Frysland boppe: winst tijdens Cross Duathlon Norg

Aanvankelijk zouden we met een redelijke delegatie van AVHeerenveen richting Norg. Dat John Nagelhout niet aan de start zou verschijnen na een meervoudige sleutelbeenbreuk vorig jaar tijdens deze wedstrijd was al vroeg duidelijk. Uiteindelijk vertrokken we zondagochtend met z'n vieren: Marco, Henk, Elsbeth en ik. Een donkere lucht en een linke sneeuwbui was het decor bij aankomst.

Gelukkig dat op het moment van het startschot de hemel weer blauw gekleurd was. Pasten we met onze clubstyle toch beter bij. Het zonnetje straalde en dus durfde ik met de blote benen het parcours op te gaan. De cross duathlon, 6km lopen, 20km ATB-en en 3km lopen, startte om 12:00. Als favoriet bij de vrouwen kon ik enkel verliezen. Dus ik moest volle bak starten. So I did. De eerste ronde lopen ging ik aan kop, maar in ronde 2 moest ik Hilly Panjer voor laten gaan. Gelukkig wist ze weinig verschil te maken en bleef ik constant zo'n 5 seconden achter haar. De 4 looprondes gingen prettig en het zonnetje maakte dat ik lekker kon genieten.

Met nog 7 seconden achterstand op Hilly tijdens het lopen, maar een hele vlotte wissel, wist ik als eerste op de bike te springen. En dat verschil mocht ik ieder ronde uitbreiden. Het ATB parcours in Norg vind ik echt super. Een compacte route waar ieder heuveltje goed wordt benut. De variatie van bochtwerk, singletracks en verschillende klimmetjes maken het geheel aantrekkelijk. De nodige modder zorgde voor wat extra verzwaring en uitdaging. Ik hou er wel van. Hoewel het fietsen goed verliep en ik mijn voorsprong per ronde vergrote, kreeg ik m'n hartslag onvoldoende omhoog. Geen idee wat de oorzaak was. Benen voelden wel oké en ademhaling ook. Aan de rustweek die ik had gehad kon het toch ook niet direct liggen (misschien ook wel)?

Met ruime voorsprong mocht ik aan het lopen beginnen. De scherpe kantjes waren er door de ruime marge wel van af. Ofwel: ik hoefde in ieder geval niet diep te gaan. Daarom behouden de laatste 3km gelopen. Een mooie finishtijd 1:51:23 goed voor een eerste plaats. Tevens mooie prestaties van Marco (1:40:41; 3de H40), Henk (1:54:38) en Elsbeth (2:13:47).

Dank aan Ben van Oeveren en John Veenstra voor de foto's.

Glorie tijdens try out Feanster Cross Duathlon

Natuurlijk was ik best gebrand op de winst voor de try out van de Feanster Cross Duathlon (FCD). Als organiserende vereniging AVHeerenveen, behaal je als lid het liefst zelf de titel. De organisatie achter de FCD was onderling al een zware gokwedstrijd gestart en had daarmee de podiumkandidaten al ingevuld. Op basis van gokwedstrijd kon ik eigenlijk alleen maar verliezen #datzegtgenoeg.

Ik had een goede werk- en trainingsweek achter de kiezen en zag erg uit naar deze thuiswedstrijd. Natuurlijk al een aantal malen op het parcours getraind, maar Harold had de leuke verassingen tot het laatst geheim gehouden. Gelukkig had ik zaterdagochtend, na wat kantineklusjes en voor het supporteren van Maud haar acrowedstrijd, nog even ruimte om het rondje te rijden. Er zaten wat extra korte draaipunten en kort bochtwerk in en een mooie hindernis met takken en een boomstam. Dat was goed te overzien. Uitdagend.

 

Gelukkig ook een half uur voor de wedstrijd nog even ruimte om het rondje nog 1x te biken en de moeilijke stukjes nog één keer te pakken. Klaar voor de wedstrijd! Om 13:00 de start voor 4x2km lopen, 4x4.5km ATB-en en 2x2km lopen. Ik kwam goed weg op het eerste natte gedeelte van het parcours. Benen voelden direct al goed en de ademhaling had ik ook goed onder controle. Ik nam bij de dames direct de leiding en werd op de voet gevolgd door Bianca Broers. Het voelde lekker en ik zag dat Bianca en ik iedere ronde meer uitliepen op de dames achter ons.



Door een vlotte wissel (ja, ook daar valt tijd te winnen) nam ik een kleine halve minuut voorsprong in de wedstrijd. Ingrid en Jantiene volgden daar anderhalve minuut achter. Tijdens de eerste ronde fietsen bouwde ik m'n voorsprong uit en het voelde toen al alsof ik de winst zou gaan pakken. Wat houd je dan nog tegen? Materiaal pech dus.......Grrrr. Startend aan de tweede rondje liep m'n derailleur vast en kon ik niet meer voor of achteruit. Pissed was ik. Direct schoot een man te hulp, maar ik zag al dat ik daar niet veel verder mee zou komen. Ik gaf een paar trappen op mijn trapper in de hoop dat ie los zou schieten, maar er kwam geen beweging in. Paco kwam aangerend en ik vroeg al of er nog een extra fiets was. In de seconden dat je er staat, lijken minuten voorbij te gaan. Daar gingen de eerste dames al op wie ik zo'n mooie voorsprong had. Ohh, ik werd boos....... zeg maar kwaad!! Vloeken! Ik haalde m'n achterwiel eruit zodat ik in ieder geval beweging in het geheel kon krijgen. Wieletje eruit en erin. Hup op het middenblad en gaan weer. Hij draaide en ik had Ingrid en Bianca voor mij in het zicht. Al vlot pakte ik Bianca en reed ik in de rug bij Ingrid. Op de rechte stukken liep ze uit, maar op de technische stukken kon ik weer bijhalen. M'n fietst schakelde slecht. Er had niet veel meer mis hoeven gaan of ik zou uit stappen. Maar in de laatste ronde kon ik Ingrid voorbij. En hoewel de ATB niet meer fijn trapte en schakelde, kon ik iets verder uitlopen en wist ik dat ik tijdens het lopen het verschil zou kunnen houden. Dus dat deed ik.

Mooi voorgereden door Marco, kon ik met een lach beginnen aan het lopen. Na 500m wist ik het: ik ga de wedstrijd pakken. Dat voelde goed. De benen en de maag voelden ook nog goed. De zon scheen en het publiek was enthousiast. Dit was heerlijk en dit voelde wél goed. Afhankelijk zijn van m'n eigen benen en niet van materiaal. De laatste loopronde was een kwestie van consolideren. In een mooie eindtijd van 1:46:39 mocht ik de FCD winnen. Erg super. Organisatie: Paco, Marco en Harold erg bedankt!! Tevens dank aan alle vrijwilligers en deelnemers die de eerste FCD tot een succes hebben gemaakt.

John Veenstra wederom bedankt voor de prachtige plaatjes (van een soms boze Silvia;). But in the end she was satisfied.

Zilver op topparcours in Nijverdal

Met een sterke delegatie van AVHeerenveen namen we zaterdag 21 januari deel aan de cross duathlon in Nijverdal. Heren: Samme Steenstra, Marco Douma, Henk Meijers en dames: Elsbeth Rispens, Tineke v.d. Wal en ik. Coach en tevens fotograaf Foekelien was ook mee. We gingen met goud en 2x zilver weer naar huis. Ik voelde me ondanks een zilveren plek niet geheel voldaan, maar was tevreden met deze tweede plek. Het was gezellig genieten!

Na de zwemtraining van 8:00-9:00 vertrokken we een half uurtje later met 7 man/vrouw verdeeld over 2 auto's richting Nijverdal. Ruim tijd voor de start voor alle bezigheden die meer of minder noodzakelijk zijn. Het was een beetje miezerig weer en het PF was flink nat; de rest van het parcours zou niet heel erg anders zijn. Nijverdal blijft bijzonder voor me. Hoewel dit een RBR was, deed ik in 2004 hier mijn allereerste triathlon op dezelfde bodem. Een parcours en omgeving om je vingers bij af te likken. Dus veel zin!

De start om 13:00. Twee rondes lopen van 2.5km. een super loopronde beginnend met een tamelijk steile klim gevolgd door een pad vol boomwortels en lekkere modderpoelen. Na een krappe 2 km volgt een steile afdaling door het mulle zand en daar mag je dan vervolgens ook weer omhoog klauteren. Mmmm, echt lekker hoor. Deze klim maakt de wedstrijd geliefd en berucht. Het kan niet anders dan even flink in het rood gaan en boven aangekomen even flink uitblazen en proberen weer in een normaal loopritme te komen. Het lopen ging de eerste 2 rondes erg goed. Liane de Wit ging bij de dames aan kop. Goede loopster maar het fietsen ligt haar iets minder. Daarachter zat Ingrid Tempert, goede loopster maar vooral een kei in het ATB-en. Ik volgde op een 3de plek, op de hielen gezeten door Geke. De dames 1t/m4 zaten na 5 km lopen nog erg dicht achter elkaar. Voor de wissel nam ik de tweede plek over achter Liane. Ik kende een vlotte wissel en was klaar voor het biken.

Ik werd al vlot ingehaald door Ingrid Tempert. Die strijd op de fiets hoefde ik met haar niet aan te gaan en dus hield ik m'n eigen tempo. Al vlot haalde ik met flink tempo Liane in. Door het tempoverschil wist ik direct dat zij in de wedstrijd geen bedreiging meer zou zijn. Ik behield m'n 2de positie, maar wist niet wat Geke Venema achter mij zou doen. Na een kilometer of 5 fietsen reed ze me voorbij, maar liet direct ook haar tempo weer vallen waardoor ik haar voorbij ging. Dat was ook het moment waarop ik last kreeg van m'n maag/darmen. Niet heftig, maar er stokte iets. Voelde niet fijn. Benen voelden ook niet giga sterk. Dus ik besloot een klein tandje terug te doen. Daar waar ik lopend m'n HR nog rond de 170 kreeg, fietste ik nu met de HR rond de 160. Maar dat voelde ok en ik had geen zin in pijn. Gewoon op een lekker tempootje genieten van het afwisselende parcours: blubber;), mooie singletracks, klimmen, dalen, bochten. SUPER! Ik behield m'n 2de positie en begon met voldoende marge, na een vlotte wissel aan de laatste 2.5km lopen.

Het parcours gaf voldoende overzicht om te kijken waar je meest nabije medestanders zich bevonden. Dus bij het starten met lopen wist ik dat ik de 2de plaats zou kunnen behouden. M'n maag/darm systeem was flink geblokkeerd. Dat gaf geen pijn maar wel een belemmerend gevoel. Het was zo en ik kon er prima mee doorrennen. Verder liep het ontspannen en voelde ik alleen de kuiten soms flink op spanning staan bij de steile klimmen. Op naar de mulle zand afdaling en nog een keer door het mulle zand omhoog en dan weet ik dat het weer een jaar duurt voordat ik datzelfde stukje weer moet rennen;) Altijd een paar sadisten die bovenaan de heuvel staan aan te moedigen. Dat is fijn hoor! Maar ik vraag me wel eens af of ze daadwerkelijk weten hoe het voelt om zo steil omhoog te gaan door het mulle zand. Dat is op je tanden bijten, flink verzuren en proberen door te ademen. Ha, en dan weet je dat de laatste 500m komen. Op weg naar de finish. op weg naar een mooie zilveren plek. Mijn finish in 1:44:17 was exact 2 minuten na Ingrid Tempert die als eerste dame finishte en anderhalve minuut voor Manon van Hees. Toch prima!

Een 10 minuten voor mij hadden Samme en Marco eveneens super prestaties geleverd door respectievelijk als 1ste en 2de H40+ te finishen binnen 15 seceonden van elkaar. Super heren! Daarnaast lieten Henk, Tineke en Elsbeth eveneens mooie prestaties zien en hadden we gezamenlijk een ontzettend geslaagde dag. Dank aan de organisatie + vrijwilligers van de DRW RBR Nijverdal voor het evenement en aan John Veenstra voor de fotografie.

Pittige start 2012 tijdens crossloop Sint Nyk

Zaterdag 8 januari stond m'n eerste wedstrijdje van het seizoen gepland. En ja, het is een wedstrijd zonder doel omdat ik in deze periode het gros van mijn trainingen in de lage zones (moet) train(en). Maar ik vind het wel lekker om even wat pittiger te lopen en tandje harder te gaan als in de training.

Het was natuurlijk bagger in het bos rondom Sint Nyk. Om deze reden was het parcours ook wat verlegd t.o.v. vorig jaar. Na de zwemtraining reed ik samen met Jos richting Sint Nyk. Even inschrijven, de startlocatie opzoeken en even warm lopen. Ik zag Johan lopen (vaste loopmaatje op de baan en haas tijdens mijn nieuwe PR op de 10km e.a. loopjes) en gaf hem aan dat ik wel weer wilde proberen om met 'm mee te lopen. Ik zag Lisette, Geke en Lenneke; allen triatleet/survival en prima loopsters. 't Is een training he? Maar ik loop het liefst zoveel mogelijk voorin. Lisette loop zeer sterk en van haar kan ik zeker niet winnen. Met Geke en Lenneke kan ik goed 'strijden'. We kunnen elkaar scherp houden.

Ik startte redelijk voorin. In zo'n massa is het toch altijd moeilijk te zien waar je loopt. En met de vele modder en plassen maakt het wel uit waar je loopt. Het ging prima. Hartslag stijgt naar 162 in de eerste kilometer. Ik vind Johan en pik bij 'm aan. Ik zie Lisette, Geke en Lenneke voor me. Besluit met Johan mee te gaan en ga Geke en Lenneke voorbij. Langs het open veld na zo'n 3.5km is dat wel erg gunstig. De eerste ronde van 5.3km kom ik door als 2de dame. Geen idee hoe het verschil met de dames achter me is. Wel houd ik Lisette in het zicht. dat geeft een goed gevoel. Johan moet ik in de tweede ronde loslaten. Loopt net wat sterker dan ik. Alleen ga ik verder.

Het lopen voelt goed, maar niet zo super als een week geleden. Hoeft ook niet.......ik ben tevreden zo. Na 9km wordt het tijd om even over de schouder te kijken. Ik voel m'n benen flink en loop al een tijdje op HR 172. Moet ik nog diep gaan om Geke en Lenneke voor te blijven of kan ik ; rustig uitlopen'. Mijn korte blik in de bocht ziet een rode schim. Dat moet Geke zijn. Zo'n 100-150m achter me. NIet verslappen dus, maar voldoende voorsprong om niet te hoeven versnellen. Ik hou m'n tempo en finish een ruime minuut achter Lisette in 48:29. Lenneke finisht als derde dame vlot gevolgd door Geke. Dat was weer pittig genoeg! Even uitlopen met Jos en in de auto vlot naar huis voor een verdiend bad. Lekkere sportieve ochtend en tijd voor herstel, want zondag staat er een 45km modder op de ATB op het programma.

Terugblik op bronzen jaar 2011; Vooruitblik 2012: geen berg is te hoog

Terugblik op 2011

2011 was voor mij een fantastisch sportjaar. Maar wat zijn dan de ingredienten voor een goed sportjaar? Voorop staat het plezier voor mij. En plezier in de sport beleef ik o.a. wanneer ik met een ontspannen gevoel de sport kan bedrijven. Concreet houdt dit in dat ik de tijd moet hebben om te sporten. En die tijd die vond ik dit jaar. Balans hebben in de tijd die je kwijt bent aan je baan, de tijd die je met je gezin door wilt brengen en de tijd die je graag wilt sporten. Ik heb er dit jaar voor gekozen om gewoon eens de uren op mijn werk te draaien die ik behoor te maken; en dus geen overuren te draaien. Dat was een goede, want daar waar ik in het verleden nog regelmatig extra werkte, ging dit meestal ten kostte van mijn uren sport en/of rust. Met als gevolg dat ik onrustig werd en ik ook minder effectief op het werk was. Daardoor werden ook vaak trainingen niet ontspannen of volledig niet uitgevoerd en blijf je zowel in werk en sport constant spanningen houden. Beetje vicieus cirkeltje waar je dan in terecht komt. Maar dit jaar ging dat super. En ook de 'afstemming' met de tijd thuis en de tijd die aan sport werden besteed was goed. Soms is het natuurlijk rennen. Ten slotte vind ik het ook belangrijk dat de kids hun fijne sportmomenten hebben, wil ik tijd voor Theo en het gezin, wil ik mijn bijdrage leveren in maatschappelijke vrijwilligersprojecten en vind ik het fijn om tijd met familie of vrienden door te brengen.

Balans in gezin, werk (32 uur + 8 uur reistijd) en sport

Neem een gemiddelde maandag in het afgelopen half jaar. Wekkertje om 6:30, douchen en om 7 uur in de auto naar Groningen om de dag daar rond 8 uur te beginnen. Dagje met vergaderingen, colleges, mail etc. Rond 16:15 terug naar Oudeschoot. Thuis aangekomen is Jona om 16:45 al met vriendje uit het dorp vertrokken naar de voetbaltraining. Met Mart en Maud eet ik macaroni (die ik de zondagavond heb gemaakt). Ik breng Maud om 17:20 naar de acrogymnastiek en Mart vetrekt om 17:45 naar de voetbaltraining. Tijd voor mij om even rustig te zitten en/of wat kleine dingetjes te doen. Dan tas inpakken voor de zwem en looptraining. Ik vertrek 18:30 naar het zwembad bij Sportstad en Theo haalt, vanuit z'n werk, eerst Mart en Jona om 19:00 uit de training en vervolgens wordt Maud om 19:30 van acro gehaald. Ik heb de zwemtraining van 18:45-19:45 van AVHeerenveen/HZ&PC er dan bijna op zitten. Aansluitend van 20:00 tot 20:50 lekker lopen met aantal triatleten van AVHeerenveen. Om 21:00 weer thuis om de kids nog even een nachtzoen te geven met een dikke knuffel.

En nee, ik ben niet elke avond van huis om te trainen. Maandag en dinsdagavond ben ik van huis voor trainingen, de overige dagen in principe niet. De woensdag ben ik vrij van mijn werk in Groningen en gebruik ik 's morgens, als de kids op school zijn, voor duurtrainingen. Donderdag is 'rustdag' voor de sport en vrijdag doe ik 's morgens vroeg, als iedereen in huis nog slaapt een duurloopje. Sinds kort hebben we bij AVHeerenveen op zaterdag de mogelijkheid om al 'vroeg' te zwemmen. Dat 'vroeg' is in ons geval 8:00. Een super tijdstip zodat ik na een uurtje zwemmen, fijn de competitiewedstrijden van de kids kan beleven. Zondag(ochtend) is er fijn ruimte voor lange duur.

AVHeerenveen als stimulans en voor gezelligheid

En zo heb ik een heerlijk ritme in de week. Bevalt me goed en hoop ik zo door te zetten. De ontspanning blijft zo en het plezier ook. Maar het plezier is ook voor een groot deel te danken aan de gezellige groep tri-idioten en lopers van AVHeerenveen om me heen. Gelijkgestemden met passie voor verschillende duursporten. Ik vind dat we in de afgelopen jaren zo'n enorm plezierige groep hebben gekregen. Atleten om me heen die me inspireren en waarmee ik gezellige trainingen beleef. Wederzijdse interesse en respect voor wat een ieder doet in de sport en ook daarbuiten. Super hoor! De leuke ATB tochten die we gezamenlijk doen met nazit, het zwemmen in de Put zodra het buiten water dit toelaat, de vele berichten heen-en-weer. Zonder dit was de sport zeker minder leuk.

Dat maakte dit jaar tot een succes. Dat het succes grotendeels zat in het plezier dat ik beleefde, sluit niet uit dat er ook nog geweldige sportprestaties uit voortvloeiden. Natuurlijk een extra stimulans om nog wat harder te trainen;)

Prestaties 2011



















Natuurlijk zijn er altijd een aantal prestaties die meer betekenis hebben dan andere. Voor mij was m'n meest bijzondere prestatie dan ook wel de 3de plek op het NK cross Triathlon. Daarbij maak ik me overigens geen illusies. Want ik besef ter dege dat afwezigheid van een aantal goede cross triatletes in 2011 ervoor zorgden dat ik het brons kon halen. Anderzijds, heb ik tijdens het NK wel een zeer goede wedstrijd gedraaid en wie er niet is kan ook niet winnen. Maar ook Ameland ging dit jaar heel erg super. Zowel het biken als opvolgend het lopen gingen zeer het goed. Zo goed zelfs dat ik nog ruim voor Marijke Zeekant (gewaardeerd veteraan), die tijdens het NK cross triathlon nog zilver behaalde, finishte. December was een goede afsluiter. Tijdens de Adventure Run liep ik het parcours sneller dan ik ooit tevoren had gedaan. En erg bijzonder vond ik het om tijdens de oliebollenlooop op oudejaarsdag mijn PR op de 10km (uit 2005) met 46 seconden aan kon scherpen.

Vooral in het ATB-en ben ik gegroeid. Wat dat betreft was Kellerwald ook wel een bijzondere en nieuwe ervaring voor me. Ik hoop komend jaar nog verder te groeien in het biken. Maar dat moet gaan lukken met de plannen voor 2012.

Vooruitblik 2012: Geen berg is te hoog

Met het slagen van de inschrijving voor de TransAlp 2012 is het doel voor 2012 gezet. Samen met Marco Douma ga ik in juli de TransAlp op de ATB rijden. Daar kijk ik enorm naar uit. Grenzen zijn er tenslotte om te verleggen en een berg is nooit te hoog om te beklimmen. Met een zelfde instelling, een eerdere ervaring, een sterk lichaam en een flinke dosis enthousiasme weet ik dat Marco een geweldige partner is om deze bijzondere wedstrijd te gaan volbrengen. Met sponsoring van On Tour Tweewielers gaan we 8 dagen door de Alpen biken. De grove lijnen voor het schema liggen klaar. Sterker nog, de eerste weken zijn al concreet ingevuld en uitgevoerd. Met een 3-daagse in Kellerwald, een lang weekend Limburg en mogelijk nog een weekend Ardennen moeten de puntjes op de i worden gezet. Daartussen liggen vele kilometers ATB-en inclusief mooie (lange)tochten en een aantal wedstrijden. De nadruk zal op het fietsen liggen, maar daarmee laat ik het triathlonseizoen niet verloren gaan. Ik heb de nodige du- en triathlons ingepland. Wel vind ik het heel spijtig dat ik het EK cross triathlon dat dit jaar in Nederland plaatsvindt, moet laten schieten. Maar de Tri-Ambla en het NK cross triathlon in Vlaardingen staan wel op mijn agenda. Helemaal klaar voor 2012!!!!

Afsluiten in style: PR op oudjaarsdag

Vorig jaar voor het eerst meegelopen met de oliebollenloop op Oudjaarsdag in Gorredijk. Was toen een zeer gezellig lokaal loopje met toen nog sneeuw op het parcours. Dit jaar was door juist gebruik van de social media en de gunst van een loop op de zaterdag het deelnemersaantal meer dan verdrievoudigd. Ruim 600 lopers deden 31 januari 2011 mee aan de Oliebollenloop.

Lekker hoor, om op Oudjaarsdag je nog even flink in het zweet te jagen voordat al dat ongezonde voedsel naar binnen wordt gewerkt; kunnen er 3 extra oliebollen naar binnen zullen we dan maar zeggen. Ik was mooi op tijd aanwezig bij Sportcentrum Kortezwaag voor de inschrijving. Dit keer niet in de kantine (want dat zou niet passen)maar in de sporthal. Organisatie netjes voor elkaar en her en der even wat kletsen met bekenden van AVHeerenveen. Tijdens het inlopen kwam ik clubgenootjes Johan en Hendrik tegen. Hendrik wilde, na een periode van blessure, 43 minuten op de 10km lopen. Johan zou hem hazen. Het leek mij een mooie richttijd gezien ik vorig jaar 43:40 had gelopen en ik toch zeker sneller dan vorig jaar wilde zijn. Ik besloot ook aan te sluiten.

Na het warmlopen gingen we de sporthal weer in van waaruit ook de start zou zijn. Het klokje tikte vrolijk door en voordat we het wisten was het bijna 14:10 (starttijd) en was de start van de 10km. We bleken met z'n drieeen echt helemaal achteraan te staan in de rij. Dat gebeurt mij nooit. Ik overwoog om via een omweg, nog voor de start, mij vooraan in het startvak te verschalken, maar dacht tegelijkertijd: "nee, lekker lopen met Johan en Hendrik; Bovendien is het maar een recreatieloopje, dus niet te fanatiek".  Na het startschot duurde het 40 seconden voordat we over de mat voor tijdsregistratie liepen. Vanaf toen werd het een inhaalrace. En dat voelde mentaal helemaal niet verkeerd. We liepen zonder al teveel hinder de eerste kilometer in 4:10. Dat ging dus lekker en voelde heel goed aan de benen. Tempo lag boven het schema, maar ik weet dat Johan zeer stabiel kan lopen. Ook de tweede kilometer werkten we in hetzelfde tempo af. De sliert met lopers werd al wat dunner en dat betekende ook prettiger lopen. Ik verbaasde me over mijn hartslag die rond de 162 lag terwijl we toch goed tempo hadden. De vrijdag ervoor was een rustdag geweest, mijn benen voelden goed en ik had geen rare kwaaltjes, dus waarschijnlijk ging het gewoon zo goed. Na kilometer 3 ging de hartslag heel gestaag iets omhoog maar vroeg ik me toch af of ik niet teveel inhield. Tenslotte liep ik 2 weken ervoor de Adventure Run (21.1km) met een gemiddelde hartslag van 171. Ik vertrouwde op Johan (62 jaar) zijn ervaring en wilde i.i.g. de 7km dit tempo zo houden. Nog steeds haalden we de een na de andere loper in. Dit voelde echt gewoon veel te goed. Na zo'n 7.5km besloot Hendrik iets te versnellen. Hoewel mijn benen goed voelden, besloot ik bij Johan te blijven. Helaas mistte ik een paar kilometerbordjes langs de weg waardoor ik niet exact kon zien op welk schema ik liep. En toen was daar opeens het bordje met de laatste kilometer. Ik keek op m'n horloge en zag 37:57. Jemig!!! Als ik die laatste kilometer nu nog in 4 minuten kon lopen, dan had ik mijn tijd van vorig jaar (43:40) zeker ruim verbeterd. Maar nog specialer: dan zou ik mijn PR (42:45) dat nog dateert uit 2005 Nikehilversumcityrun gaan verbeteren.

Goh, dat gaf ineens een heel ander gevoel bij deze loop. Het lopen ging heel goed, maar het is off season en ik heb dus veel basiswerk gedaan de laatste tijd en niet specifiek hier naartoe getraind. En dan opeens ligt er de kans om je PR te verbeteren. Zo, als ik dit eerder had geweten.......Maar wat maakt het uit. Ik zei Johan dat ik de laatste kilometer nog iets ging versnellen omdat ik m'n PR aan diggelen ging slaan en een nieuwe tijd ging zetten. Hij liet me gaan, maar kreeg binnen 100m ineens ook een energieboost. Hij trok me nog even mee en liep zelfs nog 4 seconden op me uit. Ik finishte in 41:59!!! Wauw. Helemaal te gek. Super blij mee. Wie verwacht dat nu op een Oudejaarsdag? Ik zit gewoon in mijn basisperiode; Ik had deze week al 8 uren gelopen en gefietst. Waar kwam ineens dit PR vandaan wat al 6.5 jaar stond? Belachelijk. Maar o zo fijn. Een geweldige afsluiting van het jaar. En hoewel ik vorig jaar de Oliebollenloop won in 43:40, was mijn 41:59 nu 'slechts' goed voor een 3de plek. Maar ik ben met deze prestatie natuurlijk veel blijer dan vorig jaar. Hopen deze lijn in 2012 voort te zetten. Aan iedere lezer dezelfde succeservaringen voor 2012 toegewenst!!!

Ik wil de organisatie van de Oliebollenloop enorm bedanken voor het gezellige event en bovenal complimenteren met aanpak en de groei van het event. Well done! Tot volgend jaar.

(foto's volgen)

PR op Adventure parcours!

Een keer per jaar loop ik een halve marathon. En die loop ik altijd op Ameland. Helaas werd vorig jaar de halve marathon omgezet tot een 10km vanwege ijsplaten op de weg waardoor veiligheid niet gewaarborgd kon worden. Dat betekende dat het alweer 2 jaar geleden was dat ik een halve liep. Ik liep toen naar een eerste plek bij de recreanten in 1:38:45. Nu startte ik in de wedstrijdserie en wilde, ondanks mijn 'out-of-season' mijn PR (op dit parcours) wel verbreken. Ik had geluk, want ik kon daarvoor gebruik maken van een persoonlijke haas in de persoon van Mark Groeneweg.

Op de vrijdag voor de Adventure naar Ameland vetrokken. Jona (mijn jongste zoon) bedacht de dag ervoor nog dat ie de kidsrun wel wilde rennen omdat zijn meester ook meedeed aan de Adventure. Daarom gingen we gezellig met z'n tweetjes. Jona liep een super tijd op de 2km van 9:27.

Om 13:45 was het de beurt aan zo'n 1000 atleten om de 21.1km te rennen. Na een aantal buien in de ochtend, troffen we het met droog weer. Wel stond er een stevige wind die het op de laatste 8km nog wel eens moeilijk kon maken. Maar het betekende wel dat we op het strand de wind schuin in de rug zouden hebben. Voor de start had ik afgesproken met Mark Groeneweg. Mark had aangeboden mij te hazen. Omdat hij zelf een een blessure had en toch niet voluit kon gaan, had hij op deze manier toch een doel. En dat doel was om mij naar een goede eindtijd te pacen. Het startschot klonk en ik was goed weg. De van Heeckerenstraat door vol met publiek is een enorme boost om het bos in te gaan. Het bos is pittig; komt binnen een paar honderd meter. En als je onbeheerst loopt dan kun je direct flink verzuren. Gelukkig hield Mark een mooi tempo en zette gelukkig niet extra aan bij alle klimmetjes die we tegenkwamen.

De eertste 3 kilometer ging exact op tempo van het schema. Tijd om het strand op te gaan. Windje mee en mooi in één pas met Mark. Mijn benen voelden goed en ik had een prima gevoel over de komende kilometers. Voorbij de opgang Nes gauw een kopje thee (wat fijn de luxe van een haas die zelfs m'n drinken aanpakt en aangeeft;)). Vanaf Nes werd ook het strand serieus zwaarder. Het zand was zacht en je zakte relatief diep in het zand weg. Het bleef fijn gaan. Bij paal 17 het strand af. In mijn achterhoofd de strandopogang van Noordwijk (6 weken geleden); Nou, daar was dit een eitje bij. Maar nadat het strand via de mulle zandopgang wordt verlaten komt er direct de Bure Blinkert die moet worden bestegen. Mark hield fijn tempo; hield mij goed uit de wind die op dit stuk van het parcours z'n parten begon te spelen. Op naar het Oostbos voor thee en sportdrank.

Van het Oostbos via Klein Vaarwater richting de Kooi. Wetende dat de zware kilometers langs de dijk door de Miede tegen de wind in nog moeten komen. Maar ik voelde geen heftige vermoeidheid in mijn benen. Het voelde goed al wist ik dat een streeftijd van 1:35 niet meer haalbaar zou zijn. Ik liep fijn uit de wind achter Mark. Wat een luxe situatie! De laatste 3 kilometer kwamen in zicht. Een versnelling zat er niet in, maar consolideren was prima. De laatste drankpost in het Centrum van Buren. De geluiden uit de luidsprekers in het centrum van Nes waren al hoorbaar. Kilometers aftellen. De laatste paar honderd meters nog iets aanzetten; het laatste stukje energie eruit knallen. Ik finishte in 1:36:46. Een prima tijd en 5de dame V35+ binnen een minuut! van nummer 3. Close. Maar een voldaan gevoel over mijn prestatie.

Respect voor Johan Noorderbrug, mijn loopmaatje, die wederom het goud bij de H60+ in de wacht sleepte in een tijd van 1:33:06. Verder respect voor alle andere lopers, speciaal de leden van AVHeerenveen. Maar grote dank, respect en waardering voor wederom een zeer strak en goed georganiseerd evenement van de Stichting Sportpromotie Ameland. Tot volgend jaar!

Dank aan Anja Bouwer voor de fotografie!

TransAlp 2012

Bijna tijd om mijn terugblik op mijn "bronzen jaar" 2011 te schrijven. Terug blikken en vooruit blikken valt nagenoeg samen. De plannen voor 2012 zijn concreet. Een hoofddoel: De TransAlp 2012. Door Marco mooi beschreven:

Inschrijving Craft Bike Transalp 2012

Na de Craft Bike TransAlp 2010, die ik samen met Paco v.d. Reijden reed, tegelijkertijd met Audrey en Cathelijne Middendorp wist ik: “Dit was niet de laatste keer”. Zo’n evenement is mij op het lijf geschreven. 8 dagen lang bikemarathons rijden, 8 zware etappes door in totaal 4 landen over de Alpen.

Ameland, maart 2011. Ik had net de proloog gereden van MTB Ameland. Ik was erg blij met mijn 10^e plek bij de Heren. Silvia Brouwer reed bij de dames zelfs naar goud in de duinen van Hollum. Die avond zat ik in ons hotel met Anna. Ze kwam met een geweldig idee: “Waarom rijd je de Transalp niet eens met Silvia in een Mixed Team?”. Dat ik de Transalp nogmaals wou rijden wist ik al. Maar aan een Mixed Team had ik tot toen nog niet gedacht. De volgende dag was de MTB Ameland Bikemarathon en had ik 60 kilometer lang de tijd om het Silvia te vragen. Ik geloof dat ik het op het strand deed met wind tegen. Silvia wilde erg graag eens de Transalp rijden. Uiteraard moest ze erover nadenken want ik overviel haar wel wat met mijn voorstel. Dus het werd in huiselijke kring overlegd. Na het groene licht begon het lange wachten naar de inschrijvingsdatum…

11 december 2011. Vele malen zijn er vele scenario’s door mijn hoofd geschoten. Er is echter maar 1 scenario waar ik vrede mee kan hebben en datzelfde geldt voor Silvia. Dat is het scenario dat we de mail van Plan B, het bedrijf die de online registration verzorgt voor de Transalp, krijgen met het bevrijdende nieuws dat we ingeschreven staan. Ik heb net als 2 jaar geleden Anna achter de knoppen, terwijl in Oudeschoot mijn oude TA-teammate Paco assistentie en ondersteuning verleent aan Silvia. Even voor 16:00 uur kunnen we inloggen. Dan kan het ratelende typen beginnen. In het geval van Anna en mij gaat het niet helemaal vlekkeloos maar binnen 4 minuten hebben we toch de registratie de deur uit. In Oudeschoot hebben Silvia en Paco echter 1 minuut en 8 seconden minder nodig. Bijna onmiddellijk krijgen we de vreugdevolle mail in de inbox:

herewith we confirm your participation at the CRAFT BIKE TRANSALP powered by NISSAN from July, 14th till 21st 2012. We are glad to welcome you in the registration center in Oberammergau!

We received your registration on 11.12.11 at 16:02:25.

Please find enclosed the registration form as a printable PDF file!

The registration in Oberammergau is open:

Friday, 13rd of July 2012, 9.00 a.m. - 9.00 p.m.
Saturday, 14th of July 2012, 8.00 a.m. - 10.00 a.m.

…En een schat aan informatie. Mission Completed! De champagne staat al klaar in Oudeschoot dus onmiddellijk geproost aldaar.

Team OnTour is één van de 550 teams die de Craft Bike Transalp 2012 gaan rijden. In de categorie Mixed Teams, die bestaan uit een vrouwtje en een mannetje. Doelen hebben we al gesteld maar spreken we later pas uit, immers wij weten niet wie onze tegenstanders in onze categorie zullen zijn.

Onze deelname wordt mogelijk gemaakt door OnTour tweewielers in Gorredijk, onze dank daarvoor!

Marco

Tweede dame in modder cross Mildam

Het was alweer de derde cross op rij in de reeks van 6 crossen van AVHeerenveen. Omdat ik meestal op de zaterdagochtend op het voetbalveld sta met een van m'n jongens, moest ik voorgaande crossen verstek laten gaan. Vanwege flinke regenbuien waren zaterdag 3 december de voetbalvelden te nat om op te spelen. Dat gaf mij de mogelijkheid om weer eens deel te nemen aan een crossloop. En ook nog een van de leukere in de reeks: Mildam.

Na de zwemtraining van 8:00-9:00 was er alle tijd om thuis even bij te komen onder het genot van een kop thee, vergezeld door Marco. Even omkleden en om 10:15 richting Mildam. De regen nodigde niet direct enorm uit om te lopen. Anderzijds was het wel echt crossweer. Vorig jaar hadden we nog een besneeuwde, vaak gladde ondergrond met de Mildamcross, nu zou het héél veel modder worden. Er komt dan zo'n moment dat je vanuit de kantine de regen in moet stappen om warm te lopen. Maar dat was eigenlijk niet onaangenaam. Ik had wel zin en mijn benen ook wel (na 6 trainingen deze week). De grote opkomst verbaasde me nog, gezien het slechte weer.

Om 11:00 het startschot. Even 2 straatjes door in Mildam en vervolgens de bossen in. Eerste stuk was goed te doen. Bij de dames ging Lizette voorop gevolgd door Lenneke en ik. Wat er achter ons liep, heb ik niet op gelet. Het was even stuivertje wisselen tussen Lenneke en mij de eerste 2 km, maar ik besloot al snel het spoor van Lenneke's vader (Jan v.d. Heide) te kiezen. De HR zat rond 168, de ademhaling voelde goed en de benen deden het prima. Al snel werd het echt drassig en was het uitkijken in de bochten. De drassige ondergrond maakte plaats voor ware modderpoelen en vele plassen. Lekker door de bagger en zorgen dat de voeten goed contact houden met de grond. Vooral niet te veel kracht zetten, want dat zorgt voor uitglijden. Ik hield mezelf prima staande en voelde me erg goed. De kilometers vlogen voorbij en met het oog op de finish binnen anderhalve kilometer kon ik nog minimaal versnellen. Geen idee hoe dicht de volgende dame achter me zat, maar ik wilde de tweede positie erg graag vasthouden. Dus dat deed ik en volbracht de 10km cross/modder in 45:40. Prima tevreden en goed in lijn voor de Adventure over 2 weken.

Omdat er een duurloop van 1:35 in mijn schema gepland stond, besloot ik na de cross direct om te draaien en met een extra lusje van 8km naar huis toe te lopen. Heerlijk op HR 135 uitblazen van de intensieve cross. Dat was een aangename sportieve ochtend die ik het liefst wekelijks zou beleven.  

Over 2 weken de Adventure Run op Ameland (21.1km). Maar nog veel spannender vind ik de inschrijving voor de TransAlp volgende week zondag 11 december. Duimen dat het gaat lukken;)

Derde dame RBR Noordwijk

Tja, fouten maken leidt niet altijd tot slechtere resultaten. Dat bleek al eerder dit jaar toen ik voor de Tri-Ambla m'n wetsuit vergat en nu wederom in Noordwijk. Ik geef de schuld aan onze katten;) Het was vroeg opstaan zondag 6 november. Om 9:15 zou de start van de cross duathlon in Noordwijk zijn. Ik wilde er om 8:30 zijn en dus betekende dat om 6:30 vertrekken uit Oudeschoot. Wekkertje om 5:45 (vroeg hoor op een zondag). Ik verliet m'n huis netjes om 6:30. Om de overige gezinsleden in huis lekker te laten slapen, mocht ik onze katten  niet in huis laten. Maar toen ik met mijn tassen het huis verliet, glipten ze toch naar binnen. Tassen buiten neerzetten en de katten weer het huis uitjagen. Deur dicht, tassen pakken en richting Joure om Marco op te halen. Heel zielig bleef daar het tasje met mijn fietsschoenen buiten in het donker liggen.

De lange rit naar het Zuidwesten van het land verliep vlot en gezellig. Mooi op tijd kwamen we aan in de gezellige kustplaats Noordwijk. Daar ontdekte ik pas dat m'n fietsschoenen niet mee waren. Ik herinnerde me ook direct dat Marianne dit jaar ook NK was geworden in Den Haag terwijl ze haar fietsschoenen was vergeten. Sterker nog: vandaag had ze er zelfs bewust voor gekozen om ook te fietsen met haar loopschoenen omdat dat voordeliger zou zijn met het vele loopwerk met de fiets door de mulle stukken van het parcours. Ik voelde me direct gesterkt.

Om 9:15 het startschot. Bedoeling was 2x3.5km lopen, 4x4km ATB en dan nog 1x3.5km. In 2004 en 2005 had ik deze wedstrijd eerder gedaan. Ik herinnerde me de strandopgang van het loopprcours. Hell! Die moest vandaag ook 3x worden bedwongen. Ik startte in pittig tempo. Benen voelden goed, maar moest wel de ademhaling onder controle krijgen. De eerste keer het strand 'af klimmen' leverde een HR van 175 op. Jo, pittig. Iets te pittig. Het loopparcours was wat anders dan de eerdere edities die ik had meegemaakt. Pittiger. Prima. Tweede ronde iets gas terug. Maar de klim door het mulle zand leverde wel weer even een HR van 172. Als 4de dame, zo'n 45 sec achter dame 3 (Ingrid), wisselde ik en startte aan het biken.

Snelle wissel natuurlijk! Joehoe. En zo kon ik direct mijn achterstand op Ingrid verkleinen. Marianne en Judy die op positie 1 en 2 liepen, zouden zeker een maat teveel zijn. Op het eerste rechte, verharde stuk merkte ik direct hoe zacht ik m'n banden waren doordat ze in de bocht een onstabiel gaven. Ik kon tevens niet zorgen voor een maximale krachtoverdracht op de pedalen. Dus dit stuk was gewoon mijn drink en herstelmoment. Eenmaal in de duinen ervoer ik mijn kracht. Ik haalde een aantal atleten in die lopend met de ATB aan de hand door het mulle zand ploeterden terwijl ik al fietsend een vrolijke tred hield. Op het strand merkte ik de juiste druk in de banden en maakte ook daar mijn winst. Iedere ronde werd zwaarder door het opkomende water. Hierdoor moest er steeds meer door het mulle zand geploegd worden. Zwaarder, maar alleen maar in mijn voordeel. De benen voelden goed en mijn HR zat prima.

Na de laatste fietsronde had ik vanzelfsprekend weer een vlotte wissel. Bovendien had ik voldoende voorsprong op Ingrid opgebouwd, die nog wel een schoenwissel moest doen, waardoor ik redelijk behouden kon lopen. Toch was de laatste ronde weer zeer pittig doordat er niet meer over de verharde vloedlijn kon worden gelopen. Poeh, nog eenmaal de steile klim, door het mulle zand het strand af. En dan nog 2km over glooiende duinen waarbij de toppen toch echt wat pittiger zijn dan op Ameland;) Ik finishte als 3de dame in 1:49:51, ruim 6 minuten achter de nummers 1 en 2 (respectievelijk Judy en Marianne). Heerlijke wedstrijd. Marco had eveneens een goed wedstrijd gedraaid met een finishtijd van 1:40. Dus de warme choco met slagroom was welverdiend. En de wedstrijd zonder fietsschoenen was geslaagd. Foutje met goed resultaat;)

Dank aan de organisatie en vrijwilligers voor de mooie wedstrijd. Het was weer heftig;)
Jeroen Tibbe en  A. Verveer bedankt voor de fotografie!

Zilver D23+ (5de dame (OA)) tijdens grandioze jubileumeditie Tri-Ambla

Grootser dan alle voorgaande jaren was dit jaar de jubileumeditie van de Tri-Ambla. Met 37 deelnemers tijdens de try-out in 2002 is het immer strak georganiseerde evenement uitgegroeid tot op één het grootste triathlonevenement van Nederland, met dit jaar 850 deelnemers. Met 14 triatleten van AVHeerenveen (John en Wilma konden helaas niet deelnemen) hadden we dan ook een mooi aandeel in deze startlijst.

Omdat het aantal deelnemende triatleten van AVHeerenveen aan de Tri-Ambla met het jaar stijgt, hadden we dit jaar gezellig de kampeerboerderij De Uuthof in Buren afgehuurd. Zo konden familieleden gezellig mee om te genieten van een heerlijk sportief weekend.

Vrijdagmiddag parcours verkennen met de AVHeerenveen atleten die vroeg op de middag het bootje al namen. Een schitterende zonnige middag op een hemels parcours door duinen, bos, veel strand en zand. Het parcours lag er geweldig bij. Bandenkeuze Super Moto werd niet aangepast. Onderwijl was een team van vrijwilligers van Tri-Ambla de laatste puntjes op de i aan 't zettend voor de opbouw van het Parc Fermee.

Na een vlotte inschrijving doorfietsen naar de jubileumbijeenkomst "10 jaar Tri-Ambla". In de strandtent (het kan niet gepaster) werd door een grote variatie in sprekers het verleden, heden en de toekomst van de Tri-Ambla gepresenteerd. Waar een klein eiland groot in kan zijn.

Wedstrijddag

Ontwaken en gezamelijk met ons inspirerende, sportieve gezelschap ontbijten. Tassen klaarmaken om richting het Parc Fermee in Nes te vertrekken. Tref ik tot mijn grote schrik mijn wetsuit niet in mijn tas. Alarmbellen rinkelen in mijn hoofd. Ojee. Hoe suf is het dat ik dit kon vergeten? Zoals mogelijk meerdere triatleten zullen herkennen, droom ik wel eens over dit soort voorvallen. In het Parc Fermee komen waar je fiets niet staat; of dat je je loopschoenen bent vergeten en op je fietsschoenen moet gaan lopen; maar ook willen hardlopen maar je benen 'doen het niet'. Nu was het geen droom, maar werkelijkheid. Nog nooit gebeurd in de 8 jaar dat ik nu aan triathlons deelneem. Maar geen paniek, want ik zie snel de mogelijkheden tot het regelen van de wetsuit van Diana. Adrenalinepeil toch iets gestegen. Vaker in haar wetsuit gezwommen en dat gaat dus helemaal goedkomen.

Bij het arriveren in Parc Fermee 2, waar de loopschoenen kunnen worden geplaats, vallen er wat schamelijke druppels regen uit de lucht. Niets om je druk over te maken. Doorfietsen naar Parc Fermee 1 op de dijk. Het weer ziet er aantrekkelijk uit, maar de wind neemt merkbaar in kracht toe. Heb het heftiger meegemaakt, so no worry. De gedachte aan de watertemperatuur van amper 14 graden maakt me wel wat rillerig. Dus lekker op tijd dat wetsuit aan. De tijd tikt door en met vele praatjes met collegatriatleten, vliegt de tijd voorbij en is het tijd om langzaam richting de Waddenzee te lopen. Tenen erin. Ja, koud. Maar dit voorjaar en zomer (in hoeverre je mag spreken over zomer) veel in het buitenwater gezwommen en dan went het steeds meer. Tot de knieen in het water vind ik meer dan voldoende. Even m'n armen zwaaien en dan is het wel OK om aan te sluiten in de rij voor de start.

Om 12:45 worden we weggeschoten  met een oorverdovend startschot. Aan de bak. Met mij starten, Marco, Marcel, Samme en Jan in de Open Amelander Kampioenschappen (OAK). De kou zorgt voor een kort schrikmoment, maar door de adrenaline ben ik er amper bewust van. Het eerste stuk zuidwaarts gaat prima. Wederom, prima positie en weinig last van medezwemmers. Bij het ronden van de eerste paal zwemmen we oostwaarts en moet ik aan de bak in de golven. Ik zwem ontspannen. het gaat echt lekker en voordat ik het weet heb ik de twee gele boeien gerond en kan ik terug richting de haven om de eerste 1000m af te tikken. Uit het water een joelende menigte. De aanmoedigen geven een extra dimensie; zwepen me op en ik ren het water weer in voor een tweede ronde. Een lus van 500m. Het is even schakelen in de ademhaling. Maar de armen voelen sterk en ik kan met een ontspannen slag doorzwemmen. Tegelijk met Jan en Henk kom ik het water uit en is het rennen richting Parc Fermee. Ik pak een minuutje op de zwemtijd van vorig jaar. Handjes even in de lucht als dank voor alle persoonlijke aanmoedigen. Super. Al rennend de bovenkant van m'n pak naar beneden trekken zoals gewoonlijk. In het PF rol ik het pak vanaf de taille naar beneden, ga ik op mijn pak staan om mijn benen eruit te trekken, maar voel ik op hetzelfde moment dat ik het pak niet uit krijg. Dus iets minder vlotte wissel, maar geen minuten verspeeld.

Start ATB-en. Zin in. In Kijkduin ging mijn fietsen super. In de winter meer dan anders op de ATB gezeten, maar dat kan ik van de zomer dan weer niet zeggen. Maar vertrouwen had ik wel. Ik heb Jan en Henk vlak voor me. Ik beslis direct om niet bij hen aan te haken maar eigen tempo te houden. Toch houd ik ze vlak voor me in het vizier. Fijn. Ik ga de miede door, steek de weg over en rij langs de kerkeduinen. Steeds het goede spoor. Dit gaat goed. Via de Vleijen langs het Parc Fermee waar een kleine schaar supporters zich langs de dranghekken heeft verzameld. Via de Vleijen het bos in. Lekker over de paardepaden. Die zijn goed berijdbaar. Via het bos naar het strand. Daar zit een mulle afdaling. Tijdens de Tri-Ambla clinic in augustus is er o.l.v. Johan Neevel flink geoefend op dit soort afdalingen. Voor me stappen al boven aan de duin ateleten af. Ik ga 'm fietsend nemen. Ik kies een spoor aan de buitenkant om niet in botsing te komen met Jan en Henk. Doordat ik fietsend en zij lopend de afdeling nemen, passeer ik hen. Die winst is niet van lange duur. Jan gaat me voorbij op het strand en ik haak even aan. Anderhalve km strand wat goed berijdbaar is en dan terug het strand af. Zo ver mogelijk doorfietsen door het mulle zand. Wederom het goede stuk strand gekozen en ik rijd totaan de duinen. Daarna de ATB duwend naar boven brengen. Dit zijn de pittige momenten. Even in het rood en daarna weer herstellen. Ik mag het bos weer in. Fijne snipperpaden met korte klimmetjes en mooie bochten geven het gevoel alsof je in de achtbaan zit. Roetsj. Het gaat heerlijk. Bij het oversteken van het Westerpad ga ik de duinen in richting Ballum. Ik zie Jan en Henk nog voor me, maar schakel even verkeerd waardoor m'n ketting kort blijft hangen. Het gat is gemaakt met de heren voor me en het is prima zo. Ik fiets de duinen in m'n eentje door en passeer nog 2 atleten. Even voorbij Ballum zie ik lange bruine vlechten. Een voor mij onbekende dame wordt mijn rode doek. Maar het kost me moeite om naar haar toe te fietsen. Heel langzaam wordt de afstand kleiner. De rode doek zorgt ervoor dat ik niet inzak en goed de kracht op m'n pedalen hou. Eindelijk pak ik haar. En "Haar" is de Duitse Birgit. Nadat ik ook al Brenda Schuurkamp en Marijke Zeekant was gepasseerd, nam ik de 4de positie over bij de dames. Bijzonder. Met volle vaart de duinen door en het strand weer op. Ervaren hoe het zand is. Het strand gaat prima. Ik heb een gezellige ontmoeting met pap die de M afstand doet. We fietsen gezamenlijk een stukje op. Het publiek in Nes komt dichterbij en dichterbij. Een enthousiast applaus en veel support zorgen weer voor een stijging in mijn adrenalinepeil. Moment van flow. Nog een kleine 2km en dan het strand weer af. Ik rijd samen met Marijke Zeekant. De betere loper van ons twee, weet ik. Als ik verschil wil maken dan moet ik dat in de laatste kilometers van het fietsparcours doen. Ik kies het juiste spoor naar de duinen door het mulle zand. Bij de steile klim omhoog neem ik m'n ATB op de schouder en pak op dit stuk in no time 6-8 atleten. Ik zie Marcel voor me het paardenpad ingaan. Nieuwe rode doek denk ik. En daar waar hij even van de ATB moet afstappen, fiets ik hem voorbij. Birgit, die op het strand in mijn wiel was blijven hangen is mij weer voorbij gegaan. We fietsen een gelijk tempo. Laatste stukje richting PF.

En dan de opmaak voor het lopen. Twee rondes van 6km. Ik start als 5de dame aan dit onderdeel en zie Birgit zo'n halve minuut voor me vertrekken. Zij loopt in zo'n ongelooflijk hoog tempo dat ik haar al gauw uit het oog verlies en weet dat het aan mij is om de 5de plek vast te houden. Ontspannen lopen met een hoge pasfrequentie, hou ik mezelf voor. En dat deed ik. Mijn benen voelden ontspannen en sterk. Meer dan voldoende energie. Heel soepel ging ik de eerste ronde door. Via het Parc Fermee startend aan de tweede en tevens laatste ronde. Inmiddels is het Parc Fermee  bij de finish volgestroomd met toeschouwers. Heerlijk. Er heerst energie en enthousiasme. Dat voel je direct. Ik krijg zoveel power en kan nagenoeg een gelijke tred behouden bij de start van m'n tweede ronde. De 3 pittige klimmen per ronde kan ik langzaamaan afvinken. In de bochten kijken hoe de concurrentie achter me ligt. Maar ik zie dat ik niet hoef te vrezen voor mijn positie. Klaar voor de finish. Klaar voor hét moment van de wedstrijd dat rillingen geeft over mijn lijf van top tot teen. "Mijn Tri-Ambla moment": onbeschrijflijk!! Thuiskomen voelt goed. Het was het weer meer dan waard! Wat een organisatie; wat een enthousiasme! Organisatie en vrijwilligers bedankt en tot volgend jaar. Hopenlijk met een nog grotere AVHeerenveen delegatie. Wij hebben genoten. Bijzonder dank aan Anja Brouwer voor de fantastische beelden.

Fries Kampioen (achter de Groningers)

De voorboden voor de wedstrijd waren niet echt om vertrouwen te geven. Gedurende 4 dagen aaneen voor de wedstrijddag van de Triathlon Drachten had ik erg last van diarree (smakelijk, maar daar deinzen sporters niet voor terug toch). Ik twijfelde of ik daardoor niet te slap zou zijn. Verder was mijn eigen wetsuit na reparatie nog steeds niet teruggestuurd zoals afgesproken met Dufare #fail. Maar mocht ik de wetsuit van Samme lenen. En als je dan vlak na vertrek vanaf huis goed en wel op de snelweg rijdt en je hoort ineens "pssssssssssssssssssssssssssst" band lek........??? Maar Marcel had de oplossing. Waar ben je zonder clubgenoten;)

Om 11:30 stonden Marco en Marcel voor de deur zodat we met z'n drieen naar Drachten konden poolen. Marcel pompte mijn banden nog even stevig op omdat ik vanwege gekneusde hand/pols niet veel kracht kon zetten en ik gister net even een nieuw binnenbandje om had geplaatst. Vrrrroemmmm, weg in de auto in de regen op weg naar hopelijk een droge start triathlon Drachten tevens Fries Kampioenschap. Nouja, daar ging m'n band dus. Omdraaien? Nee, Marco en Marcel hadden allebei nog wel een reserve mee en Marcel had tevens een fietspomp. In Drachten wisselde Marcel even vakkundig mijn band en gaf mij hiervoor zijn eigen reserveband. Had ie er zelf niet meer een. Maakte niet uit, want als het mis zou gaan was dat zo bedoeld. Ok.......

Klaarmaken voor de start. Dat gaat met name gepaard met veel praatjes en begroetingen van mensen uit het tri-wereldje. Vandaag was het niet anders. En daarom gezellig. De lucht klaarde op en dus klaar voor een droge start. Bedoeling: 4 rondjes á 375m zwemmen, 4 rondjes á 10km fietsen en 4 rondjes á 2.5km lopen (was zeker korter;)).

Op een op andere wijze heb ik het dit jaar nog steeds getroffen met de start. Goede positie en goed weg. We moesten links rondden en dat was in mijn voordeel gezien ik links adem. Ik vond niet echt iemand om bij in de voeten te zwemmen, maar er was er wel iemand die ik regelmatig aan mijn voeten voelde 'knagen'. Pas in de laatste ronde 'vond ik een stel voeten' die mij mooi de laatste ronde door trokken. Ging lekker en na zo'n 24:30 kwam ik het water uit. Aangezien ik in een wetsuit van Samme zwom (met grote dank) was ik erop gefocust dat ik de rits exact tegengesteld open moest trekken i.v.t. mijn eigen wetsuit. Rits van onder naar boven. Ja, ik kon nog helder denken.

Ik had een voldoende vlotte wissel en begon aan mijn 4 rondjes fietsen. Door de regen was de weg erg glad. Bij het aanrijden van de rotonde stonden vrijwilligers al druk te gebaren dat de snelheid moest worden gereduceerd. Tja, iets vaart minderen. Hoe glad kan het zijn? Nou, erg glad. Ik verloor de grip met m'n achterwiel en voelde 'm wegglijden. Ik corrigeerde, maar reed daardoor recht op de stoeprand af. Kon niet anders dan de remmen inknijpen en het asfalt kussen. De schade viel mee. Kleine schrammetjes en bloeduitstortinkjes op heup, rug en schouder. Iets minder was (is) dat ik mijn hand/pols, die ik 3 weken geleden kneusde tijdens ATB-rit maar waar ik nog altijd veel last van heb, weer een flinke optater had gegeven. Gauw op de fiets; ketting eraf; ketting erop en rijden weer. Ik was overigens niet de enige die omging op deze rotonde. Er volgden er velen waaronder Marco, die er iets minder als mij aan toe was, maar gelukkig wel z'n wedstrijd uit kon rijden. Marcel reed bij dezelfde rotonde lek. Had het zo moeten zijn?  #schuldgevoel. Enfin, nu iets voorzichtiger in de bochten. Mijn benen voelden goed en hoewel ik in de bochten het gas eraf haalde, kon ik steeds weer prima optrekken. De laatste 2 ronden gingen helemaal goed. Doordat het wegdek weer droogde kreeg ik meer grip in de bochten en durfde ik wat meer tempo te houden. Met alsnog een gemiddelde van 32.9km/hr was ik dan ook dik tevreden.

Fietsloop wissel ging ook vlot. Ik startte, naar wat ik later begreep, als derde dame aan het lopen. Ik was heel fris van de fiets gekomen en kon ook direct soepel lopen. Lekker. Had tot de finish dus geen idee van mijn positie. Maar goed. Lopen ging heerlijk en benen voelden echt goed. Gelukkig iedere ronde water en sponzen. 't Was gewoon best warm met het lopen.  Ik finishte als 3de dame in 2:23:12 achter de Groningse zusjes v.d. Vegt. Dus Fries Kampioen!! Helemaal super.

AVHeerenveen stond weer met velen in het veld en langs het parcours. Super. Bedankt voor de support. Special thanks for Samme voor het lenen van z'n wetsuit en de mooie kiekjes (klik hier voor meer foto's van de triathlon).

Uitslagen Triathlon Drachten

Boomhiemke run Ameland

Woensdag even een dagje Ameland gepakt. Zus-lief geholpen met het vermaken van haar kroost en 's avonds de jaarlijkse Boomhiemke run meegepakt geïnitieerd door Stichting World Runners. Ofwel hardlopen om geld in te zamelen voor kinderen in de Derde Wereld. Onder het motto "alle kleine beetjes helpen" vestigt de stichting de aandacht op o.a. honger en scholing van kinderen in ontwikkelingslanden. Zo wordt, per georganiseerd evenement, het gehele inschrijfgeld en sponsorgeld gereserveerd voor kindgerichte projecten in de Derde Wereld.

Geïnspireerd door het beeld uit de Griekse oudheid van de hardloper als boodschapper, richt de Amerikaanse hardloper Landon Carter in 1978 World Runners op. De oorspronkelijke doelstelling uit 1978 "Beëindig de honger", is in de loop der jaren uitgebreid met de ondersteuning van een aantal met zorg uitgekozen projecten.

Op tijd op 'n ATB van Nes naar Hollum gereden zodat ik nog even de enthousiaste jeugd kon aanschouwen. Om 19:00 was het startschot voor de 7km en 9km run. Na alle triathlons in de afgelopen weken vond ik het wel weer eens prettig om flink intensief te lopen. Fijne route startend op afvalt, doorgaand in schelpenpad en dan stukje strand en via schelpenpad weer eindigend op het asfalt.

De eerste km's gingen niet heel prettig. Constant het gevoel alsof de kramp in mijn rechter kuit zou schieten. Daarom de eerste km's toch iets in moeten houden helaas. Werd al wel een beetje benauwd voor het strand en de strandsopgang, maar gelukkig werd het lopen steeds soepeler en kon ik de laatste km's aangenaam op tempo lopen. Ik finishte als eerste dame in 41:??. Dankzij de laatste soepele km's toch nog wel een positief gevoel;)

Met deze week 4 loop, 2 zwem, 2 ATB en komende zaterdag nog een koppeltraining (ATB-loop), kan ik gerust volgende week aan een herstelweek beginnen. Italie lijkt me wel een prettig verblijf daarvoor;)

Brons op NK Cross Triathlon!!!

Het NK Cross Triathlon werd dit jaar wederom in Kijkduin (Den Haag) gehouden. Een wedstrijd die je nooit kado krijgt en ook zeer zeker dit jaar niet! Maar ik vecht graag voor een wedstrijd. Helemaal als dat resulteert in een mooi podiumplekje. Brons! Helemaal blij. Voor de 6de maal mijn deelname aan de Beach Challenge.

Tesamen met Theo en de kids vertrokken we zaterdag rond het middaguur vanuit het winderige en natte Friesland richting het Westen van het land. De voorspelling was harde wind en opklaringen. Mooi toneel voor het NK cross triathlon. We kwamen mooi op tijd aan in een zonnig maar zeer winderig Kijkduin. Alle tijd om me volledig te prepareren voor de wedstrijd. Even bijkletsen met collega-triatleten en pap en mam begroeten die wederom support zouden geven. De startlijst was bij de dames niet heel indrukwekkend en binnen mijn leeftdijsgroep moest er zeker een podiumplek haalbaar zijn.

Om 17:10 zou de start zijn. De harde zuidwestenwind was zo fors dat normale (tij)stroom 180 graden draaide. Iets waar organisatie en reddingsbrigade pas goed zicht op kregen nadat de eerste startserie (waarin het NK voor junioren) te water was gegaan. Dit resulteerde in verplaatsing van de start in tijd en zwemrichting. Met de gehele startserie liepen we 1km terug over het strand ter hoogte van PF. Normaliter wordt er eerst een ronde van 1200m gezwommen in zuidelijke richting, ga je het water uit en maak je nog een lus van 300m. In plaats hiervan werd er een ronde van zo'n 600m uitgezet en werd er noordwaarts gezwommen. Deze ronde moest 2x gezwommen worden, waarbij je na de eerste ronde uit het water komt en zo'n 500m over het strand loopt en start aan ronde 2. Goed, dan eindelijk de lang verwachte start. Go. Impressie van de branding.

De branding heb ik vaker bedwongen. Met een korte, krachtige slag best te doen. Maar nu was het anders. De golven waren echt heel sterk en de stroming die er stond zorgde voor onverwachte koersveranderingen. Het was drie slagen zwemmen en twee slagen terug worden geworpen richting het strand. De stroming zorgde ervoor dat ik helemaal in noordelijke richting werd getrokken. Met moeite rondde ik de eerste boei. Dat was direct het meest heftige stuk. Daarna was het parallel aan de kustlijn in noordelijke richting zwemmen. Hoewel het met de stroom mee was, viel het nog niet mee. De golven die me 1-2m optilden zorgden ervoor dat ik richting het land werd gelanceerd terwijl ik echt de andere 2 boeien nog moest ronden. De eerste ronde kwam ik goed door. Uit het water 500m over het strand lopen en opnieuw de branding in. Gelukkig minder atleten omdat het deelnemersveld mooi uiteengetrokken was. Een ieder vechtte voor zichzelf. Weer op die eerste boei af. Het was worstelen wat ik om me heen zag. Dat had weinig met zwemmen te maken. En dan praat ik ook zeker over mezelf. Ik ging de woeste golven weer door. Had weer moeite om me niet af te laten drijven. Ik rondde de eerste boei en dacht toen echt 'zo, nu heb ik het meest heftige wel weer gehad'. Maar het stuk parallel aan de kustlijn verliep minder goed dat de vorige ronde. De kracht van de golven was zo sterk dat ik steeds weer meters richting de kust werd geworpen. Eindelijk de laatste boei gerond en me door de golven op het land laten smakken. Als 4de dame stapte ik aan land. Direct wetsuit uit zodat ik 'soepel' naar het PF kon lopen.

Ik had een vlotte wissel en lag zo'n 3 minuten achter op de nummers 1 en 2 en 2 minuten op dame 3. Ik stapte op m'n ATB en reed het verharde pad de boulevard omhoog om ook direct weer via steile trappen naar beneden te crossen. Verrassend stukje en super tof. Beneden aan de trap direct het mulle zand in en dus lopen met de fiets. Dan weer de duinen omhoog. Lekker voor de benen en wederom met een bochtje direct weer naar beneden het strand op. Great! Ik trof op het strand direct een groepje. Fijn. Want sinds dit jaar mogen de dames ook weer achter de heren rijden en vice versa. Dat scheelt op het strand een slok op een borrel. We reden kop over kop en het ging als een trein. Heerlijk. Op het strand reed ik Cora Vlot voorbij en nam de derde positie bij de dames in. Wauw! Onverwacht. Gaf me een extra boost. Rond het keerpunt op het strand kon ik goed bekijken wat mijn positie was t.o.v. de dames voor en achter me. Het zat allemaal tamelijk dicht op elkaar. Door knallen. We mochten de puinduinen in. Mijn favoriete stuk. Single tracks met mul zand, trappen die je lopend met de fiets moet nemen totdat je flink verzuurd (en dat per ronde 3x) maar ook trappen afdenderen. Bij een bochtje ging het fout. M'n voorganger stond plots stil in het mulle zand; ik moest remmen en kreeg m'n voet niet snel genoeg los. Ik klapte met m'n bil op een steen. Au! Gauw de fiets op. Ja tripakje nog heel, en doorgaan. Vanuit de puinduinen het strand weer op en voorbij het PF naar het keerpunt voor ronde 2. Start ronde 2 tegen de wind (windkracht 6) in richting het zuiden. Wederom snel in een groepje. Tesamen met Leo, Maarten en persoon onbekend trappen naar het keerpunt op het strand. Leo en vooral Maarten trapten erg sterk. Persoon onbekend gaf de kop steeds zeer snel over. Hij kon niet blijven hangen en met z'n drieen gingen we door. Dat wisselde dus nog vlotter door en dat kon ik wel merken. Maar de benen waren sterk en konden het prima doen. Vlak voor het keerpunt haakten nog 3 triatleten aan en gingen we in iets hoger tempo door. Keren, lopend door het mulle zand en boem, voor de wind knallen naar de puinduinen. Bijna 40 op de teller. Lekker. Puinduinen gingen prima. Leo en ik wisselden elkaar hier en daar wat af. Laatste stukje over het strand en klaar voor de laatste wissel. Snelste fietstijd bij de dames!

Vlotte wissel en jee, ik lag nog steeds nummers 3. Marijke Zeekant verliet zo'n 30 seconden voor me het PF als 2de dame. Ik weet dat ze veel beter kan lopen en maakte mij geen illusies voor een zilveren plek. Maar als ik dat brons kon behouden, dan was dat toch wel erg super. Ik bedwong vanuit het PF direct de eerste klim richting de boulevard. Ik had Marijke in het vizier. Ik luisterde naar de commentator wat de tijdsverschillen waren. Ademhaling controleren. Geen dame vlak achter me. Anders had ik dat via de luidsprekers ook wel gehoord. Wow. Dat gaat de goed kant op. Ik ken niet de loopkwaliteiten van alle ander dames en moest dus gewoon goed tempo houden.

Het ging prima en ik herstelde goed na alle klimmetjes. Tegen de wind in op het strand was zwaar. Dan aan het einde van de ronde nog een stuk mul zand gevolgd door een strandopgang. Loeizwaar. Ik kwam na 1 ronde van 5km de boulevard weer op. 'Derde positie' schreeuwde menig persoon mij toe. Ik wendde me tot Johan Neevel (die zich na zijn EK titel van vorige week als toeschouwer had geplaatst) en vroeg wat de dames achter me deden. Een stukje verder op het parcours stond ie weer en gaf me door dat ik veilig zat. Fijn. Dan hoefde ik niets te forceren. Ik kon de kilometers aftellen. Nog 3km. Ik wist dat er nog 1 heel pittige klim kwam. Nog 2km. En dan nog het strand tegen de wind. Op het strand. Nog 1.5km, dan kan ik met de handen in de lucht over de finish en haal ik mijn eerste brons overall op een NK (na in 2007 brons te hebben gehaald in mijn age-group). Het strand ging redelijk. Maar mijn benen deden overel pijn en versnellen zou er echt niet meer in zitten. Laatste stukje mulle zand. Ik voelde me verrot, maar ik wist ook dat ik niet tot in het extreme zou hoeven knokken om het brons binnen te halen. Voor de laatste keer vanaf het strand de duinen omhoog naar de boulevard. Daar stonden Theo, de kids, pap en mam en heel veel andere enthousiaste mensen. Terwijl Maud mooie foto's maakte liepen Mart en Jona met me mee over de finish. Super!!! Mooi gevoel. Helemaal kapot maar super blij. Brons bij de dames overall. Zilver bij de dames 24+.

Met dank aan Jeroen Tibbe voor de fotografie (http://www.jeroentibbe.nl/)

Bij de prijsuitreiking een mooi Wilhelmus voor het NK podium.

1 Edo v.d. meer (2:14:04); Marianne Goijert (2:45:03)
2 Martijn Dekker (2:15:27); Marijke Zeekant (2:50:36)
3 Rorik Schouten (2:17:10); Silvia Brouwer (2:52:42)