de start direct naast het sport café liep als volgt: Richting Langezwaag over de Hegedijk, de 10 km ging linksaf de Bonteboksleane in, ( de 6,4 km ging eerder linksaf, de laatste 3,4 km van beide afstanden was over hetzelfde parcours) op naar Jonkerslan, de Fugelsang op en over de De Leijen naar Kortezwaag en bij de Nijewei links af en dan na 1,5 km op na de oliebollen die je kreeg na het passeren van de finish voor/ in het sport- en ontspanningscentrum Kortezwaag.

De wegen waren voor het grootste gedeelte verhard, en liep voor een grootgedeelte over verkeersluwe wegen, en door de invallende dooi goed begaanbaar, en dat met een temperatuur van een paar graden boven nul en een heerlijk zonnetje.

De eerste km ging (vanzelfsprekend) weer wat te snel (in 4:04), maar al vlot kwam ik in een fijn tempo. Na 1.5km kwam Johan van achter me aanlopen en vroeg of ik aan ging sluiten. Prima, maar als je je eigen wedstrijd wil lopen dan moet je dit zeker doen. Na bijna 4km kreeg Johan het al wat zwaarder, omdat ie tijdens de ijskoude Kerstcross in Oranjewoud flinke kou op de longen had gehad. Ik nam de positie van 'm over op naar Jonkerslan. Op de 5km klokte ik 22:01. Hmm, ok voor een loop in de winter (lees niet-specifieke periode), maar ik wilde toch wel onder de 44 minuten lopen. Klein tempootje erop. Maar Johan kon niet aansluiten en moest even wandelen. Ik ging alleen verder. Het was genieten. Geweldig weertje en de carbietschoten op de achtergrond. Gorredijk kwam weer in zicht. Benen voelden prima, ademhaling fijn onder controle, maar de darmen begonnen in de laatste km iets op te spelen. Behouden blijven lopen en bedenken dat ik die oudjaarsavond ook nog veel lekkers naar binnen wilde werken. Ik finishte als eerste dame in 43:40. Heel mooie tijd en prima tevreden mee. Daar moet in het voorjaar zeker weer een minuut vanaf, maar dat zal goedkomen.

Ik won een mooi lopershirt van saucony en na een gezellig gesprek met wat clubgenootjes terug naar huis voor de preparaties voor een gezellige oudejaarsavond. Lots of fun.

Eerste dame V35+ Kerstcross Oranjewoud

Het was echt ijzig koud afgelopen zondag tijdens de Kerstcross van Oranjewoud. Maar met de Kerstman langs het parcours en vrolijke liedjes uit de geluidsboxen, was het een zeer gezellige sfeer.

Er waren afgelopen zondag 19 december verschillende afstanden voor recreatieve en wedstrijd atleten te lopen. Om 11:30 was er een trimploop over 2, 4, 6, 8 of 10km; Er was een jeugdloop; om 13:05 stond de ladies wedstrijdrun op het programma en tot slot was er de wedstrijd van de heren om 14:40.

Ik had gekozen voor de Ladiesrun, een wedstrijd die over 6km ging. De organisatie had de dag voor de cross een volle dag gewerkt aan het prepareren van het parcours. De sneeuw was, waar mogelijk, weggeveegd. Maar de ijsplaten konden niet weggehaald worden. Er waren een aantal ladingen zand op het parcours aangebracht om grote glibber partijen te voorkomen.

Nadat ik even met een aantal clubgenootjes had bijgekletst, ben ik rustig gaa warmlopen. Thermoshirtje, thermojasje, dikke winterjas en dan een thermobroek, tight en trainingsbroek. Lekker warm. Maar toen de klok 13:00 naderde moesten er toch wat kleren uit. Gelukkig was er een warmtebron die zo voor te start ervoor zorgde dat ik niet direct met een blauw bekkie weghoefde.

Om 13:05 het startschot. Drie rondes van 2.2 km. De start ging goed en ik had voldoende grip met mijn gewone loopschoentjes (lees: geen spikes) op de rechte stukken. In de bochten was het een beetje inhouden en vooral niet op de voorvoet willen lopen. Beetje platvoets lopen. Denk dat dat het best beschrijft wat ik deed. Maar dat ging prima. Na de eerste ronde in ruim 10 minuten hoorde ik dat ik eerste vrouw 35 was. Mooi, vasthouden dacht ik. Ik hoorde ook via de speaker toen dame 2 en 3 uit mijn categorie voorbij renden. Het tempo volhouden wat ik liep, moest prima kunnen. Maar halverwege de tweede ronde raakte m'n veter los (hmm, moet niet alleen snelsluiters in m'n trischoentjes maar ook in mijn gewone loopschoenen). Toen de derde ronde inging kon ik via het omroepen van de speaker wederom inschatten hoe ver mijn medelopers V35+ achter mij zaten. Te kort om een fatsoenlijke strik te kunnen zetten met handschoenen aan. Dus maar verder hollen op een schoen die steeds losser ging zitten. De afzet was niet meer de afzet die het zijn moest omdat m'n voet in de schoen begon te schuiven. Maar met nog 1km te gaan, wist ik dat ik de wedstrijd kon gaan winnen bij de V35+. Ik finishte in 31:03 (Uitslagen Kerstcross). Prima, vond ik. Geen pijn in de benen en ademhaling prima onder controle. Wel bevroren kaken en neusvleugels. Wil je je neus ophalen, gaat het niet he? Geen beweging in te krijgen. En als je praat voel je je debiel.

Heel mooi vlot had de organisatie binnen 5-10 minuten de prijsuitreiking. Nooit eerder zo snel meegemaakt. Een mooi plekje op het schavot en een mooi lopersshirt van saucony was de prijs. Lekker uitrennen naar huis, want de start was nagenoeg in mijn achtertuin (2km). Even een bordje vegetarische erwtensoep gegeten (Theo maakt 'm zo lekker) en toen op de ATB lekker door het bos uitgefietst terwijl ik zo nu en dan het wedstrijdverloop van de heren wedstrijd meekreeg. Ijskoud uiteindelijk weer thuis om 16:00 en toen heerlijk met Theo naar de Woudfennen geweest voor een avond ontspannen in de sauna.

ATB nachttocht "Chocola met Nobeltje"

Vrijdagavond 17 december was het dan zover: ATB nachttocht "Chocola met Nobeltje". We waren nagenoeg met het dubbele aantal deelnemers i.v.t. het aantal deelnemers van vorig jaar en daarmee noem ik het evenement al succesvol. Het was hoopjes lol en gezelligheid.

Vanaf 20:00 druppelde iederereen binnen. En na wat gekeuvel, een bakje koffie of warme chocola, werd het tijd om ons te prepareren voor de tocht. In de ochtend had ik de ronde die we zouden fietsen al verkend. Het lag er toen aardig bij. Een aantal ijsplaten in het bos en wat bevroren sporen. We zouden zeke moeten opletten in het donker, maar echt gevaarlijke stukken waren er niet. Met name de oversteken van bos via we naar bos konden onverwacht glad zijn.
De temperatuur was aangenaam en de wind had zich aan de stilte in het bos aangepast.

Tegen 20:45 vetrokken we van de Marktweg, over de Schoterlandse weg, onder het tunneltje door en via het van Bienemalaantje het bos van Oranjewoud in. Het bos lag er prachtig bij zo met en laagje sneeuw; Iedereen was in vrolijke stemming en zo trokken we het duistere bos in. Magisch zo'n donker bos dat enigszins oplicht door de sneeuw.Een serene stilte, wanneer wij ons een beetje inhielden. Eerste tien minuten aanvoelen wat de ATB doet in het bos met bevroren ondergrond. Maar het voelde goed voor iedereen. Even pauze voor een foto.

Er volgden een paar glijers (including ondergetekende) door de ijsplaten die onder een klein laagje sneeuw lagen. Gelukkig werd de grond zachtjes gekust waardor er geen ernstige kneuzingen vielen te noteren. Alleen na een krap half uurtje werden we plots wreed verstoord in onze ontspannen tocht. Samme schreeuwde: "help!, godverd..... Help!" We keerden direct om en vroegen ons af wat er gebeurd was. Elsbeth was de eerste die Samme's ATB aantrof of het pad en zag de gedaante van Samme in de struiken. Op het moment dat ze keek hoe het met hem was, draaide hij bruut zijn gezicht naar haar toe en met een luide schreeuw maakt hij ons allen wakker. Een onverwacht spook.

We crossten verder. Het was een waar genot. Zo mooi het bos. De omgeving leek betoverd en elke minuut was volop genieten. De tijd vloog.... en wij erachteraan. Rond 22:30 waren we weer terug op de Marktweg. Wederom tijd om dit bijzondere gezelschap vast te leggen. Daar waar de hele avond Nederland in de ban was van hevige sneeuwval, files en andere verkeersonmogelijkheden, genoten wij in het donker van een licht besneeuwde omgeving. We poseerden in de tuin met onze ghost.

Tijd voor wat we werkelijk hadden verdiend; waarvoor we hadden gebiked: "chocola en Nobeltje". Gellukig was Theo zo lief geweest om nog een extra bodempje te verzorgen in de vorm van een verse erwtensoep. heelijk. Zo konden we eerst "bijkomen" onder het genote van een warme erwtensoep en werd er geproost met Nobeltje en Torentje en knabbelden we af en to een stukje chocola weg. Geslaagd, gezellig en wederom voor herhaling vatbaar. Wat wordt het thema volgend jaar?

Wilma, Elsbeth, Marco, Paco, Marcel, Henk, Samme, Arjen en Jos bedankt voor de gezellige avond!

Adventure Ameland

De website van de Adventure  kopt al: "7e Ameland Adventurerun groot succes ondanks aangepast programma". En dat was zeker waar. De beslissing die donderdag viel om de halve marathon te laten vervangen door een 10km was natuurlijk voor een groot aantal atleten een teleurstelling, maar gezien de omstandigheden die donderdag natuurlijk terecht. Hoewel een aantal honderden atleten hierdoor de overtocht naar het eiland niet maakten, was het gros van de lopers aanwezig en zag en hoorde ik alleen maar mensen die hadden genoten. Ruim 2600 lopers finishten bij de Adventurerun op Ameland.
En het was ook heerlijk lopen. Ik vertrok zaterdagochtend met het bootje van 10:30 richting Ameland. Bootje vol met sportieve mensen. Te vol als je het mij vraag. Maar er was sfeer aan boord. Een ontspannen menigte met bakken vol energie om die straks op het eiland vrij te laten. Bij aankomst haalde mam me bij de boot op. Even lekker rustig zitten bij pa en ma met een kopje thee een versgemaakte krentjesbrij. Mmm. Bedankt mam! Marco opgehaald uit het dorp en toen rustig verkleden, het centrum van Nes inwandelen om vervolgens een rustige warming-up te pakken. Een ruime boog om het centrum en voelen hoeveel kleren je tijdens de wedstrijd aan moest. Voor de start her en der nog wat kletsen, overtollige kleding afleveren en een kwartier voor de start het startvak in.

Iedereen stond lekker warm tegen elkaar. En het was minuten aftellen voor de start. Laatste succeswensen en dan knal. Het centrum van Nes werd overspoeld met het vele getrappel van enthousiaste lopers. Heerlijk die eerste honderden meters vol joelend publiek. We verlieten het dorp de ballumerweg op en vervolgens richting westerpad. De start ging goed. Bij kilometer 1 keek ik op m'n klokje. Verdorie, niet goed ingedrukt en dus geen feedback van het tempo. Wat maakt het ook. Alsof de weergave van de tijd ervoor zou zorgen dat ik sneller zou gaan lopen. Na 2.5km het strand op. De zee was hoog en dat betekent lopen door tamelijk mul zand. Je zag de lopers zoeken naar het juiste pad.  Een strakke wind vanuit het noordwesten zorgde er in ieder geval voor dat het lopen niet nog zwaarder werd gemaakt omdat deze vanuit de gunstige hoek kwam. Na 3.5 kilometer strand de oprit bij de Grauwe duun. Stevig omhoog klimmen door het mulle zand. Even het rood in en dan boven aan de duinen weer een beetje bijkomen. En dan sta je weer onder aan de duinenrij en begint de volgende klim weer. Hmmm, dat was er een te veel. Ik voelde een misselijk gevoel komen in m'n maag, dus een klein tandje lager. Benen voelden heerlijk.

Ik liep de strandweg in Buren op. Nu was het aftellen voor de laatste kilometers. Ik kon niet versnellen omdat m'n maag niet ok voelde, maar m'n benen wilden prima verder. Ik zag de afstand tot m'n voorgangers vergroten en vroeg me af of ik toch niet nog even aan moest zetten. Waarom wel, waarom niet? Ik koos ervoor om in mijn comfortabele zone te blijven. Waarom? Gewoon omdat ik in mijn comfortabele zone wilde blijven ;P Ik hoorde de geluiden uit het dorp dichterbij komen. Ik hoorde de speaker de lopers binnenhalen. Toen was het mijn beurt. Heerlijk de van Heeckerenstraat inrennen met drommen juichend publiek. Fijn, warm, gezellig. Handjes in de lucht en finishen in 45:38 (5e V35). Dit was het weer. Maar met een 10km heb je niet iets van "mooi dit hebben we weer geflikt" dat was alleen opgegaan bij de halve. Toch lekker om een pittige 10 te hebben gelopen.

Op naar andere bekende loopmaatjes om ervaringen te delen. Altijd leuk. Een druk krioelende menigte met bezwete en gloeiende gezichten met één gezamenlijke conclusie: "zwaar strand maar heerlijke wedstrijd".

Met Marco even rustig uitgelopen en daarna tijd voor een warme douche, lekker luieren en een hapje eten met John en dochter + vriendin. Gezellig! Nog even doorgefeest in de gezellige Piraat tijdens de 70's en 80's party en afsluitend in het Nescafé. Wederom een super fantastisch weekend.
Anna: Bedankt voor de foto!

Winst bij chaotische Mildam cross

Afgelopen zaterdag 4 december was de 3de crossloop uit het cross circuit van AVHeerenveen. Helaas kon ik aan de 2 eerdere crosslopen (Woutersbergje, Heideloop) niet deelnemen. Maar nu stond ik vol goede moed aan de start.

Er was een geweldige opkomst, ondanks het koude weer en de bevroren ondergrond. Op de 10km startten 60 heren en 29! dames. Bravo! Daarnaast waren er nog 30 heren en dames die op de 5km startten. De gemoedelijke en gezellige sfeer zorgden bij mij voor een ontspannen gevoel. Even een stukje inlopen op het parcours en 5 minuten voor de start 2 jassen en trainingsbroek uit. Om 10:30 werden we weggeschoten. Ik lag als dame vlot op kop en rende de eerste 2.5km achter Johan. Zijn tempo kon ik niet volledig vasthouden en dus liet ik 'm na een paar kilometer gaan. Mijn benen en vooral m'n enkels voelden goed. Vooral de enkels kregen flink te voorduren tijdens deze cross. En wanneer je vlak achter iemand loopt, dan kun je niet zo vlot anticiperen op bevroren sporen, takken en wortels.

Na 22 minuten kwam ik helemaal lekker in mijn adem. Benen voelden sterk en ik had een mooi regelmatig ademtempo. Nu ging ik echt lekker lopen. In een treintje kon ik mooi het tempo van de heren voor me volgen. Tot mijn verbazing waren we rond de 35 minuten al op het pad aanbeland dat naar de finish leidt. Hmm. Een korte 10km. Ik finishte dan ook in rond de 42,5 min. Daarna ontstond een gat tot de volgende finishers. Er ontstonden discussies bij de finish over de route en afzetlinten. Tijdens de cross bleek de loop ernstig verstoord door mannen die met kettingzagen bomen omver zaagden. Zij waren met auto's door afzettingen gereden en hadden afzetlinten verplaatst.  Tja.

Er waren verschillende rondes gelopen voor de atleten. Ik heb met mijn voorgangers ook een lus van het parcours gemist die er oorspronkelijk wel in hoorde. Of ik mijn eerste positie had kunnen behouden bij de dames zal ik niet weten. Mijn 'aangepaste'finishtijd werd 0:46:33.  In ieder geval had ik een goed gevoel over de loop in aanloop naar de Adventure zaterdag  11 december.

Winnares try-out R-B-R Klazienaveen

Het was Samme's idee om gezamenlijk deel te nemen aan de R-B-R in Klazienaveen zondag 21 november. Hij kreeg 6 ploeggenoten zo ver om mee te gaan de blubber in: Marco, Henk, Jonathan, Marcel, Elsbeth en ik.

Hoewel we aanvankelijk al om 7:30 zouden vetrekken vanaf het clubgebouw van AVHeerenveen, was het toch een wijs besluit dit een uur uit te stellen omdat de inschrijving pas mogelijk was vanaf 9:30 en de wedstrijd pas startte om 11:00. Het was slechts een uurtje rijden.

We troffen het enorm met het weer; nagenoeg windstil en een heerlijk zonnetje. Wel fris, dus de handschoenen gingen aan. Om 11:00 werden we weggefloten. Een totaal van 31 individuele atleten (7 dames) en helaas 1 duo. Het loopparcours was gevarieerd en door de natte ondergrond was het nog wel een beetje glijden. We moesten 2 rondes van 2.5km lopen. Ik zag de verscheidene blauwe (AVHeerenveen) pakjes voor m lopen, maar hield fijn m'n eigen tempo. Een dame (Liane de Wit) liep voor me en had een krachtige, snelle pas. Dat tempo kon ik zeker niet hebben en liet me er niet door afleiden.

De eerste 5km ging prima. Geen HR meter dus geen feedback; lekker op gevoel. Ik kende een vlotte wissel en sprong op m'n ATB voor 3 rondes fietsen (totaal 18.5km). Fietsen voelde goed en ik vroeg me al af of ik mogelijk de dame voor me kon pakken. Maar dat bleek al vrij vroeg op de ATB niet meer nodig. Liane was binnen 2.5km al lek gereden waardoor ik de kop bij de dames mocht overnemen. Net op dat punt reed ik, en met mij nagenoeg alle voorgangers, verkeerd. Jammer. Halverwege het pas omdraaien en weer het juiste parcours op. Foutje in de organisatie, maar dat kan tijdens een try-out. Gelukkig pakte een ieder het sportief op.

De ATB-ronde was mooi gevarieerd. Weinig technisch, maar door de natte stukken met grote plassen en veel modder, kregen we toch nog een klein stukje spectakel. Ik vond het heerlijk. Het fietsen ging fijn al kon ik Henk en Marcel het laatste stuk niet bijhouden. Misschien was er een stukje spirit verdwenen door het uitvallen van dame 1 en weinig dreiging achter mij. Maar misschien is dit ook gewoon wat er in de benen zit en that's it. De laatste run van 2.5km verliep tamelijk soepel. De bovenbenen voelden pima na de fiets-loop wissel. Alleen de kuiten waren wat stijf. Al met al kon ik als eerste dame finishen met de vraagtekens of deze plek zonder uitval van Liane ook zo was geweest.

In ieder geval weer een heerlijk sportmoment genoten en gezellig nog even wat gedronken met de hele delegatie. Volgend jaar vast weer van de partij.
Uitslagen:
2  Samme Steenstra    1:26:41
4  Marco Douma        1:29:55
13 Henk Meijer          1:35:24
16 Marcel Walstra      1:36:01
1  Silvia Brouwer        1:36:43
2  Elsbeth Rispens       1:42:17
22 Jonathan Bartsma   1:44:04

Parel van Drente

Vandaag (zaterdag 16 oktober) zijn we weer gestart met de ATB-tochten die we gezamenlijk met atleten van AVHeerenveen rijden. Prima opkomst deze eerste keer. Naast de vertrouwde garde Marco, Paco, Marcel, Henk, Samme, Martin-Peter, Cathelijne en ik was de groep aangevuld met 'nieuwelingen' van AV: Elsbeth, Wilma en Tineke. En daarnaast werd de groep nog nog aangevuld met een een viertal kennissen/vrienden. We vetrokken om 8:15 met 8 mannen en 7 vrouwen. Bijna fitfty-fifty vrouw/man verdeling en dat doet me deugt.

Met wederom een geweldig carpool systeem (Henk bedankt  voor de rit), arriveerden we nog voor negenen in Havelte. Martin-Peter, Samme met zoon Fedde reden de 25km. De rest koos de 45 km. na inschrijving en bakje koffie/thee aldaar werden de groepjes geformeerd en vetrokken we op de ATB richting heidevelden. Het was fris. Handschoenen met vingers waren achteraf een betere keus geweest, maar m'n drie laagjes kleding op bovenlichaam waren prima. Het parcours lag er wat blubberig bij. Maar bij het tempo 'inrijden' gaf dit geen enkel probleem. Tesamen met Cathelijne en vriendin fietsten we in het tweede groepje achter Marco, Paco, Marcel en Henk. Omdat Henk moest lossen (hij wilde de volgende dag nog een 32 km lopen ter voorbereiding op de bereloop), sloot hij bij bij ons dames aan en fietsten we in een kwartetje door. Lekker pittig tempo, de zon kwam tevoorschijn en mijn benen voelden goed. Zo goed, dat Henk en ik ervoor kozen om met z'n tweeen door te crossen al lag dat tempo voor mij soms aan de iets-wat-hoge-kant. Toch lag het parcours me zeer goed. De drassige, gladde stukken wist ik prima door te komen; de mulle stukken ben ik gewend van Ameland; maar vooral het korte bochtwerk ging prima. Met een relatief kleine ben ik natuurlijk behoorlijk wendbaar. Het tempo was dus prima te houden.

Na ongeveer 1:15 fieten kwamen we bij de verzorgingspost, waar we de voorste 3 heren nog net even gedag konden zeggen. En zo konden Henk en ik na het nuttigen van een krentebol en wat vocht nog net Cath en vriendin gedag zeggen. Gauw weer op de fiets want ik koelde in rap tempo af (kleding vochtig van het zweet). De tweede helft van de route vond ik nog mooier dan de eerste helft. En dan doel ik met name op de laatste 5-7km. Een groot deel van dit laatste stuk gaat over de originele ATB route van Havelte. Allemaal singletracks met korte pittige klimmetjes en veel bochten. Fantastisch!!! Beetje jammer dat Henk ik ik net wat jonge fietsertjes voor ons hadden op dit geweldige stukje. Dat betekende dat we niet flink vaart konden houden en regelmatig bij klimmetjes van de fiets moesten, waar we normaal rpima door hadden kunnen crossen. gelukkig was dat maar een klein stukje. Tevens vond ik het geweldig om te zien dat jochies tussen de 7-12 jaar op flink tempo mooie technische stukjes van het parcours aflegden. Respect! Tja, mijn jochies stonden beiden op de voetbalvelden en genoten ook van hun sport (beiden met winst afgesloten).

Na zo'n 2:15 kamen we weer terug op de plaats waar we gestart waren. Da's altijd wel fijn he;)? Even douchen en de kantine in om even na te praten en bij te tanken. We waren erg benieuwd naar de ervaring van Elsbeth en Wilma die heel stoer direct gekozen hadden voor de 45 km. Stoer hoor! Met een grote smile volbrachten zij ook de 45km en gingen we allen weer ons eigen weg. Geweldige ochtend. Op naar de volgende tocht. Het was oprecht genieten!

ATB clinic AVHeerenveen

Vanuit de triathloncommissie van AVHeerenveen hadden Paco en Marco zaterdag een ATB clinic georganiseerd voor leden. De clinic werd verzorgd door Audrey Middendorp. Voor aanvang van de clinic was het nog even spannend of het droog zou worden, maar gelukkig hadden we alleen te maken met het water dat van onderaf opspatte.

Om 9:30 startten we bij het clubhuis van AVHeerenveen en hadden zich meer dan 20 atleten ethousiast bevonden voor deelname. Na een korte uitleg van Audrey over de 'werking' van de ATB vertrokken we gezamenlijk naar Oranjewoud. Nabij Tjaarda begonnen we op een grasveldje met een serie balans oefeningen. Behalve zinvol, was het ook ware hilariteit tijdens de oefeningen en was de sfeer van de dag direct gezet. Er volgde daarna een technisch rondje met hindernissen (boomstam en flinke wortels) die we meerdere keren reden op eigen tempo. Het nemen van hindernissen waarbij voor- en/of achterwiel de lucht in moest was het doel. We leerden hoe we ons gewicht moesten verplaatsen op de ATB. Complimenten aan Tineke, die nu prima over een boomstam kan zonder van de ATB te stappen.

We vervolgden onze route door Oranjewoud en begonnen aan de limbodans. Op de ATB onder een koord door. Iedereen liet zich van z'n beste kant zien. Alleen de Aloha-jurkjes ontbraken nog. Na het limbodansen volgden nog een balans- en stuuroefening en mochten we onze geleerde vaardigheden op parcours toepassen. We reden een aantal ronden met laag hangende takken. Maar menig sportieveling had vooral aandacht voor de stuurtechniek die moest worden toegepast in de modder. Om 11:30 vertrokken we in 2 groepen om nog een rondje tempo te rijden. Even lekker wreed door de modder en in de laatste kilometers werden we pas echt getrakteerd door een aantal spekgladde bruggetjes te nemen. Glibberen en glijden en een aantal valpartijen en slippers, maar iedereen bleef ongedeerd. Rond twaalven waren we weer terug bij het clubhuis.

Na een afscheidswoordje ging iedereen naar huis en konden we terugkijken op een zeer geslaagde clinic. De opbrengst was, voor een ieder op eigen niveau, zeer positief te noemen. Het was een zeer gezellige en leerzame ochtend. Het ATB seizoen kan beginnen. Zaterdag 15 oktober de "Parel van Drenthe", maar eerst volgend weekend nog de start van het crosscircuit van AVHeerenveen met de  Woutersbergcross.

Meer foto's in het webalbum.

Koppeltijdrit AVHeerenveen

Woensdagavond 29 september was het zover: de nu al beruchte koppeltijdrit van AV Heerenveen georganiseerd vanuit de triathloncommissie van AVHeerenveen (door Marco en Paco). Aan de koppeltijdrit gingen in de afgelopen maand 2 individuele tijdritten vooraf, waarvan helaas 1 tijdrit moest worden afgelast wegens onweer.

 

Omdat de duister al vroeg valt was de starttijd van de koppeltijdrit vervroegd naar 18:45 en de afstand was ingekort tot 10km. Bedoeling was om met een opposite-sex koppel te starten op de 10km en de tijd van de laatst binnenkomende van het koppel geldt als eindtijd. Gelukkig waren de weergoden ons goed gezind en hadden we een milde ondergaande zon en weinig wind. Modder en stront van de boeren op de liemdijk waren de enige hindernissen op het parcours.

 

Zeven koppels startten tijdens de koppeltijdrit. Grootste verassing was de start van Christine de Wit die 2 weken geleden haar teen nog brak, maar John niet in de steek wilde laten tijdens dit lokale evenement. Marco en ik waren als 6de koppel aan de beurt. Na een beetje wankele start waarbij Marco nog net de fiets recht kon houden gingen we op flink tempo weg. Eerste 4km over de klinkers op de liemdijk en bisschopsweg gingen aarig. Marco kan goed bochten, en ik niet dus vielen daar tijdens de 2 bochten even een gaatje. Na mijn opmerking "niet harder" gooide Marco er nog een schepje bovenop omdat ie het woordje "niet" niet had gehoord. Ik kon goed in het wiel van Marco blijven. Toen we de Snakkebuorren opgingen bemerkte ik enige verzuring in mijn benen. We waren bijna op de helft, dus ik moest nog een heel aantal minuten doortrappen. Ik besloot mijn commando "niet harder" te veranderen in "Ho" zodat er geen vergissing meer zou ontstaan en op die wijze bracht Marco z'n tempo iets omlaag.

 

Op het momnet dat ik mijn benen voelde, voelde ik tevens de cup-a-soup die ik om 18:00 snel naar binnen had geslokt langzaam omhoog komen. Hmm, bluh. Ik had moeite om bij marco in het wiel te blijven. Na 8km hervond ik mezelf. Mogelijk doordat we het tempo iets verminderd hadden. En in de laatste km kregen we onze voorgangers Paco en Cathelijne, die een minuut voor ons waren gestart, in het vizier. Marco vroeg of ik over had. Hij klaarblijkelijk wel. Ik niet!! We liepen nog iets in en finishten in 15:27. John en Christine (met gebroken teen!) deden 9 seconden minder/sneller over de 10km. Waardoor Marco en ik een mooie tweede tijd neerzetten. Dat vraagt dus om revange;) Waarschijnlijk volgend voorjaar, dus dat duurt nog even.

 

Natuurlijk tevreden over m'n fietsen en of het 9 seconden sneller had gekund? Voor mij die avond niet, denk ik. Marco fietste dit rondje eerder in 14:46, dus hij had zeker over. Mijn indivuele tijd op de ronde 4 weken terug lag op 17:09. Met behulp van Marco dus 4km/hr sneller. Nu maar hard trainen. Het was een gezellige avond.

De Uitslag:

 

1. Christine & John        15:18 min
2. Silvia & Marco           15:27 min
3. Lenneke & Jan            16:02 min
4. Cathelijne & Paco      16:12 min
5. Elsbeth & Marcel       17:09 min
6. Wilma & Jonathan     18:27 min
7. Coby & Gerrit            18:33 min

 

Grandioos Tri-Ambla!

Natuurlijk was er de dagen voor de wedstrijddag de angst voor dat ijskoude water. Maar met een watertemperatuur van 15 graden waren de omstandigheden gelukkig niet zo extreem.

Vrijdagmiddag reisde ik met het bootje van 13:30 richting Ameland. Om 15:00 zat ik tesamen met pa en John Nagelhout op het parcours om te aanschouwen en ervaren hoe dit erbij lag. We reden de Tri-Ambla route vanaf te start tot de Ballumer Blinkert. Rob van zanten had zich inmiddels bij de groep gevoegd. De route lag er prima bij en m'n lijf voelde goed en het vertrouwen in de wedstrijd was er. Na een uurtje fietsen was het wel genoeg. 's Avonds lekker aan de macaroni en de inschrijfbescheiden bij het wedstrijdsecretariaat afhalen. Heerlijk vind ik dat. Allemaal bekende gezichten die zich weer verenigen op eiland om de meest bijzondere wedstrijd van het jaar mee te gaan maken.

Na een goede nacht ontwaak ik zaterdag met niet bijzonder veel wedstrijdspanning. Ik heb veel tijd tot de start van 12 uur. Dus rustig ontbijten, kletsen met pa en ma en afspraken maken over het aangeven van het flesje sportdrank voor het looponderdeel. Om 10:45 ga ik richting Parc Fermee. Wolken vullen de lucht. Er was toch zon voorspeld? Na wat gebabbel met dezen en genen, het klaarzetten van de schoenen, op naar het PF op de dijk. Daar aangekomen zie ik aan de vlaggen dat er best een lekker windje staat vanuit Zuid, Zuid-west. Dat betekent zijwind mee op het strand. Prima. De dames in het PF maken een ontspannen indruk en we nemen de zwemrondes nog even door. Een aantal die-hards wagen nog een zogenaamde 'inzwem-poging' in dat toch wel koude water. Ik niet. Een half uur in dat koude water liggen tijdens de wedstrijd is meer dan genoeg. Nou, ok, de tenen even in het water. Zodat ik straks niet schrik. Maar de kou van het water valt me 100% mee.

Op naar de startpositie voor de briefing die inmiddels door de luidspreker schalt. Daarna het woord aan verschillende sprekers. Wie luistert er? Menig atleet is in trans. Woorden dringen dan amper door. Ik voel me ontspannen. Heb zin in de wedstrijd. Ik zie dat de zon door gaat komen en visualiseer alvast hoe ik straks heerlijk op de bike in het zonnetje het eiland over ga. Dan de start om 12 uur. Een mooi natuurgeweld in de Waddenzee. Ik kom goed weg en krijg weinig klappen. Op naar de 'groene paal' om daarna oostwaarts te draaien richting de verste boei.  Een paar slokken zeewater. Tja, als die eerste slok eenmaal binnen is, valt de smaak van het zoute water best wel mee. Ik rond de eerste boei prima en ga westwaarts naar de tweede gele boei. Het zwemmen voelt goed en doordat ik onderweg weinig 'ruzie'  heb, blijf ik goed in mijn slag. Na het ronden van de tweede boei, noordwaarts draaien om via boei 3 de kleine haven binnen te zwemmen. Het voelt als stroom mee en het gaat mooi vlot. Het is leuk! Ik kom na 22 minuten uit het water en onder luid gejuich van de grote horde toeschouwers duik ik voor de tweede maal de Waddenzee in voor nog een korte ronde. Ik kom iets minder goed in mijn slag en voel toch een kleine vermoeidheid in mijn armen. Na 33 minuten ga ik de zee uit en heb ik een prima zwemonderdeel afgerond.

Wissel: gaat in eerste instantie goed. Maar ik ervaar tijdens het uittrekken van m'n wetsuit ineens m'n zeebenen. Ik verlies mijn evenwicht en lig zo met de wetsuit om m'n enkels op de grond. Dan zittend dat laatste stukje maar. Dan snel de helm op, schoenen aan en achter Brenda aan het PF uit. De vernauwing van de fietsenrekken in het PF maakt het dat 100% concentratie nodig is om ongeschonden de beruchte balk te halen. Brenda moet even stoppen om een jas die zo in haar derailleur terecht kwam te verwijderen. Ik ren door en start als 6de dame aan het fietsen.

Ja, de zon schijnt! Heerlijk. Even lekker in m'n ritme komen tijdens het aanloopstuk in de Miede. Via de Vleyen langs de Molen waar het PF gesitueerd is en wederom via de Vleyen het bos in. Nu gaat het beginnen. Het paardenpad lig er tamelijk glad bij en dus niet stoempen door het mulle zand. Ik cross lekker door en trap op licht verzet de Kaapsduun op. Even op adem komen en dan richting het strand. Een mulle afdaling recht naar beneden. Tijdens het rondje gister ging dit perfect en reed ik eenvoudig tot aan de zee. Nu stuur ik te krampachtig en heb bovendien weinig controle over mijn armen en door teveel gewicht naar voren te gooien, graaf ik mezelf in het zand en moet ik lopend met de fiets de kustlijn bereiken. Op het zuigend zand merk ik het voordeel direct van mijn 53kg lichaamsgewicht t.o.v. van de 'zwaargewichten'. Ik kan in goed tempo naar de strandopgang rijden. Ik weet: rustig door het mulle zand en het stuur zijn eigen weg laten zoeken. Zo doe ik dat. Ik fiets een aantal bikers voorbij die lopend met de ATB naar de strandopgang gaan. Ik voel de power. Beheerst loop ik de strandsduin op. Niet rennen, want dat is alleen maar verzuren. Via het ijsbaanpad, even zwaaien naar pa en ma en weer het bos in. Ik zit heerlijk op de fiets en geniet. De duinen richting Hollum gaan prima. Ik weet dat het goed zit.

In Hollum het strand weer op. Ik ben benieuwd hoe het zand is. Het grote blad houd ik erop. Eerste stuk strand is prima te doen. Voorbij Ballum richting Nes, ontstaan er 2 sporen: één langs de waterlijn en één dichter naar de duinen. Ik kijk en twijfel. Het gros houd de waterlijn, maar dan dan zie ik een man in behoorlijk tempo hogerop fietsen. Ik draai m'n stuur en ga ook hogerop. Dan kom ik op het beruchtte stuk waar het strand net is opgespoten. Afstappen is hier onvermijdelijk. Ik fiets even verder door dan de atleten voor mij en pak zo wat meters winst. Maar al snel moet ik van de fiets. Lopen met de fiets door het mulle zand. Dan voel je de kuiten. Halverwege stap ik op de fiets en kan op licht vezet goed mijn spoor door het mulle zand vinden. Ik passeer 6-7 atleten en ga ik volle gang door naar de strandopgang bij Buren. Ik passeer Marieke en kom zo op plaats 5. Door bij de opgang helemaal tot aan de duinenrij door te fietsen pak ik zo weer 6-7 atleten waaronder Marianne, zodat ik op plek 4 door kan rijden. De laatste 2km te gaan op de ATB. Ik noteer een 3de fietstijd bij de dames (1:46:30).

Na een vlotte fiets-loop wissel begin ik als 4de dame met het lopen. Van Marieke en Marianne weet ik dat ze vlotter lopen dan ik. En zo ga ik van positie 4 weer terug naar de 6de positie. Het lopen gaat lekker, maar ik merk al snel dat ik dorst heb. Op de fiets toch 0.75 + 0.5l gedronken, maar de warmte zorgt waarschijnlijk dat ik meer vocht nodig heb. Bij de eerste verzorgingspost snel water drinken en lekker wat water over m'n hoofd. Na de eerste ronde van 6km staat pa klaar met m'n flesje AA. Dat had ik nodig. In de tweede ronde op het strand krijg ik clubgenoot Jan in het vizier. Mooi mikpunt. De afstand wordt kleiner. In het bos met de laatste 2km te gaan lig ik zo'n 25 seconden achter hem. Maar ook Gonny Rosendaal ligt daar nog tussen. Ik besluit nog iets aan te zetten, maar Jan heeft me gezien. Wanneer ik Gonny nader tot 3 seconden zet ze aan, maar kan ik niet volgen. Of wil ik niet? Ik weet het niet. Het ging zo heerlijk en dat wil ik zo houden. Dit tempo is fijn in de laatste kilometer. Ik besluit niet aan te zetten en laat Gonny en Jan lopen. Bij de finish blijkt het verschil respectievelijk 13 en 22 seconden. Maar ik was en ben zo super tevreden. Ik finish als 6de dame (1ste Fries;)) in een eindtijd van 3:21:4, een krappe 16 minuten na de kampioene Ingrid van Lubek. Nu kan het feest beginnen.

Druk babbelend over de wedstrijd vul ik de tijd met familie, vrienden en bekenden. En ohh, wat kijkt iedereen toch weer gelukkig. Wat was het weer zwaar met een geweldige sfeer.

's Avonds eten we gezellig met een groep van AV Heerenveen en zitten we tot laat gezellig buiten op het terras. En omdat de Tri-Ambla niet 3 onderdelen heeft (zwemmen, fietsen, lopen) maar altijd een 4de discipline toevoegd, wordt het gezellig feesten in het Nescafé. Organisatie en vrijwilligers bedankt!

Tri-Ambla houdt naam hoog

Tri-Ambla heeft haar naam hoog te houden wanneer het gaat om de strijd met de elementen. Zorgde de Tri-Ambla er vorig jaar tijdens het NK nog voor de waterstand extreem hoog te zetten en de avond voor de wedstrijd een flinke bak water over het parcours te gooien zodat de triatleten flink onderuit konden glijden op hun super moto's; het jaar ervoor werd tijdens het EK de volumeknop van de wind flink omhoog gedraaid. Ook probeerde de organisatie het al eens met het opschroeven van de golven en de zuigende kracht van het zand op het strand te extensiveren.

Dit jaar weer een originele toevoeging in de strijd der elementen: IJSKOUD WATER!!!! (12graden; brrrr). De organisatie van de Tri-Ambla weet uitmuntend 'de elementen' te bespelen. Kwestie van goede organisatie. Hoe ze het arrangeren....? Ze zullen er wel een verdomd goede sponsor voor hebben;)

Misschien voor volgend jaar extreem warme luchttemperaturen? Bij die gedachte kan ik dan opwarmen na de duik in de Waddenzee komende zaterdag.

Laatste berichtgeving is dat aan het eind van de donderdagmiddag de watertemp alweer bijn 15 graden is. We'll see... Ik zal morgen de oversteek van Holwerd naar Ameland maken om 13:30..... maar dan wel lekker op de boot.

Twee keer niks in Drachten

Hoewel de titel anders doet suggereren had ik zondag een zeer goede duathlon gelopen in Drachten. Er waren erg gunstige weersomstandigheden, met weinig wind en een graadje of 20. Enige manco was dat de triathlon van Drachten was omgezet in een Duathlon wegens blauwalg in het zwemwater. Ik wist dat dit voor mij nadelig was. En dit bleek uiteindelijk ook.

We startten met 10 km lopen (4 rondes van 2.5km). Ik had lekker tempo en liep al vlot op een derde positie. Ademhaling en benen voelden prima aan. Hartslag zat rond de 170 en dus prima voor mij. Ik liep de 4 rondes mooi constant en wisselde na ruim 42 minuten voor het fietsen. Wissel ging prima en met een minuutje voorsprong op dame 4 (Geke Venema) begon ik aan de 40km fietsen. Wederom 4 rondes.  Normaliter sla ik tijdens een triathlon een groter gat met Geke op het zwemmen. Nu haalde Geke me de eerste ronde van het fietsen al in en werd het verschil per ronde groter. Toch fietste ik een zeer goede 40km met een gemiddelde snelheid van 33.4km/hr. Da's prima voor mij en ik heb dan ook nergens iets laten liggen.

De laatste wissel fietsen-lopen ging wederom mooi vlot en ik begon met ruim 2 minuten achterstand op Geke als 4de dame aan het lopen. Het lopen ging direct we soepel, toch duurde het ruim anderhalve kilometer voordat m'n HR echt weer goed omhoog wilde. Ik wist dat de achterstand op Geke te groot was om nog voor een derde plek te kunnen gaan en dus ben ik op eigen tempo gaan lopen zodat ik niet kapot zou gaan. Dat zou zonde zijn voor de Tri-Ambla cross triathlon volgende week. Hoewel ik nog wel inliep op Geke moest ik genoegen nemen met een vierde plek en was ik tevens mijn titel op het Friese kampioenschap kwijt. Twee keer niks dus! Was het een triathlon geweest dan had ik meer kunnen profiteren van de winst tijdens het zwemmen. Het zij zo. Ik kan in ieder geval terug zien op een goede wedstrijd met goed verloop. Ik ben tevreden over alle onderdelen en meer dan dit zat er echt niet in. Nu op naar Ameland! Dan gaan alle remmen los!!!

En in het kader van "2x niks" moest onze John Nagelhout helaas in de eindsprint voor de overall titel en Fries kampioenschap Stefan v.d. Pal voor zich laten. Maar wel een klasse prestatie John!

Barre tocht

Helaas moest de organisatie van WV Sneek de geplande ploegentijdrit bij de afsluitdijk afzeggen wegens risicovolle weeromstandigheden. 's Morgens schatte de organisatie nog in dat de tijdrit doorgang zou hebben en dus zijn we gezamenlijk met 2 ploegen van AVHeerenveen (Heren: Marco, marcel, Paco & Arjen; Dames: Cathelijne, Christine, Lenneke en ik) naar Zurich gereden.Een uur voor de start meldde de organisatie dat de omstandigheden (harde wind en flinke regen) te gevaarlijk waren om de rit door te laten gaan. Dus dan maar aan de Choco. Gelukkig durfde Marcel te opperen dat we niet voor niets gekomen waren en vroeg hij wie toch zin had om de fiets te bestijgen. Uiteindelijk startten we alle 8.

Met een muur van heren voor je fietst het dan ook prima met wind tegen. We trosteerden de afsluitdijk tot aan het monument en keerden daarna met de wind in de rug terug. Mmmm, de teller bleef pas steken bij 56km/hr. De heren konden daar natuurlijk wel een schepje bovenop doen. Na 55km wind en regen en allen dweilnat arriveerden we weer op de parkeerplaats. Natuurlijk smaakt warme choco nog lekkerder wanneer je je hoofd even flink in de wind en regen hebt gehouden. Dus een afzakkertje was voor deze heldhaftige groep malloten een ware traktatie. De slagroom was wel verdiend!!!

Clubkampioen in PR

Woensdagavond 25 augustus hadden we onze jaarlijkse clubkampioenschappen in Mildam. Dit jaar weer een toegenomen aantal deelnemers van 49 atleten. Ik kwam om mijn titel te verdedigen. Tegenstand kon ik verwachten van Lenneke v.d. Heijde en Chrsitine de Wit.

Om 18:00 was ik in Mildam. Het 'uitzetten' van het zwem-parcours en het Parc Fermée moest ik nog even regelen. De dag vooraf aan de clubkampioenschappen had ik me nog erg veel zorgen gemaakt over het weer. En ook deze dag zelf waren de voorspellingen niet om over naar huis te schrijven. Maar de weergoden waren ons goed gezind. En wij troffen zo'n beetje het meest ideale sportweertje voor dit evenement.

Volledig relaxed stond ik even voor 19:00 aan de start. Ik had zo weinig wedstrijdspanning dat ik me afvroeg of ik het toiletbezoek dat ik normaal voor een wedstrijd heb maar nu niet nodig was, mogelijk zou gaan missen. Om 19:00 de zwemstart van de 500m. Dat ging prima. De 250m heen door de Tjonger leek met alle zwemmers een beetje chaotisch. Na het tikken van onze originele boei (Skippybal met een vrolijk lachend gezichtje) weer 250m terug door iets meer 'begroeide' stukken van de Tjonger. Ik zat vlak achter Lenneke en dat stemde me goed, omdat Lenneke een goede zwemmer is. Ik kende een redelijk vlotte wissel en kon zo als eerste dame in de individuele wedstrijd starten aan de 21.5km racen.

Aanloopstuk en dan 4 rondjes van 5km. Benen voelden goed, maar een gemiddelde snelheid kon ik niet klokken omdat de sensor van m'n tellertje verschoof en geen snelheid meer registreerde. Al in de eerste kilometers passeerde Lenneke, maar doordat ze geen verhoogd tempo vasthield kon ik op 10m afstand blijven fietsen. Nadat we enkele keren, met gepaste afstand van elkaar, stuivertje hadden gewisseld zijn we de laatste ronde gezellig naast elkaar blijven fietsen. Geen gestayer en een ieder op eigen kracht. Wederom de frustratie wanneer dan een groepje van 4 mannen bij elkaar in het wiel ons dan passeert. Jammer dat in zo'n klein evenement als een eigen clubkampioenschap het verschil moet worden gemaakt door verschillende 'regels' te hanteren. Inmiddels kwam Christine op de fiets genaderd. Lenneke en ik wisselden een paar seconden voor haar. Start van het laatste onderdeel. LOPEN!

Ik had een vlotte wissel en won daarmee een aantal seconden voorsprong op Lenneke en Christine. De eerste 2.5km heen goed tempo gehouden. Bij het keerpunt op de 2.5km zag ik dat Lenneke maar een paar seconden achter me zat. De winst had ik dus zeker nog niet te pakken. Ook Christine zat behoorlijk dicht achter Lennneke. Ik besloot een tandje te versnellen en wilde Ton Cusiel voor mij nog proberen in te rekenen. Maar die had behoorlijk het tempo erin. Toch was het voor mij wel het punt waar ik me aan op kon trekken om zo het gat tussen Lenneke en mij te vergroten. Met gepaste voorsprong finishte ik in 1:10:41. Anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Super! De deelnemers druppelden binnen bij het vallen van de duister en na de laatste deelnemer binnen te hebben gehaald was het tijd om de gezelligheidin het Hof van Schoterland op te zoeken voor de prijsuitreiking. Een gelaagd clubkampioenschap op verenigings- en individueel sportief level.

Op naar de koppeltijdrit dit weekend. Dan rijden Christine, Lenneke en ik aangevuld met de versterking van Cathelijne Middendorp gezamenlijk 30km. Gezellig!

Foto Samme Steenstra; Bloed doorweekt m'n schoen na het lopen

Zesde dame NK cross Triathlon den Haag

Een mooie dag, een bijzondere wedstrijd en aangename omstandigheden. Het maximaal haalbare was een zesde plek tijdens het NK cross triathlon.

Zaterdagmiddag vertrok ik tezamen met Casper zeer op tijd (13:00) richting Den Haag/Kijkduin voor het NK cross triathlon. Het weer bleef een beetje achter bij de voorspellingen die waren gedaan. Tegen drieën kwamen we aan in Kijkduin en hadden we alle tijd voor de inschrijving, terrasje en prepareren voor de wedstrijd. Om 17:45 was de start. De zee was lekker onstuimig en de stroming gunstig. Met een windkracht 4 was het goed te doen. Na het startschot de zee inrennen met alle andere malloten die dit avontuur aangingen. Het bereiken van de eerste boei, door de branding heen, kostte de meeste moeite. Maar weldra had ik een redelijke plek gevonden en kon ik parallel aan de kustlijn verder zwemmen. Met de golfslag aan de rechter zijde en m'n ademhaling links, ging het helemaal perect. Af en toe bovenop een golf even oriënteren waar de volgende boei lag. Na het ronden van de laatste boei liet ik me heerlijk door de golven richting het land rollen. Na het stand te hebben bereikt, moest een klein stukje worden gelopen en moest je nogmaals door de branding om de laatste boei te ronden. Het ging prima. Het pak uit direct bij de zee ging niet zo vlot als ik wilde. Maar goed, door het mulle zand naar het Parc Fermee.

Ik had snel schoenen aan en sprong op m'n ATB om te beginnen aan de 28km rit over strand en door de puinduinen. Fietsen ging goed. Het strand was goed berijdbaar en met windkracht 4 kon ik voldoende snelheid houden. De grootste frustratie is dan toch de groepjes mannelijke atleten waarbij je als vrouw niet mag stayeren. En dat kost tijd. Of beter gezegd, dan kun je geen tijdswinst halen. Toen mij op een gegeven moment een groepje mannen met dame passeerde, kon ik mij dan ook niet stilhouden en wees deze dame op de regelementen. Ik wilde de race op de juiste manier beleven, and so I did. De eerste ronde mijn zesde positie kunnen vasthouden. De tweede ronde ook weer, al begon m'n ATB te haperen. M'n ketting liep tot 3x toe vast en dat kostte me toch wel kostbare seconden.

Aangekomen in de wisselzone, snel de schoene aan en starten met de laatste 10km lopen. Dat ging heerlijk. Ik voelde me fit en sterk. Geen dames in zicht voor me en ook niet achter me. Dat betekende lekker steady doorlopen. Ik finishte 18 minuten nadat Ingrid van Lubek de nationale titel op haar naam had geschreven. Fris en voldaan in een eindtijd van 3:06:35. Heerlijk. Op naar Ameland!