Tweede plek Cross triathlon Vlaardingen

Even 'vertraagd' verslag van een mooie wedstrijd door een laatste drukkke werkweek en opvolgend 2.5 week vakantie. Op zondag 29 juni (trouwdag pap en mam) stond voor mij cross triathlon Vlaardingen op de agenda. Een mooie opwarmer voor de XTerra France die een week later zou zijn. 

Met Paco vertrok ik zondag om 9:30 richting Vlaardingen. Na wat verkeershinder waren we toch mooi op tijd voor de wedstrijd aanwezig, maar hadden we niet de mogelijkheid om het parcours te verkennen dat in het afgelopen jaar flink gewijzigd is. Helaas was het zwemmen weer teruggebracht naar 1km (itt het jaar daarvoor tijdens het NK 1.5km). Dat zou wat mij betreft wel anders mogen:). Echter ging dit keer het zwemmen voor mij niet helemaal zoals gehoopt.

Om 13:30 het startschot van de wedstrijd van 1km zwemmen, 30km ATB-en (3 rondes) en 10km (4 rondes) crossloop. Ik koos met zwemmen voor de positie waar ik meestal zat (binnenzijde 2de lijn). Normaal altijd een goed start, maar dit keer niet. Teveel 'ruzie' met medezwemmers waardoor ik veel kracht verspilde en pas laat in de juiste slag kwam. Na ruim 200meter werd het wat beter. Hoewel na ruim 16 minuten uit het water, toch niet geheel tevreden. 

Als 2de dame op de ATB na een goede wissel en op naar het vernieuwde ATB parcours. Dat was bochtig en aan einde ronde paar kort felle klimmetjes. Niet heel erg mijn parcours, maar zeker een verbetering van voorgaande jaren. Al vlot in de eerste ronde kwam Dagmar mij voorbij. Ik probeerde aan te haken, maar moest haar na zo'n 2.5km laten gaan. Na 1 ronde lagen Ingrid (nr1), Dagmar (nr2) en ik (nr3) binnen een minuut van elkaar. Helaas kon ik in de 2de fietsronde niet aanzetten en groeide de afstand iets. In de 3de ronde waren de benen wat beter en kon ik meer kracht op de pedalen houden zodat de afstand tot Dagmar en Ingrid beperkt bleef.

Tweede wissel ging iets minder vlot doordat m'n schoenzooltje verschoof. Maar toch rap genoeg het PF kunnen verlaten om te zien of ik in kon lopen op de dames voor me. Ook het loopparcours was behoorlijk aangepast. 2x per ronde moesten we een flinke duin over die de kuiten wel even liet branden. Leuk! In de eerste ronde zag ik dat mijn afstand tot Dagmar kleiner werd. In de 2de ronde kon ik haar voorbij. Maar de afstand tot Ingrid bleef gelijk. Hoewel ik goed liep en de benen goed voelden, wist ik dat ik haar niet voorbij kon. Daarom behouden blijven lopen en als 2de dame mogen finishen. Blij mee. Een mooi podium met 3 moeders!

Back on (the) Trek: Triathlon Heerenveen

Iets meer zenuwen dan anders had ik wel voor mijn eerste triathlon na september 2012. Maar gezonde wedstrijd spanning is altijd prima en geeft me de goede focus. Ik heb een mooie en goede triathlon gedraaid en mag nu toewerken naar naar de juiste vorm voor eind deze zomer. Een verslag van triathlon Heerenveen en een blik vooruit.

Triathlon Heerenveen 24 mei 2014

Na een week met erg mooi weer was het buitenwater gelukkig fijn opgewarmd. En met 4x te hebben gezwommen in het buitenwater had ik mijn juiste slag wel weer te pakken. Geen harde wind op zaterdag en een temperatuur van 21 graden gaven voor mij wel juiste omstandigheden. Natuurlijk had ik liever de wind nog zachter en de temperatuur nog iets hoger gezien. Zou in mijn voordeel zijn. Maar tot zover tevreden.

Om 12:45 de start. Paar minuten vooraf het water in. Gewoon om te voelen en schouders even losdraaien. Maar zeker niet te lang inzwemmen. Positie kiezen en dan knallen. Ik was goed weg en zoals meestal had ik een prima positie in het veld. 1500m: drie rondes van 500m. De eerste ronde was een kwestie van positie zoeken, ademhaling onder controle krijgen door heel vlotte steiging hartslag en dan ritme in de slag. Dat lukte allemaal prima. Op naar de 2de ronde zwemmen waarin ik nog wel even een hak tegen mijn kaak kreeg. Maar erger werd het niet :). Ook de 3de ronde mooi steady door kunnen trekken en daarna vlot de wal op. Als tweede dame (24:28) op de kant. Satisfied. Een goede wissel en snel op mijn Trek.

Omdat ik een diepe zit op de racefiets zoveel mogelijk probeer te vermijden vanwege de afknelling van mijn liesslagaders had ik dit jaar nog maar 3x kort mijn Trek tijdritfiets bestegen. Daarnaast enkel wekelijks mijn rustige duurrit op mijn Cervelo gedaan (die heeft minder diepe zit). Ook geen tempootjes op de race gedaan, maar wel wat tempo op ATB. Heel erg benieuwd dus waar de niet specifieke fietsvoorbereiding toe zou leiden. Doel was 33km/hr. Hoewel realistisch, misschien ook wel iets te ambitieus. In 2012 fietste ik de triathlon Heerenveen met een gemiddelde van 32.6km/h. En toen had ik wel wat meer fietstraining genoten ivt nu. Afwachten dus.

Eerste ronde (9km) ging aardig. Ik moest in mijn ritme komen. Voelde mijn linker been en bil meer dan rechter been. Maar als het bloed eenmaal goed rondpompt (zo ervaar ik vaak) dan wordt dat wel beter op een gegeven moment. En zo was het ook. Ronde 2 en 3 kon ik er zeker nog een schepje bovenop doen. Tempo omhoog en en focus zoeken. Ondanks verhoogde tempo waren er een paar dames die echt even een tandje beter fietsten dan ik. Nadat Carin Ceelaert en Hanneke Boon me voorbij gingen, kwam ook Suzanne. Suzanne is een geweldige tijdrijder en een grote aanwinst voor onze eigen vereniging AVHeerenveen. Dus wij zullen in de toekomst elkaar nog mooi kunnen inspireren en uitdagen. In de laatste ronde merkte ik dat het tempo van ronde 2 en 3 wel uit de benen begon te trekken. Aanzetten was niet meer mogelijk. Geke passeerde me nog in de laatste ronde. En ik hoopte dat het verschil klein genoeg zou blijven zodat ik haar met lopen weer bij kon halen. Met een fietstijd van 1:04:44 (33.3km/hr) mocht ik meer dan tevreden zijn. Boven verwachting.

Na een 4de!! overall wisseltijd (1:09; hard op getraind tijdens de clinic van Johan Neevel in de voorgaande week) begon ik aan mijn laatste onderdeel lopen. In totaal 6 rondes = 10.4km. Ik had de 2 dames Geke en Suzanne in het vizier. Nu kijken hoe vlot ik dichterbij kon komen. Het lopen voelde direct soepel en ik raakte in een prima ritme. Maar mijn favoriete ondergrond (onverhard met heuveltjes, ofwel cross) zorgden ervoor dat het ritme wat verdween. En hoewel het lopen heel soepel voelde, kon ik niet het tempo krijgen wat ik wilde. Na de eerste ronde zag ik het gat tussen Suzanne en mij kleiner worden maar het gat tussen Geke en mij leek wel ietsje te vergroten. Rondje 2 liep ik soepel naar Suzanne maar zag ik dat het tempo van Geke hoger lag dan dat van mij. Eigen tempo houden en technisch goed blijven lopen. Met ietsje verval in de laatste 2 ronden had ik een soepele en steady run. Helaas niet op het tempo dat ik in gedachten had. Maar met een looptijd van 47:44 had ik op dit parcours een prima looptijd neergezet. Ik finishte als 5de dame. Zeer tevreden en vol vertrouwen richting komend triathlon seizoen. Sfeer was eveneens geweldig en heb ik echt gemist afgelopen jaar. Nog meer bijzonder was de lieve support van pap en mam en Theo. Daarbij fijne coaching van trainer Marcel en het gejuich van vele clubmaatjes en ander bekenden. Fantastisch weer!!!

Na de wedstrijd nog een leuk interview met Leeuwarder Courant. Is een mooi artikel geworden. Nice to be back on (the) Trek. Hoewel dit op de clubkampioenschappen na, mijn enige wedstrijd op de Trek zal zijn. Rest triathlons is fijn offroad. Nog meer mijn ding.

Nu nog een paar volume weken en intensiteit van fietsen opvoeren. Eind juni staat X-triathlon Vlaardingen op de kalender en begin juli kan ik mijn vakantie starten met Xterra France met aansluitend 2 weken Spanje. Mooie bikeomgeving met zeker een bezoekje aan de Pyreneeen. Opmaken voor WK X-triathlon Xterra Germany en NK X-triathlon Ameland. SUPER!!

Bedankt John Veenstra wederom voor de foto's.

......hoe loop ik een PR?

Nooit eerder liep ik in mijn (nu ruim 10 jaar durende) triathlonleventje een 10 Engelse Mijl (16.1km) sneller dan op 3 mei j.l. En nee, ook een 15km wedstrijd heb ik nog nooit op hoger tempo gelopen dan tijdens de Ronde van Oranjewoud. Dat het ook nog de winnende tijd van de dag werd was natuurlijk een extra kers op de taart. Maar hoe kan het nu dat ik al 10 jaar train en toch nog steeds sneller kan?

De wedstrijd

Op zaterdagochtend hadden we nagenoeg de perfecte omstandigheden voor een goede wedstrijd met snelle tijd. De zon scheen heerlijk, er stond een matige wind en de temperatuur was zo'n 12 graden. 's Morgens zou ik nog een rustige zwemtraining doen in sportstad. Maar om bepaalde redenen skipte ik de zwemtraining toch.

Ik was gebrand op een snelle tijd en was blij dat het weer zo meezat. Ik had Samme gevraagd mij te hazen richting een eindtijd van 1:10. Dat betekende 4:20 op de kilometer. Om 11:00 het startschot voor de 10km/16.1km/26.1km. Voor mij 2 dames en achterom had ik niet gekeken. Ik volgde netjes de hakken van Samme. Hoewel de eerste kilometer een aantal seconden te snel gingen, kwamen we heel vlug in het juiste tempo. Samme liep mooi vlak en iedere kilometer had slecht een afwijking van 2-3 seconden op de beoogde 4:20. Na 10 kilometer kwamen we exact op 43:20. Heel strak op schema dus. Ik voelde me fit en er kon een klein tandje bij. Nagenoeg de gehele wedstrijd liepen Samme en ik met Anneke de Boer en haas. In de laatste 4 kilometer kwamen we met een stukje tegenwind. Ik voelde me nog sterk en vroeg Samme om een extra tandje erbij te doen zodat ik los kon lopen van Anneke. Dit lukte en we pakten een kleine versnelling. Nog niet eerder voelde een loopwedstrijd zo goed opgebouwd en had ik weinig ongemak met spieren of darmen. Super fijn. Tamelijk ontspannen (maar een tandje erop zat er toch niet in:)) liepen we op de finish af en klokte ik een eindtijd van 1:09:09. Onverwacht, want 1:10 vond ik al ambitieus. 

In 2011 liep ik mijn laatste Ronde van Oranjewoud. Toen 4:30 langzamer dan nu. Opmerkelijk. Waar zit dat in?

Sneller?

Factoren die meespelen in de snellere tijd zijn zeker de aangename weersomstandigheden. Daarbij had ik een haas (Samme) die heel goed steady liep en de race voor mij goed opbouwde en de wind brak waar nodig was.

Maar een nieuw trainingsregime zal ook zeker meespelen. Na de reconstructie (27 juni 2013) van mijn liesslagader heb ik best een moeilijke periode gekend van onzekerheid of mijn lichaam weer zou kunnen wat het voorheen kon. Achteraf was ik toch tamelijk snel weer terug rond het niveau waar ik voor de operatie zat. Omdat de tests van de nacontrole niet heel positief waren twijfelde ik of ik het laatste stapje nog zou kunnen maken. In december was ik al benaderd om mee te trainen met de MiLa groep van AVHeerenveen olv Marcel Swart. Daar heb ik een aantal weken over nagedacht en voor- en nadelen afgewogen. Uiteindelijk woog voor mij de reden om nog een mogelijke stap in mijn (loop) prestaties te kunnen maken het meest zwaar. In januari ben ik daarom onder begeleiding van Marcel gaan trainen. De ervaring van Marcel als voormalig bondcoach triathlon en TDR trainer zou mij zeker kunnen helpen.

Sinds januari dus nieuwe trainingsprikkels door ander type trainingen en meer techniek. Het heeft zeker 2.5 maand gekost voordat mijn lichaam daaraan gewend was. Hogere intensiteit en meer volume in de kern. Alle schema's persoonlijk afgestemd. Dat is soms zwaar. Maar ook zwaar motiverend:) En met Lenneke als loopmaatje is er een extra motivator om elkaar te stimuleren naar betere prestaties. Erg mooi. En ik ben blij met die stap. 

De focus was afgelopen 6 maanden hoofdzakelijk op het lopen gericht. Bewust. Door een diepe zit op de fiets blijft de bloedtoevoer naar mijn benen belemmerd (souffle 2/6 zowel rechts als links). Dit gaat niet beter worden. Met lopen is dat probleem er niet (gestrekt been souffle 0/6). Triathlons op de weg beperkt ik daarom ook tot een minimum en ik focus me nog meer dan ooit op de cross variant waarbij ik op de ATB kan omdat ik op de ATB een minder diepe zit en daarmee een betere bloedtoevoer naar de benen heb ivt de racefiets waarbij de zit veel dieper is. Ik vind dat prima. Zo lang het mag blijven gaan zoals het nu gaat :)

Met de triathlon Heerenveen over ruim een week opmaken voor de Xterra France in juli. En dan kijken op ik met de Xterra Germany en Tri-Ambla helemaal in vorm kan zijn. Machtig mooi toch al dat buiten geweld. Word ik zo ontzettend blij van. 

Samme bedankt voor het hazen!

Afsluiting met parcoursrecord....

Inmiddels 8 maanden na de reconstructie van mijn liesslagader sluit ik het wintercross seizoen af. Beter gepresteerd dan vooraf verwacht en daardoor zeer tevreden. 4 Mooie crosslopen waarin ik o.a. Noord-Nederlands kampioen werd bij de dames V35+ en 4 geweldige cross duathlons (Nijverdal, NK Groesbeek, Heerenveen en Wierden) die ik afsloot met respectievelijk een 2de, 10de, 1ste en nogmaals 1ste plek. Nu weer tijd om te focussen op de trainingen.

Cross Duathlon Wierden

Het mooie weer van zondag 2 maart maakte de omstandigheden van de wedstrijd extra aantrekkelijk. Ik had enorm veel zin om weer te knallen. Mede doordat ik de sduathlon in Norg had moeten laten schieten omdat ik toen alleen thuis zat met een niet fit kind (en het moederschap gaat altijd voor he:)). Laatste wedstrijd na een periode van wisselende opbouw in najaar en winter, maar met mooie resultaten.

Bij de start weinig vertrouwde gezichten en een heel klein damesveld. Ik was de enige dame uit de top-10 van het NK cross duathlon en wist daarmee dat ik theoretisch de wedstrijd al had gewonnen. Maar ik wilde met name zien hoe ik er zelf fysiek voorstond en wilde toch zeker richting de maximale inspanning gaan. Met de grootste startserie in het 25-jarig bestaan van de wedstrijd, werden we om 11:45 weggeschoten voor 4 rondes (a 1.25km) lopen. Rondje rond te vijfer met licht glooiend gebied. Het parcours lag er prima bij. Weinig tot geen modder en daarmee mogelijkheden voor snelle tijden. Alle 4 looprondes verliepen prima en met een tempo (offroad) van 14.1km/hr was ik prima tevreden. De hartslag bleef goed hoog en ik kon voldoende ontspannen op mijn bike springen na ruim 5km te hebben gelopen.

Op de ATB 6 rondes biken in het aangename recreatiegebied van Wierden. Dat is het koppie er nog even bijhouden hoor. Het parcours was droog en snel. Kleine crossbultjes en 1 opstructie (hoge balk) per ronde waardoor je even af moest stappen. Ging prima. Na de laatste ronde fietsen hoorde ik dat er een mogelijkheid was het parcoursrecord te verbeteren. Omdat er in het damesveld verder toch geen strijd zat, leek me de uitdaging om het parcoursrecord te breken nog wel een leuke. So I did. Kon niet misgaan:) Ik knabbelde ruim 2 minuten van het parcoursre af bij de dames. Ook Arie de Jong, winnaar bij de heren, verbeterde het parcoursrecord bij de mannen. Friesland ging met de winst en bijbehorende Krentewegge naar huis. Dat was weer een heerlijke sportervaring.

TV Argo bedankt voor de organisatie en de leuke foto's. Volgend jaar maar weer:)

Nu weer tijd om serieus te bouwen richting de zomer. Zien of het trainingsregime van Marcel Swart z'n vruchten af gaat werpen. Op naar mooie X avonturen.

Hoe zwaarder de strijd, hoe groter het genieten: Fries Kampioen Cross Duathlon in passend tenue

En de strijd heeft lang geduurd. Een jaar: 4 maanden dokteren; 2 maanden wachten op de operatie en 6 maanden rusten, herstellen en opbouwen. Na de winst in 2012 tijdens de try out van de Feanster Crossduathlon (FCD), moest ik vorig jaar lijdzaam toekijken vanwege vernauwde liesslagader. Mijn trainingen en ook wedstrijdjes geven aan dat ik flinke progressie heb gemaakt. Maar medische uitslagen van mijn nacontrole geven nog steeds aan dat de doorbloeding in mijn linkerbeen niet optimaal is. Toch met voldoende vertrouwen aan de start.

Om 11:00 in de kou bij de korte afstand (4 crossloop, 10 ATB, 2 crossloop) papa staan aanmoedigen. Mooi om te zien, maar met een gevoelstemperatuur van -5 erg fris. Daarom op tijd begonnen aan mijn warming up en me focussen op de komende inspanning. Door de kou voelde ik een trekkende pijn in buik- en liesstreek van de littekens die zijn overgebleven van de operatie (27/6/2013). Dat maakte de focus alleen maar scherper. Laten weten waarom ik me heb laten opereren. Het maximale uit je lichaam kunnen halen en genieten van wat dat met zich meebrengt.

Om 13:00 was de start van de midden afstand cross duathlon (8 crossloop, 20 ATB, 4 crossloop). Mijn inziens zou het een strijd worden tijden Geke en mij. De eerste run bestond uit 4 rondes van 2km. Ik startte voorin het veld, maar werd al tamelijk vlot ingehaald door een dame. Met het idee van een tweede positie in het damesveld hield ik een steady tempo en zag ik ook dat ik wat marge t.o.v. Geke opbouwde. Hoewel Geke een sterkere fietser is dan ik, wist ik dat dit meer technishe parcours in mijn voordeel zou zijn. Ik volbract de eerste run van 8km in 36 minuten en zag voor mij hoe de eerste dame het PF inging, maar er niet uitkwam. Hmmm, toch een duo? Maar ze had een startnummer voor individuele atleten.

Op de ATB mochten we 4 rondes van 5km biken. De organisatie van de FCD had in Heerenveen (zo plat als een pannenkoek) wederom een zeer uitdagend parcours weten uit te zetten. Er werd veel van je stuurtechniek gevraagd; bochten, aanzetten en knallen. Ik kon fijn tempo maken en een heel aantal heren voor me nog inhalen. Dat gaf een goed gevoel. De dame die voor me had gelopen, was in geen velden en wegen te bekennen. En ik ging er daarom maar een beetje vanuit dat zij niet was gestart met biken. Tijdens het passeren van andere atleten op het parcours ging dan ook iedereen netjes opzij wanneer ik riep "eerste dame wil voorbij". Met een mooi steady tempo van 17 minuten per rondje (in de training ging dat toch sneller:() zag ik dat mijn afstand t.o.v. Geke was toegenomen en wist ik dat ik van haar niets te vrezen had.

Bij de wissel van fietsen naar lopen zag ik toch de dame uit de eerste run weer voor mij lopen. De afstand was te groot om haar in 4km in te halen. Ik wist dat mijn eigen wedstrijd heel goed ging. En wie de onbekende dame voor mij dan was, wist ik niet. Hoewel ik vanuit het publiek wel feedback kreeg op mijn voorsprong op Geke, kreeg ik niet te horen dat ik eerste dame lag. En daarom liep ik mijn laatste run ook met de gedachte dat ik op een tweede positie lag. Pas in de laatste kilometer kreeg ik te horen dat ik eerste dame was. Toen ging er wel even een vreemde kronkel door mijn lichaam. Mijn voorsprong op Geke was zo ruim dat ik niet meer volle bak naar de finish hoefde te knallen. Natuurlijk deden mijn benen al wel pijn. Maar de misselijkheid in mijn maag/darmen hoefde ik niet extra te provoceren in de laatste honderden meters naar de finish. In ruim 2 uur mocht ik als Fries kampioene over de meet. Super! Geweldig! Er brak iets.......

Wat een heerlijke wedstrijd. En ja, zo'n wedstrijd voelt nog meer bijzonder wanneer het een wedstrijd van je eigen club is, waar je eigen clubgenoten organiseren, meestrijden en surporteren; waar Theo, Maud en pap en mam aan het parcours staan; in de achtertuin van je eigen woonstekkie. Mooie promo tevens voor onze nieuwe sponsor Polarisonline.nl die ervoor zorgde dat alle triatleten van AVHeerenveen er de komende jaren weer gepast in AVHeerenveen style kunnen strijden. Onvergetelijk! Wat voelt dit fijn:)

Bedankt John en Wim voor de foto's.

5, 4, 3, 2, 1..... sterker en sneller

5 Wedstrijden in 4 weken, nog 3 wedstrijdverslagen tegoed uit 2 weken vakantie met 1 focus: sterker en sneller worden in 2014. Het gevoel in mijn geopereerde been is na de reconstructie van mijn liesslagader (27 juni 2013) beter geworden. Nu, na een half jaar, ben ik bijna op mijn 'oude' niveau, maar blijven de beperkingen aanwezig (eerdere verzuring door minder zuurstof en meer spierpijn). Maar ik word nog iedere week sterker doordat mijn motivatie groter is dan ooit en ik mentaal alleen maar sterker ben geworden door het afzien van sporten met pijn. Met mijn focus op de komende cross duathlons (Heerenveen, Norg, Wierden) heb ik hard getraind en daarvoor (cross)wedstrijdjes gebruikt om tempohardheid aan te pakken. Afgelopen 2 weken Kerstvakantie was goed voor 5 zwemtrainingen (waaronder 100*50 :) FUN), 6 ATB trainingen, 6 looptrainingen (waarvan 3 wedstrijd) en een koppeltraining.

Winnares cross St Nyk

Zaterdag 4 januari liep ik de Mildamcross (11.2km). Altijd lekker zo net in het nieuwe jaar. Het weer was schitterend. Even anders dan de winter van vorig jaar. Nu graad of 6 met waterig zonnetje. Mooi vooraan op de streep kon ik starten op het zeer modderige parcours. Ik zag 1 dame voor me, die ik binnen een kilometer al voorbij kon. Maar ze bleef me op de hielen lopen en dat moedigde mij wel aan om goed tempo te houden. 500 meter voor het einde van de eerste ronde (5.6km) zette ze een versnelling in en rende naar de finish. Niet aangehaakt want ik mocht nog een rondje. Het veld was mooi uit elkaar getrokken waardoor de betere stukken in de modder meer zichtbaar waren. Dat liep dus iets meer ontspannen. Ik keek schuin over mijn schouder of ik al een volgende dame aan zag komen lopen. Maar weinig te zien. Ik besloot iets meer in de comfortzome te lopen. De echte training had ik de eerste ronde al wel gehad. En de wedstrijdjes van de afgelopen weken zaten ook al flink in mijn benen. Dus de blubber door, maisveld over en de laatste kilometers aftellen. De 11.2km volbracht ik in 52:30 met een ruime voorsprong van 2 minuten op de nummer 2. Voldaan:)

Nog 40 seconden van PR 10km Oliebollenloop Gorredijk

Vijf dagen voor de cross van St Nyk liep ik, nagenoeg traditiegetrouw, de Oliebollenloop in Gorredijk. Waar ik 5 jaar geleden nog startte met zo'n 100 deelnemers en de wedstrijd wel kon winnen, staan inmiddels 1000 deelnemers aan de start. Dames die 35 minuten op de 10km lopen he:) Dus helemaal gaan voor mijn eigen wedstrijd. Ik wilde erg graag onder de 42:00 lopen. Mijn snelste tijd ooit op de 10km haalde ik hier 2 jaar geleden tijdens de oliebollenloop en was 41:59. Op dat schema ben ik ook vertrokken en dan maar kijken waar het schip strandt. De eerste kilometer in 4:06. Dat was netjes volgens schema. De opvolgende kilometer in 4:08. Dus goed op tempo. Het was mooi weer, maar op het open parcours waaide het nog best pittig. Ik zorgde ervoor om in het spoor te blijven van andere lopers om zo de wind zoveel mogelijk te laten breken. Het lopen voelde goed en de 5km kwam ik door in 21:01. Ik moest dus de tweede 5km sneller lopen dan de eerste 5km. Met de wind schuin mee in het tweede deel zou dat nog haalbaar zijn. Maar na 6km kon ik het tempo niet meer zo hoog houden en zakte in. Ik verloor ruim een halve minuut in het tweede deel van de loop en finishte zo als 10de dame de 10km in 42:38. Tevreden? Jazeker. Natuurlijk wilde ik graag mijn PR verbreken. Wie wil dat niet? Realistisch. Ja het doel om mijn PR de verbeteren was realistisch. Wanneer er wat minder wind was geweest en ik meer rust had genomen in de dagen vooraf aan de wedstrijd, dan had het best gekund. Maar nu, exact 6 maanden na mijn operatie ben ik super blij met een tweeen-veertiger op de 10km. Concreet: 4 seconden per kilometer sneller lopen. Dan kom ik aan mijn PR. Dat moet wel gaan lukken.

Noord Nederlands kampioen V35+

In de triathlon hoor je bij de masters wanneer je 40+ bent. In de atletiek ben je al master op de 35ste. Was het andersom geweest dan had ik in december tijdens het NK cross duathlon nog zilver behaald. Nu mocht ik tijdens de Kerstcross in Oranjewoud als eerste 'oude' dame finishen. Het werd een wedstrijd met dubbel gevoel. Vorig jaar rond deze tijd ging het erg slecht met mijn been. Ik had toen enige tijd rust genomen en wilde op de Kerstcross 2012 ervaren hoe het ging met de klachten. Ik ben toen na 1 rondje van 2km uitgestapt omdat mijn been zo vroeg verzuurde en ik amper tempo kon houden. Nu een jaar verder revanche. Ik wilde knallen. 3 x een rondje van 2km, met in elke ronde het Woutersbergje. Ja, we hebben hier ook een berg in Oranjewoud #haha. Er stonden snelle dames aan de start uit Drachten en Groningen. Ook hier weer gekozen voor mijn eigen race. Die hield in: 4km knallen en daarna kijken wat je over hebt. So I did. Die eerste 4km voelden mijn benen erg sterk. Technisch ging het lopen goed; het bergje was prima te doen en ik kon mijn tempo goed vashouden. De laatste ronde zakte ik iets in vanwege vermoeidheid. Linker bilspier verzuurde volledig. Maar met goed tempo kon ik als eerste 'oude' dame finshen en 9de overall. Satisfied!

NK cross duathlon: helemaal terug.......in de modder

Tien jaar geleden was de eerste editie van de cross duathlon in Groesbeek. Ook de eerste editie van de Ameland Adventure Run. Tien jaar geleden koos ik voor Groesbeek. Dit jaar dezelfde keuze. Waarom? 1) ik ben meer cross duatleet/triatleet dan loper; 2) dit jaar NK. En omdat ik in 2012 een petitie had opgezet voor het NK cross duathlon omdat dames een kortere afstand moesten doen dan de heren, vond ik, dat ik daar ook naar moest handelen. De Adventure op Ameland is wel mijn thuiswedstrijd. En de sfeer is onbeschrijflijk. Twee jubileum edities. Kiezen uit 2 fantastische opties is een luxe probleem:). Weer een geweldige ervaring rijker.

Gedachten

Ik had een half jaar geleden niet verwacht om in december aan de start te staan bij het NK Cross duathlon. En al helemaal niet gedacht dat ik zou presteren op deze wedstrijd zoals ik nu heb gedaan. In het voorjaar 2013 hoopte ik dat ik in juni een succesvolle operatie zou hebben en mogelijk in december voor een 2de operatie zou gaan zodat ik in mei/juni 2014 mogelijk weer wedstrijden zou kunnen doen. De operatie in juni viel fysiek mee, maar het herstel naderhand was mentaal erg zwaar. Het gevoel tijdens mijn trainingen was na de operatie niet heel positief. Maar stukje bij beter werd het gevoel beter en nam de progressie in mijn prestaties toe. Ik wilde geen operatie aan mijn rechter been (waar ook een vernauwing in de liesslagader zit) en ben me gaan focussen op wat ik kan en wilde dat uitbouwen. Zo vond ik dat ik 5.5 maand na de operatie klaar was om me te meten met de besten van Nederland op het gebied van de cross duathlon. Mentaal ben ik sterker geworden en ik wist en weet zeker dat ik daardoor meer kan afzien en de pijn die ik in mijn linker been nog ervaar kan verbijten.

De wedstrijd

Een vroege start om 10:15 zorgde ervoor dat ik extreem vroeg moest vertrekken. Om 7:00 pikte ik Samme op die deelnam, later op de dag, aan het NK voor de heren. Mooi op tijd aanwezig zodat ik nog even een blik kon werpen op het parcours, her en der bij kon kletsen en info in kon winnen over het parcours, ATB op tijd in het PF en warm lopen voor de start. Groesbeek heeft een echt NK waardig parcours waar technische bikers in het voordeel zijn. De hele top stond aan de start. En dat vind ik mooi. Dan weet je werkelijk waar je staat. 10:15 klonk het startschot voor het NK dames. Volle bak rennen over 2 rondes van 3.25km. We renden het eerste stuk over het modderige motorcross parcours en zo het bos in. De eerste kilometer zat de groep dames nog dicht op elkaar, maar na de eerste pittige klim trok het veld langzaam uit elkaar. In de tweede loopronde voelde ik meer power in de benen als de eerste ronde en kon zelfs nog wat aanzetten. De enkels overleefden het wortelige parcours en de schoenen bleven aan op het zuigende motorcross parcours (itt enkele anderen). Als 7de dame wisselde ik na 6.5km lopen en anderhalve minuut van de nummer 1. Vlot had ik mijn ATB schoenen aan, helm op en sprong op mijn Fate van On Tour Rijwielen.

Start op de motorcross baan waarin een zeer steile klim me een modderig bos inleidde voor 2 rondes van 10km. Prachtige singetracks over natte, gladde wortels en door heerlijke zwarte drek. Zo zijn de parcoursen op z'n mooist. Ik reed goed. Technisch ging het perfect. Ik voelde me vertrouwd op mijn bike die strak reageerde op al het geweld. Op de eerste steile klim zag ik 2 dames afstappen, waar ik lekker door kon knallen. Dat geeft een fijne kick. Ik moest het laten lopen op lange, rechte, geleidelijke klimmen. Daar kwam ik power tekort tov andere dames. Kan ik nog aan werken:). Toen op 9km een bordje stond met "voorzichtig, gladde

wortels", wist ik dat het weer leuk ging worden. Even was ik geconcentreerd op verkeerde dingen en ging links een singletrack op waar ik eigenlijk rechts moest. Ik zag in de verte bikers waar ik vlot op afreed. Dat bleken tegenliggers. Shit. Zijn zij aan't inrijden of is het een andere startserie en zit ik niet meer op de juiste track. Dat laatste dus. K#!t%. Omdraaien en terugrijden. Terug op zoek naar waar ik vandaan kwam en kijken waar ik verkeerd gereden was. Een aantal dames waren me inmiddels gepasseerd en ik moest weer aan de bak om ze terug te pakken. Ik kon bij Ingrid van lubek aanhaken en met haar meerijden. Ook Annemiek sloot aan en met z'n drieen reden we het grootste deel van de 2de ronde. Ik had geen idee meer van mijn positie in het veld. Vooraf had ik mezelf het doel gesteld om een top-10 te rijden. Maar ja, zat ik op een 13de positie of op een 8ste? Gewoon eigen race blijven rijden. Ingrid reed de laatste kilometer van het biken bij me weg, ik reed Annemiek los en zo konden we alleen nog verschil maken tijdens de laatste run.

Wederom een zeer vlotte wissel en begon ik op een 20-25 seconden achterstand van Ingrid aan de laatste run. Ik wilde alles geven; voelde wel pijn, maar ook voldoende power. Ik nam Ingrid als mikpunt om het uiterste uit mezelf te halen. Heel gestaag kwam ik meters dichterbij. Tijdens de klim na 1-1.5km zat ik op de hielen, maar moest bovenaan de klim de benen wat losschudden waardoor ik weer wat meters verloor. Hoofd op en de benen maar helemaa leeglopen. Ik kreeg de dame voor Ingrid in het vizier en nam dit als volgend mikpunt. Ik passeerde Ingrid en focuste op Laura Hak. Maar ik kon niet dichterbij komen. Laatste stuk over de motorcross baan. Dat is echt verrot gaan met hele steile klimmetjes en door de zuigende modder. Maar......ik redde het om als 10de dame te finishen in een tijd van 2:03:15. Fout rijden heeft me een plekje gekost. Stom, maar jammer. Maakt het verschil met de andere atleten kleiner. Helemaal tevreden! Samme haalde een mooie 3de plek bij de H45+ en Arie goud bij H40+ (en 4de oveall). We hebben de eer van de Friezen weer goed hooggehouden. Op naar nieuwe uitdagingen in 2014. Maar eerst komende zondag de Noord-Nederlandse Crosskampioenschappen in Oranjewoud (6km cross) en de Oliebollenloop (10km) op Oudjaarsdag. Vor die tijd de beentjes maar weer helemaal soepel laten masseren door Hans. Kan ik weer bouwen. Echt zo lekker dat het juiste gevoel in mijn been weer terugkomt. Geeft bergen met motivatie, inspiratie en energie.

1 Linda van Vliet 1:52:41
2 Riikka Vreeswijk-Kelja 1:56:50
3 Judy van den Berg 1:57:23
4 Lindy van Anrooij 1:58:17
5 Judith Visser 1:59:30
6 Jip Veelenturf 1:59:46
7 Lucie van Genugten 2:00:17
8 Dieuwertje Poort 2:00:30
9 Laura Hak 2:02:45
10 Silvia Brouwer 2:03:15

Bedankt John Veenstra en Samme Steenstra voor de prints!

Mildam Cross (10km): weer een beetje sneller

Een lekker ochtendprogramma. Na een uurtje zwemtraining (8:00-9:00) rustig prepareren voor de crossloop in Mildam. Een van de uitdagendere crosslopen uit het crossciruit van AVHeerenveen. Vandaag even een keer niet langs de lijn op het voetbalveld van een van mijn 3 voetballende kids, maar een laatste prikkel voor het NK Cross duathlon volgende week. Mooi zacht weer, weinig wind en soms een spatje motregen.

De modder op het parcours viel mee. Na een kwartiertje inlopen en hier en daar wat geklets mochten we om 11:00 knallen. Ik herinnerde me de wedstrijd van vorig jaar. Toen liep ik de eerste 2km goed en moest ik vervolgens vanwege brandende pijn in mijn linker bovenbeen mijn tempo laten terugvallen. Dat was toen mijn laatste wedstrijd voordat ik in de medische molen terecht kwam. Ik was erop gebrand om sneller te lopen dan vorig jaar. Toen liep ik 46:53. Wanneer ik sneller zou lopen dan zou dat betekenen dat de operatie iets goeds heeft gebracht. En als ik op de tijd van 2011 uit zou kunnen komen (toen liep ik 45:41), dan zou het helemaal super zijn.

In lekker tempo gestart en gekeken waar ik mijn juiste plekje kon vinden op de singletrail. Want extra energie verbruiken om van het pad af te gaan is zonde. Ik kon goed tempo pakken en bleef bij Jan vd Heide hangen. Hij had een goede dag en na een paar kilometer werd het gat met hem steeds groter (in mijn nadeel :(). Ik voelde mijn linker onderbeen licht verzuren bij de kuit en langs het scheenbeen. Niet versneller dus. Die onderbenen moeten in de modder en natte stukken hard werken. Ik liep lang in derde positie en kon vanaf kilometer 6 als dame in tweede positie lopen. Dit tempo vasthouden, dan moest ik als tweede dame kunnen finishen. Toch rond de 8.5km even een dip. Teveel last van verzuren in mijn linker bovenbeen. Blijft toch gek hoor. Dan wil en kan mijn rechter been nog wel een stapje sneller, maar stokt mijn linker been. Het is nu eenmaal zo. En wie weet wordt dat in de toekomst nog beter. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik een mooie finishtijd zou gaan halen. Behalve een verbetering van de tijd van vorig jaar (met bijna 2 minuten) zou ik ook nog zeker sneller finishen dan 2011. Wauw! Geslaagde missie. Ik klokte 45:06. Dik tevreden.

Dat was een mooie laatste proef voor het NK Crossduathlon in Groesbeek volgende week. In juni dit jaar niet verwacht dat ik dit jaar nog wedstrijden zou doen. Laat staan het NK. Maar, hoewel het nog zeker niet goed gaat met mijn linker been, gaan de tempo's naar behoren. Rustig trainingsweekje ligt voor de boeg. En volgende week knallen in Groesbeek:) Zin in!

Met dank voor de foto's aan Toli

Nacontrole: Slechte uitslagen, goede prestaties!?.....op naar 2014

Vijf maanden na de operatie aan mijn linker liesslagader laat de uitgebreide medische controle in het Maxima Medisch Centrum Veldhoven zien dat de reconstructie van de liesslagader er goed uitziet maar de bloedtoevoer naar het been nog erg te wensen over laat. Ondanks tegenvallende onderzoeksresultaten uit de test, gaan de trainingen en wedstrijden voortvarend. Het seizoen 2014 is daarom op grote lijnen ingevuld. De O-see Challenge in Duitsland, waar zal worden gestreden om het WK Cross triathlon, zal een van de hoogtepunten moeten worden naast het NK Cross triathlon op Ameland. In aanloop een fijne planning met mooie uitdagingen.

2013

Dit jaar doet zijn 'naam' eer aan. Na haperingen in 2012 kon ik aan het begin van 2013 niet weten wat me te wachten stond. "Obstacles are things a person sees when he takes his eyes of his goals" kopte ik nog aan het begin van het jaar 2013. Terugkijkend denk ik dat ik beter kan zeggen dat een doel ervoor zorgt dat je obstakels beter kunt overwinnen. Pijn met sporten, het inleveren van fysieke vermogens, de diagnose vaatvernauwing, de mogelijkheid voor wel/niet opereren, de operatie en het herstel hebben veel verdriet veroorzaakt, maar mij ook zoveel sterker gemaakt. Ik hield een doel: Mijn "Way of Life" doorzetten. En dat kan!

Controle 27 november 2013 (exact 5 maanden na operatie)

Een maand eerder dan normaal in het protocol, mocht ik weer naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Het onderzoek en de test die ik 13 maart dit jaar deed, herhalen om te kijken of de reconstructie van mijn linker liesslagader geslaagd is. Bevindingen: In rechter (niet geopereerde) been is wederom/nog steeds ruis hoorbaar die duidt op vernauwing. Deze vernauwing is niet erger geworden en laat ik voor wat het is. Tijdens de echo is het geopereerde gebied in de linker lies uitgebreid bekeken. Het ziet er allemaal prima uit. Het vat is wat wijder geworden door de operatie en verschilt niet meer van het rechter been. De aanhechtingen van de patch lopen vloeiend over in de slagader. Bovenin de buikholte lijkt het vat nog aan de nauwe kant. Zie foto. Het is te riskant om in dat gebied te opereren. Onder dit vernauwde stuk is al over een lengte van 12cm een reconstructie gemaakt. En met deze 'afwijking' zal ik moeten leren sporten/leven:). Geen knik meer in het vat. Echo werd verder goed bevonden.

Fietstest

Ik mocht wederom een maximale fietstest uitvoeren. Het moment van verzuren deed zich veel later aan dan voor de operatie. Ook was ik in staat om een flink aantal Wattages meer weg te trappen dan voor de operatie. So far so good. Direct na de maximale fietstest bloeddruk in bovenarm en beide enkels meten (terwijl benen hoog op krukje staan). Gedurende 3 minuten elke halve minuut een meting. Evenals voor de operatie was er nog een behoorlijk verschil in de bloeddruk in mijn arm en in mijn been. Voor de operatie had ik een drukverschil van 100mm Hg. Nu was het iets gereduceerd tot een drukverschil van 80mm HG. Nog verre van optimaal. Linker en rechter been verschilden 40 mm HG in druk. Dus doorbloeding links is nog steeds niet goed.

Zenuwpijn

Helaas bijft de zenuwpijn aan de voor- en binnenzijde van mijn bovenbeen ook nog aanwezig. Als ik er over heen wrijf voelt het alsof je een pleister van je huid trekt. Vervelend. Maar het hindert het sporten niet heel erg. Natuurlijk hoop ik dat de zenuwen in de lies, die de pijn veroorzaken, nog verder herstellen. Maar ook met alle ongemakken die er (nog) zijn, ben ik meer dan blij dat de operatie mij weer een stap verder heeft geholpen. 

Genoeg hoop

Belangrijker dan de medische bevindingen zijn mijn ervaringen. Hoewel er een lange periode is geweest waarin ik ervoer dat de operatie bij lange na niet het gewenste effect had gegeven (nog steeds vroegtijdige verzuring en naderhand meer spierpijn linker been), voel ik 5 maanden na de operatie dat er nog steeds progressie zit in mijn herstel. Mijn duurtrainingen kan ik zonder vervelende pijntjes doen. Dat is echt een hele grote vooruitgang. Dat mijn linker been tijdens intensieve trainingen eerder verzuurd is wel te verteren. Mijn fysieke prestaties zitten weer dicht aan tegen wat ik voorheen kon. De sensaties blijven nog wel iets achter. Daar kan ik wel mee leven. Hoewel mijn rechter liesslagader ook vernauwd is (gaat van een doorsnee oppervlakte van 64mm2 naar 36mm2) heb ik besloten daar niets aan te laten doen. Het mentale proces na de operatie was me daar te zwaar voor. Als ik kijk naar wat ik nu kan, dan ben ik daar super blij mee. Daarbij komt dat ik zeker nog 6-12 maanden verder zou kunnen herstellen van de operatie. Dan moet ik flink blijven trainen zodat het vat goed opgerekt kan worden en de bloedtoevoer nog beter wordt. Voor nu wil ik genieten van mijn trainingen en wedstrijden (en dat gaat goed); doelen zetten voor komend jaar.

Planning 2014

In mijn trainingen heb ik wel een zeer vast ritme. Dat is ook nodig om het sporten goed af te stemmen op mijn gezin en mijn werk. Plannen is het toverwoord om je trainingen efficient en effectief uit te voeren. Ik ben blij dat Johan Neevel over mijn schouder meekijkt of de inhoud en periodisering goed past. Daardoor blijf ik scherp in wat ik doe. De grote lijnen voor komend jaar:

Eindelijk: Fate op haar donder in Nijverdal (4 maanden post-operatie)

Nijverdal was 10 jaar geleden het decor van mijn eerste (cross) triathlon de Goldrush. Ik kijk nog altijd uit naar de revival:) Daarom blijft Nijverdal, naast de prachtige bossen, een bijzondere omgeving. Niet voor niks mijn eerste duathlon op deze bodem na mijn operatie. En gelukkig met gevolg.

Vooraf
Op 21 januari 2013 stond de cross duathlon Nijverdal gepland. Ik moest de wedstrijd afzeggen omdat ik in die tijd erg last had van mijn linker been. Het was, na het afzeggen van de Adventure en de Oliebollenloop, de eerste duathlon die ik moest afzeggen. Dat deed toen erg veel pijn. Ik zat toen in de beginfase van mijn lichamelijke onderzoeken bij sportartsen en wist nog niet wat er aan de hand was. Ik was best wel 'blij' toen de wedstrijd vanwege hevige sneeuwval werd afgelast. En dacht dat ik zo een nieuwe kans kreeg voor deze mooie cross duathlon. De cross duathlon werd verplaatst naar november en ik schreef me dan ook direct in voor de nieuwe datum. Niet wetende wat me die opvolgende maanden te wachten stond (vele medische onderzoeken en uiteindelijk operatie aan liesslagader).

Na mijn operatie 27 juni, stelde ik niet direct doelen. Eerst herstellen en dan langzaam beginnen met trainen. Hoewel het herstel heel wisselend ging, kreeg ik al gauw weer de drang om wedstrijdjes te doen. Dat was eerst de Tri-Ambla in een duo met pap waarbij ik mezelf verbaasde op het lopen (10 weken na de operatie). Vervolgens de 4 mijl in Gorredijk, waarover ik in eerste instantie niet heel tevreden was, maar terugkijkend gewoon op dat moment niet meer van mijn lichaam had mogen vragen. Drie weken geleden pakte ik een 11km crossloop in Nijverdal. Die ging er goed en ik kwam zelfs op het tweede treetje op het ere schavot. En nu kon ik eindelijk voor de eerste keer dit seizoen mijn triathlonpas gebruiken voor de cross duathlon in Nijverdal.

De wedstrijd

Met een groepje triatleten van AVHeerenveen vertrokken we naar Nijverdal. Het weer leek aangenaam al liet de buienradar heftig weer zien halverwege de wedstrijd. Afwachten maar. Rustig inlopen, spanning inademen, parc fermee doorlopen en..... Opstellen voor de start. Beetje vooraan. Maar was dat niet te opportunistisch? In het veld niet veel dames die ik kende. Wat dat betreft is het cross triathlon veld me wat meer bekend dan de cross duathlon. Afwachten dus. Ik startte voor de eerste run van 5km (2* rondje 2.5km) in juiste tempo en binnen 300 meter betekent dat al een pittige singletrack over boomwortels omhoog. Voelde goed en ik liet wat heren passeren. Langs het Ravijn was het goed opletten waar je je voeten plaatste vanwege de boomwortels. Zo dicht op elkaar is dat wat lastiger en is een enkel snel verzwikt. Bij de dames ging ik aan kop en kwam bij de beruchte afdaling door het mulle zand waar je vervolgens een zelfde steile helling door het mulle zand weer omhoog mocht. Oeh, pittig. Wederom over boomwortels naar de tweede afdaling en richting PF voor ronde twee. Ik werd ingehaald door Annemiek. Ze had een mooi pas die er atletisch uitzag en ik deed geen poging tot aanhaken. Begin tweede ronde hield ik haar in het vizier en zag ook hoever de dame achter me lag. Wat er op de ATB zou gebeuren moest ik afwachten. Ik kende de fietskwaliteiten van de andere dames niet. Dus eigen wedstrijd houden.

Na 25 minuten wisselde ik mijn loopschoenen voor fietsschoenen en mocht voor het eerst mijn Specialized Fate in een wedstrijd op haar donder geven. Wat had ik hier naar uitgekeken. Afgelopen jaar kreeg ik van On Tour Rijwielen een super ATB. Maar vanwege mijn vernauwing in de liesslagader had ik er het hele seizoen geen wedstrijd op kunnen rijden. Nu mocht ik. Heerlijk. Het biken ging fijn (2* ronde van 10km). Niet volle bak. Eerste ronde behouden gebiked. Bij ingaan van de tweede ronde kreeg ik gezelschap van een atleet die mij erg graag meetrok over het parcours. Mooi in het wiel gebleven. Soms zakte zijn tempo en ging ik toch voorbij. Dan passeerde hij mij weer zodat ik mooi werd meegezogen. Halverwege de tweede ronde begon het te onweren. Het deed de adrenaline alleen maar stijgen; gaf een extra kick. Anderzijds het besef dat ze nu ook de wedstrijd zomaar stil konden leggen. Met een gedegen tweede positie zou ik dat wel enorm balen vinden. Maar goed.....flink doorfietsen. Al werd het met al de regen erbij wel erg koud. Ik verloor de directheid in het sturen en daardoor de grip in de bocht en mocht even modder happen. Nog een tweede val bij een inhaalmanouvre. Niks heftigs en snel weer door. Met iets teveel achterstand op nummer 1 en meer dan voldoende voorsprong op nummer 3, kon ik aan een steady laatste ronde lopen. Nummer 1 inhalen was geen optie en om van nummer 3 te verliezen moest er ook iets raars gebeuren. Zo kon ik 2.5 minuut na Annemiek finishen als tweede dame; 4 minuten voor nummer 3. Altijd weer leuk.

Nabeschouwing Een podiumplek is altijd plezierig. Toch vond ik het meest voornaam hoe mijn been zou voelen en op welk tempo ik mijn wedstrijd kon doen. Liever een goede prestatie en naast het podium, dan een mindere prestatie en op het podium. Tijdens de wedstrijd kon ik voldoende tempo houden. Toch verzuurde mijn linker been eerder, voelde ik de pijntjes, maar kon ik behoorlijk maximaal gaan. Dat stemde me tevreden. Kijkend naar de eindtijd, de vergelijking met andere triatleten en de voorgaande cross duathlon Nijverdal kan ik concluderen dat ik weer dicht op mijn oude niveau zit. Toch voelt het nog niet zo vanwege de sensaties in mijn linker been. Rechts is nog sterker........ Maar ik mag niet zeuren. De operatie is pas 4 maanden geleden. Het gaat vast nog beter worden. Genoeg vertrouwen en heeeeeeeeeel veel zin :)

Bedankt John Veenstra en Bart Broens voor de foto's

Stukje bij beter.......

Het is testen, herstellen en wachten......en trainen, voelen en nadenken........en voorzichtig plannen maken en vertrouwen krijgen. En dat vertrouwen werd weer positief beinvloed afgelopen weekend toen ik tijdens een goed bezette Ravijnloop als 2de dame mocht finishen op de 10.8km. Mijn vooraf beoogde tijd kunnen halen en daarmee was ik zeker tevreden. Of het 100% goed ging? Nee, dat niet. Maar de tijd zal uitwijzen of ik volledig ga herstellen en hoe mijn lichaam op de trainingen gaat reageren.

Sportarts nummer 5

Hoewel de Tri-Ambla 7 september boven verwachting goed ging, gingen de trainingen daar opvolgend wat wisslend. Krap 3 weken later in Gorredijk de 4 mijl gelopen om te kijken wat "wedstrijdspanning" kan doen mijn mijn tempohardheid. Daar te hard gestart met als resultaat dat mijn linker (geopereerde been) na 2 km flink verzuurde. Uiteindelijk wel een gemiddelde loopsnelheid van 13.7km/hr kunnen halen. Achteraf gezien toch best tevreden. Wat mag ik vragen van mijn lichaam 3 maanden na de operatie?

Omdat de trainingen wat wisselend verliepen en ik nog teveel last had van, hoofdzakelijk, mijn scheenbeenspier, besloot ik toch maar even langs de sportarts te gaan. Na anamnese doorverwezen naar het MCL wegens vermoeden voor een compartimentssyndroom. Een provocerende test volgde met vervolgens een drukmeting in het voorste compartiment van mijn onderbeen. Er bleek een verhoogde druk. Maar de druk was niet alarmerend hoog, waardoor we in overleg besloten mijn verdere herstel van de operatie (27 juni) af te wachten.

Ravijnloop 12 oktober (15 weken post-operatie)

Na de 4 mijl in Gorredijk leken de klachten in mijn linker onderbeen wat te verbeteren. De verzuring die in mijn linker (geopereerde been) optreedt, komt nog steeds eerder dan de verzuring in mijn rechter been. Maar het verschil lijkt kleiner te worden. Ik vond het weer tijd voor een nieuwe test. Op 12 oktober was er de Woutersbergcross in Oranjewoud. Maar vanwege 3 voetballende kids ben ik altijd een deel van de dag kwijt aan het supporteren. Ik koos daarom voor een crossloop in Nijverdal. Dat paste beter in mijn schema. Na een vroege zwemtraining en het supporteren van Jona's wedstrijd, reed ik zaterdagochtend 12 oktober naar Nijverdal. Beetje afhankelijk van het parcours, zou ik tevreden zijn met een finishtijd van 50 minuten. Rustig opwarmen en stukje parcours verkennen en om 14:15 van start voor 2 rondes van 5.4km. Ik had me voorgenomen de eerste 2 km behouden te lopen. Daar hield ik me aan en mijn benen voelden goed. De ronde was niet heel zwaar. Stukje verhard en via trap (30? treden) het bos in. Daar wat boomwortels en zand, geleidelijk klimmen en laatste 2.5km dalen en recht. Na een ronde klokte ik 24:30. Dat tempo vasthouden met eventueel iets verval zou leiden tot een tijd van 50 minuten (mijn doel). Hoewel ik, zeker bij de geleidelijke klim, de verzuring in het linker been al wel voelde, was mijn rechter been sterk genoeg. Niets forceren, dan zou het goedkomen. So I did. In 49:04 finishte ik als 2de dame. Behalve het behalen van mijn doel was een podiumplek een extra opsteker. Ik kreeg een mooie cadeaubon. Betekende voldaan weer richting vertrouwde bodem.

Stukje bij beetje lijkt het beter te gaan met mijn been. De afgelopen 2 weken wel meer zenuwpijn gehad. Deel van het geopereerde gebied heb ik nog helemaal geen gevoel. Daar kan ik zo in knijpen of hete thee overheen gooien zonder dat ik iets voel. Ik merk wel dat dat beter begint te worden. Gelukkig belemmert dat mijn sporten niet. Het gegeven dat mijn linker been nog steeds eerder verzuurd dan mijn rechter been is wel balen. Maar het verschil met rechts wordt steeds kleiner. En ik heb de hoop dat mijn linker been straks hetzelfde funktioneert als mijn rechter (wetende dat rechts ook vernauwd is; maar dat hindert niet heel erg veel). Als de vooruitgang door blijft gaan zoals de afgelopen weken, dan ben ik zeker tevreden over het resultaat van de operatie. Na de operatie heb ik 4 weken rust gehad, daarna 4 weken gedoceerde opbouw en sinds 7 weken train ik weer optimaal. Het plezier in het sporten is in ieder geval helemaal terug. De planning voor het wedstrijdprogramma van 2014 is al grotendeels opgesteld. Zo heerlijk om die plannen te maken. Dan raak ik alleen maar enthousiaster. Op 27 november mag ik naar Veldhoven voor mijn uitgebreide controle. Ik ben heel benieuwd wat de metingen en MRA dan zullen laten zien. Vrolijk verder.......!

Tri-Ambla: Amelands bloed stroomt rijkelijk door de vaten

Eigenlijk was de titel van mijn vorige blog net zo toepasselijk geweest voor dit blog omdat de dag begon met tranen en eindigde met dansen. Tranen om de angst dat mijn benen nooit meer zouden kunnen wat ze ooit deden en dansen omdat pap met z'n topband een geslaagde dag af mocht sluiten.

Week voor de Tri-Ambla
Het herstel na de operatie/reconstructie van mijn liesslagader L been (10 weken voor de Tri-Ambla) verliep heel wisselvallig. Gingen de eerste 4 weken vlekkeloos (ik mocht toen nog niet sporten), de opvolgende weken verloor ik de hoop dat de operatie geslaagd was en dat ik ooit weer pijnvrij op m'n oude niveau zou kunnen sporten. Maar 7.5 week na de operatie verbeterde de functie van mijn been en leken de spieren weer meer bloed te krijgen waardoor ik toch wat intensiever kon fietsen en lopen. Toch verloor ik weer hoop en werd ik verdrietig toen de anderhalve week voor de Tri-Ambla de trainingen weer moeizamer gingen. Soms alweer verzuren bij een HR van 140. Op dinsdag 3 september deed ik een duurloop. De eerste 4km gingen erbarmelijk slecht. Net toen de tranen me midden op straat in de ogen schoten, merkte ik verlichting en werd het lopen beter. Ik begon tempo te maken en na 10km kwam ik uiteindelijk toch nog enigszins tevreden thuis. Wat was er gaande? Woensdag een rustige 40km op de ATB en donderdag rust.

Tussen tranen en dansen......zit een smile van oor tot oor
Nadat we vrijdag nog met een clubje van AVHeerenveen + aanhang een rondje hadden gebiked over het parcours, was zaterdag de dag van de waarheid. Ik had niet de wedstrijdspanning die ik normaal ervaar. Niet gek, want de insteek van de wedstrijd was totaal anders. Ik ging met pap een trio (duo) doen. Ik zwemmen (1500m), hij biken (36km ATB) en ik lopen (12km cross). Immers, de operatie was pas 10 weken terug en ik had maandenlang niet intensief getraind. Ik keek wel uit naar het zwemmen. Ondanks dat ik 5 weken volledige rust had gehad en pas weer sinds 2 weken intensief mocht trainen, was ik op het zwemmen niet veel tempo kwijt geraakt. Maar over het lopen was ik echt heel onzeker. Gezien de afgelopen weken verwachtte ik al vroeg te verzuren, waarmee het lopen een grote frustratie zou worden. Voor de start van de wedstrijd vlogen mijn emoties dan ook alle kanten op. Ik sprak zoveel bekenden. En iedereen vroeg natuurlijk even hoe het ging en wat mijn verwachtingen waren. Af en toe schoot ik even helemaal vol en biggelden de tranen over mijn wangen. Ik overwoog even om mijn zwembril al een half uur voor de start op te zetten zodat ik medesporters niet onnodig hoefde te confronteren met mijn strijd :) Het werd niet het gevecht met de elementen van de natuur dit keer, maar (zoals Elsbeth het zo mooi zei) "vechten met de elementen in jezelf". En die strijd moest gewonnen worden!

Zwemmen
Om 11:00 het startschot. Nog nooit was de Waddenzee zo glad en brachten slechts de spartelende triatleten het water in verroering. Het zwemonderdeel was mijn eigen wedstrijd in de wedtrijd. Omdat ik voor dit onderdeel mijn benen beperkt nodig had, kon ik hier volop meestrijden, met als doel zoveel mogelijk clubgenootjes voor te blijven en een nette zwemtijd in het damesveld neer te zetten. Dat lukte zeer goed. In een tijd van 24:06 had ik de Waddenzee doorgeploegd en zette tempo richting het Parc Fermee op de dijk om pap mijn transponder te geven.

Fietsen
Vreemd om met alle adrenaline in het lichaam ineens 'stil te staan' en pap zijn onderdeel te laten doen. Maar ook een super gevoel. Gewoon een keer als team met pap een wedstrijd volbrengen. Mijn tranen van voor de start van de wedstrijd waren gedroogd en mijn onzekerheid leek door de Waddenzee van me afgespoeld. Ik voelde me goed en besloot in alle rust te supporteren bij de start van de korte afstand. Sfeer meepakken. Aansluitend fietste ik naar het Parc Fermee voor de fiets-loop wissel. Een gezellig kippenhok waar ik mooi het verloop van de wedstrijd kon volgen en mentaal kon voorbereiden op 12km crossloop. Pap redde het om de 36 zware kilometers binnen de 2 uur af te leggen. Heel knap, gezien hij weinig getraind had en de voorgaande 2 weken wegens een ontsteking aan het evenwichtsorgaan erg ziek was en veel op bed heeft gelegen #respect. Het strand bleek een ware slachting.

Lopen
Ik mocht de wedstrijd afmaken door 2 pittige rondes van 6km te lopen. In mijn hoofd de rondetijden van vorig jaar (31:12 en 32:03 = 1:03:15). Gezien de operatie 10 weken terug, de restverschijnslen van de operatie en maandenlang zonder intiensieve training, zou ik echt superblij zijn wanneer ik de looptijd van 2012 zou kunnen evenaren. Misschien een beetje ijdele hoop? Ik haalde de transponder van papa's enkel en deed 'm om m'n eigen enkel. Ik pakte het startnummer en verliet het Parc Fermee. Spannend. Wat zouden mijn benen doen? Bij welke HR zou ik ze gaan voelen? En hoe lang kon ik door de pijn heen lopen? Ik hoorde het piepje op mijn horloge dat aangeeft dat de 1ste kilometer afgelegd was. Wonderlijk genoeg voelde ik maar beperkte verzuring en krachtsverlies links in mijn onderbeen. M'n HR zat al op 160 en ik verbaasde me erover dat het zo goed voelde. Ik ging via het mulle paardenpad het bos in. Hier begonnen de korte klimmetjes. Maar ik pakte ze zonder al teveel problemen en tikte nog voor de 2km een HR van 171 aan. Ik herkende mijn eigen benen weer. Dit was het moment en de juiste plek waar het moest gebeuren. Mijn liesslagader liet het Amelandse bloed rijkelijk stromen en voorzag mijn been van de juiste hoeveelheid zuurstof. Ongekend. Ik kwam in een flow. Ik kreeg met het verstrijken van de afstand meer en meer vertrouwen. De eerste ronde klokte ik in 28:42! Shit, dat was tweeeenhalve minuut sneller dan vorig jaar (toen had ik natuurlijk wel gebiked). Maar er zat nog voldoende power in en ik begon aan mijn tweede ronde. Ik kon het tempo goed houden en ook het gevoel in mijn benen bleef (relatief) goed. Toen ik 9km had afgelegd bedacht ik me dat ik binnen het uur kon lopen. Altijd doelen bijstellen als dat mogelijk is. Ik hield m'n tempo vast en begon aan de laatste kilometer. Pikte papa op in de laatste 200m. Die vroeg me of we Jan nog even moetsen 'pakken'. Nou nee. Ik vond het helemaal goed zo. De 12km legde ik af in 58:30. Gewoon even 5 minuten sneller dan vorig jaar. Papa en ik finishten als team in een eindtijd van 3:23:06. Ik was volledig in vervoering. Natuurlijk hebben we met de clan van AVHeerenveen (e.a.) 's avonds gezellig onze gezamelijke sportervaringen gevierd. Ieder z'n eigen belevenis:) Het was fijn om dit te hebben beleefd.

Bedankt Anja Brouwer voor de mooie foto's. Triatleten AVHeerenveen e.a. aanwezigen, het was wederom een super geslaagd weekend!

Nieuwe benen part 1: tussen tranen en dansen

Exact acht weken geleden werd ik geopereerd aan de vernauwing in mijn linker liesslagader. Een reconstructie van het vat met patch. Na 4 weken rust (niet sporten) en 4 weken voorzichtig opbouwen van om de dag een kwartiertje lopen of fietsen naar iedere dag 1-2 uur sporten op rustig duurtempo, mag ik nu alles weer doen op gebied van sport. Toch liep het even heel anders dan gehoopt. Van weken in tranen, volledige deceptie naar dansend door het huis met een grote lach door hoop.

Herstel

Na spannende weken wachten op de operatie, was het 27 juni zover. De operatie heb ik in mijn vorige blog beschreven. Het herstel na de reconstructie van mijn liesslagader verliep zeer goed. De wonden heelden heel goed en op enige zenuwbeschadiging na die irritatie geeft aan de binnenzijde bovenbeen, had ik weinig pijn. Een dubbele wortelkanaalbehandeling een week na mijn operatie liet me weer inzien wat echt pijn was :). En met een antibiotica er bovenop voor een ontstoken wortelpunt, deerde niets mij, behalve een verder spoedig herstel. Tweeenhalve week na de operatie vertrok ik met Theo en de kids voor vakantie naar Kroatie. Mooie omgeving voor verder herstel. Geheel volgens het herstelschema begon ik 4 weken na mijn operatie met 15 minuten rustig lopen. Best spannend hoor. Tot die tijd had ik alleen gewandeld. Een beetje onwenning trok ik m'n loopschoenen, liep de camping af, en begon in een rustig tempo de weg langs de camping af te draven (9-10km/hr). Voelde goed. Na 5 minuutjes even stoppen en enkels draaien en verder met nog eens 10 minuten. Met een brede grijns kwam ik bij de tent. Geslaagd! Na een dag 'rust' mocht ik het weer proberen. Ging weer oke. Verder om de dag een beetje rustig borstcrawlen in de zee. Maar de 3de keer lopen voelde minder goed. En ook na terugkomst in Nederland gingen de 'trainingen' niet zoals gewenst. Toen ik voor het eerst weer op de fiets zat op Ameland (5.5 week post-operatie) en ik even aanzette, sprongen de tranen in mijn ogen. Het voelde gewoon echt niet goed. Ook de rustige duurloop van 5km de volgende dag liet mij achter met een onbestemd gevoel. Training op training gaven de klachten die ik voor de operatie ook had. Waarom?

Heel veel tranen

Drie weken slechte nachten; niet in slaap kunnen vallen of vroeg wakker worden (soms om 4:00) met tranen in de ogen. Ik beleefde Jacobs nachtmerrie (haha, deze was ook te makkelijk om niet te maken). Stukje bij beetje verloor ik de hoop om mijn "Way of Life" weer op te kunnen pakken. Ik had me netjes gehouden aan mijn herstelschema, slikte dagelijks mijn bloedverdunners en leefde zo gezond ik kon. Die eerste weken waren ook zo goed gegaan. Maar nu. Nu voelde ik de pijn/verzuring alweer opkomen tijdens het lopen op een tempo van 10km/hr. En ook met het fietsen voelde ik al te vlot mijn bilspier. Ik wilde net als Theo Bos, Kenny van Hummel, Annemiek v Vleuten, Steven Kruijswijk, Laurens ten Dam, Maarten Nijland, Bart Brentjes, Vera Koedooder e.a.,ook dat succesverhaal beleven. "Nieuwe benen" die weer doen wat ik wil zonder belemmering, pijn, krachtsverlies.

Controle 8 weken post-operatie

8 Weken post-operatie stond een telefonische afspraak gepland. Maar ik wilde gewoon naar Veldhoven voor controle. Ik wilde horen waarom mijn klachten nogsteeds aanwezig waren. Ik wilde een echo, liefst MRI want ik dacht dat er littekenweefsel was gegroeid aan de binnenzijde van vaatwand bij de (aan)hechting. Of zou er nog een bloedstolsel kunnen zitten die de doorvoer van het bloedbelemmerde? Ik zette mijn telefonische afspraak om in een fysieke afspraak. Maar wat zou het mij brengen? Misschien zou ik wel te horen krijgen dat mijn lichaam inderdaad zelf littekenweefsel zou hebben gevormd aan de binnenzijde van de slagader, waardoor ik dan weer met exact hetzelfde probleem zat als voor de operatie. En een heroperatie is zo risicovol dat ik daar zeer zeker niet voor in aanmerking zou komen. Lieve Theo, pap, mam en vele (sport)vrienden om me heen: bedankt voor de steun in al mijn onzekerheid. Volgens mij kon iedereen wel gek worden van mij. De week voor de controle liep ik beroerd. Het voelde echt niet goed, al kon ik na 25min inlopen mijn tempo wel iets verhogen van 10 naar 11km/hr. Maarja, dat was voor mijn operatie ook zo. Toch voelde mijn ATB training de week voor de controle best aardig. Ik mocht tot een HR van 140 en daarmee had ik (itt lopen) geen last. En toen ik het weekend voor de controle met iets hogere intensiteit mocht fietsen (tot HR 150) voelde het wederom comfortabel. 40km/2 uur biken verder kreeg ik iets van kriebels met hoop. Maarja, probleem zat ook meer in lopen.

Maandag 19 augustus controle. Ik wilde 's morgens gaan lopen. De sensaties van mijn lichaam in me opnemen zodat ik een goede beschrijving aan de sportarts Dr. Schep kon geven. Maar die ochtend verbaasde ik mezelf. Ik begon met lopen......en wel heel langzaam begon de spanning bij scheen/kuit op te komen. Maar minder sterk. Ineens kon ik het weer een beetje. Mijn been liep weer:) Ik liep met dezelfde HR dan de vorige looptrainingen, maar ineens ging ik wel 1km/hr sneller (ja, ik weet dat alleen een ervaren loper zich hierbij een voorstelling kan maken). Dan wat uitdagen. Want, hoewel ik de afgelopen weken maar tot een HR van 140 mocht, kon ik vanwege gevoel van verzuring ook iet heel veel meer. Maar nu ging ik naar 12km/hr HR150 en ik kon het! Ja, normaal vind ik dit tempo met deze HR bij mezelf niet direct veelbelovend. Maar nu........ Nu gaf het hoop. Ik ervoer verbetering. Wow. Mijn afspraak met Dr. Schep in Veldhoven volgde die middag. Het leverde me wat aanvullende info op. Maar mijn ervaring van die ochtend en dag ervoor waren het meest voornaam voor mij. En de ervaring was goed. Ik kreeg weer hoop.

De opvolgende dag mijn eerste looptraining weer bij AVHeerenveen. Na inlopen, loopscholing, core stability volgend 3 versnellingen van 100m, 3x 150m en 3x 200m. Blijft anaeroob. Toen ik het programma hoorde (10x400m) trok ik mijn eigen lijn en besloot 4x1000m te doen. Ik wilde weer ervaren wat mijn aerobe systeem kon. En weer ging het goed. Ik kon tussen de 13.3-13.8km/hr mijn tempo's lopen. Amazing. In die zin dat mijn been 'gewoon weer deed wat ik wilde'. Natuurlijk moet dat tempo nog flink omhoog. Maar het gegeven dat ik 4 weken helemaal niets heb gedaan en pas 3.5 weken rustig opbouw, en ook voorgaande maanden nooit meer extensieve intervallen kon draaien, doet me beseffen dat het zeker de goede kant opgaat.

Gebedje en wellness
Of het papa's rozenkransgebed is geweest, of het dagje Welness met mam...... ik weet het niet. Misschien toch nog een stolsel? Maar ineens ging het beter na/in dit weekend. Nu ga ik weer dansend door het huis. Wakker worden 's morgens voelt weer heerlijk. Ik kan weer lopen en fietsen met een goed gevoel; zonder snelle verzuring, pijn en frustratie. Voor nu ben ik super blij. Meer dan blij. Want ik kon mijn hoofd nergens meer bijhouden in de drie weken dat het niet lekker liep en voelde me zo verdrietig. Wetende dat toen ik nog niet geopeerd was, nog een kans had dat het goed zou komen. Maar toen het na de operatie niet goed ging, wist ik dat ik mijn kans gehad had. Gelukkig durf ik nu weer te dromen. Leuke wedstrijdjes doen in de toekomst wanneer ik daar weer aan toe ben. De Tri-Ambla doe ik als trio (duo) met pap. Eerst weer zorgen dat de basis wordt uitgebreid en het tempo erin komt. In het hoofd zit het in ieder geval goed. De wil is er altijd geweest. Maar tussen willen en kunnen zit een wereld van verschil.

Bedankt!!!!
Graag wil ik iedereen die mij gesteund heeft zo enorm bedanken. Alle bezoekjes, telefoontjes, kaartjes, berichtjes, kadootjes etc. lieten zoveel medeleven zien. Dat voelde super. Ik hoop, dat het weer helemaal goed gaat komen en dat ik straks mijn blog weer kan vullen met mooie sportervaringen:). That's my "Way of Life".

Veel liefs, Silvia