Nieuwe benen part 1: tussen tranen en dansen

Exact acht weken geleden werd ik geopereerd aan de vernauwing in mijn linker liesslagader. Een reconstructie van het vat met patch. Na 4 weken rust (niet sporten) en 4 weken voorzichtig opbouwen van om de dag een kwartiertje lopen of fietsen naar iedere dag 1-2 uur sporten op rustig duurtempo, mag ik nu alles weer doen op gebied van sport. Toch liep het even heel anders dan gehoopt. Van weken in tranen, volledige deceptie naar dansend door het huis met een grote lach door hoop.

Herstel

Na spannende weken wachten op de operatie, was het 27 juni zover. De operatie heb ik in mijn vorige blog beschreven. Het herstel na de reconstructie van mijn liesslagader verliep zeer goed. De wonden heelden heel goed en op enige zenuwbeschadiging na die irritatie geeft aan de binnenzijde bovenbeen, had ik weinig pijn. Een dubbele wortelkanaalbehandeling een week na mijn operatie liet me weer inzien wat echt pijn was :). En met een antibiotica er bovenop voor een ontstoken wortelpunt, deerde niets mij, behalve een verder spoedig herstel. Tweeenhalve week na de operatie vertrok ik met Theo en de kids voor vakantie naar Kroatie. Mooie omgeving voor verder herstel. Geheel volgens het herstelschema begon ik 4 weken na mijn operatie met 15 minuten rustig lopen. Best spannend hoor. Tot die tijd had ik alleen gewandeld. Een beetje onwenning trok ik m'n loopschoenen, liep de camping af, en begon in een rustig tempo de weg langs de camping af te draven (9-10km/hr). Voelde goed. Na 5 minuutjes even stoppen en enkels draaien en verder met nog eens 10 minuten. Met een brede grijns kwam ik bij de tent. Geslaagd! Na een dag 'rust' mocht ik het weer proberen. Ging weer oke. Verder om de dag een beetje rustig borstcrawlen in de zee. Maar de 3de keer lopen voelde minder goed. En ook na terugkomst in Nederland gingen de 'trainingen' niet zoals gewenst. Toen ik voor het eerst weer op de fiets zat op Ameland (5.5 week post-operatie) en ik even aanzette, sprongen de tranen in mijn ogen. Het voelde gewoon echt niet goed. Ook de rustige duurloop van 5km de volgende dag liet mij achter met een onbestemd gevoel. Training op training gaven de klachten die ik voor de operatie ook had. Waarom?

Heel veel tranen

Drie weken slechte nachten; niet in slaap kunnen vallen of vroeg wakker worden (soms om 4:00) met tranen in de ogen. Ik beleefde Jacobs nachtmerrie (haha, deze was ook te makkelijk om niet te maken). Stukje bij beetje verloor ik de hoop om mijn "Way of Life" weer op te kunnen pakken. Ik had me netjes gehouden aan mijn herstelschema, slikte dagelijks mijn bloedverdunners en leefde zo gezond ik kon. Die eerste weken waren ook zo goed gegaan. Maar nu. Nu voelde ik de pijn/verzuring alweer opkomen tijdens het lopen op een tempo van 10km/hr. En ook met het fietsen voelde ik al te vlot mijn bilspier. Ik wilde net als Theo Bos, Kenny van Hummel, Annemiek v Vleuten, Steven Kruijswijk, Laurens ten Dam, Maarten Nijland, Bart Brentjes, Vera Koedooder e.a.,ook dat succesverhaal beleven. "Nieuwe benen" die weer doen wat ik wil zonder belemmering, pijn, krachtsverlies.

Controle 8 weken post-operatie

8 Weken post-operatie stond een telefonische afspraak gepland. Maar ik wilde gewoon naar Veldhoven voor controle. Ik wilde horen waarom mijn klachten nogsteeds aanwezig waren. Ik wilde een echo, liefst MRI want ik dacht dat er littekenweefsel was gegroeid aan de binnenzijde van vaatwand bij de (aan)hechting. Of zou er nog een bloedstolsel kunnen zitten die de doorvoer van het bloedbelemmerde? Ik zette mijn telefonische afspraak om in een fysieke afspraak. Maar wat zou het mij brengen? Misschien zou ik wel te horen krijgen dat mijn lichaam inderdaad zelf littekenweefsel zou hebben gevormd aan de binnenzijde van de slagader, waardoor ik dan weer met exact hetzelfde probleem zat als voor de operatie. En een heroperatie is zo risicovol dat ik daar zeer zeker niet voor in aanmerking zou komen. Lieve Theo, pap, mam en vele (sport)vrienden om me heen: bedankt voor de steun in al mijn onzekerheid. Volgens mij kon iedereen wel gek worden van mij. De week voor de controle liep ik beroerd. Het voelde echt niet goed, al kon ik na 25min inlopen mijn tempo wel iets verhogen van 10 naar 11km/hr. Maarja, dat was voor mijn operatie ook zo. Toch voelde mijn ATB training de week voor de controle best aardig. Ik mocht tot een HR van 140 en daarmee had ik (itt lopen) geen last. En toen ik het weekend voor de controle met iets hogere intensiteit mocht fietsen (tot HR 150) voelde het wederom comfortabel. 40km/2 uur biken verder kreeg ik iets van kriebels met hoop. Maarja, probleem zat ook meer in lopen.

Maandag 19 augustus controle. Ik wilde 's morgens gaan lopen. De sensaties van mijn lichaam in me opnemen zodat ik een goede beschrijving aan de sportarts Dr. Schep kon geven. Maar die ochtend verbaasde ik mezelf. Ik begon met lopen......en wel heel langzaam begon de spanning bij scheen/kuit op te komen. Maar minder sterk. Ineens kon ik het weer een beetje. Mijn been liep weer:) Ik liep met dezelfde HR dan de vorige looptrainingen, maar ineens ging ik wel 1km/hr sneller (ja, ik weet dat alleen een ervaren loper zich hierbij een voorstelling kan maken). Dan wat uitdagen. Want, hoewel ik de afgelopen weken maar tot een HR van 140 mocht, kon ik vanwege gevoel van verzuring ook iet heel veel meer. Maar nu ging ik naar 12km/hr HR150 en ik kon het! Ja, normaal vind ik dit tempo met deze HR bij mezelf niet direct veelbelovend. Maar nu........ Nu gaf het hoop. Ik ervoer verbetering. Wow. Mijn afspraak met Dr. Schep in Veldhoven volgde die middag. Het leverde me wat aanvullende info op. Maar mijn ervaring van die ochtend en dag ervoor waren het meest voornaam voor mij. En de ervaring was goed. Ik kreeg weer hoop.

De opvolgende dag mijn eerste looptraining weer bij AVHeerenveen. Na inlopen, loopscholing, core stability volgend 3 versnellingen van 100m, 3x 150m en 3x 200m. Blijft anaeroob. Toen ik het programma hoorde (10x400m) trok ik mijn eigen lijn en besloot 4x1000m te doen. Ik wilde weer ervaren wat mijn aerobe systeem kon. En weer ging het goed. Ik kon tussen de 13.3-13.8km/hr mijn tempo's lopen. Amazing. In die zin dat mijn been 'gewoon weer deed wat ik wilde'. Natuurlijk moet dat tempo nog flink omhoog. Maar het gegeven dat ik 4 weken helemaal niets heb gedaan en pas 3.5 weken rustig opbouw, en ook voorgaande maanden nooit meer extensieve intervallen kon draaien, doet me beseffen dat het zeker de goede kant opgaat.

Gebedje en wellness
Of het papa's rozenkransgebed is geweest, of het dagje Welness met mam...... ik weet het niet. Misschien toch nog een stolsel? Maar ineens ging het beter na/in dit weekend. Nu ga ik weer dansend door het huis. Wakker worden 's morgens voelt weer heerlijk. Ik kan weer lopen en fietsen met een goed gevoel; zonder snelle verzuring, pijn en frustratie. Voor nu ben ik super blij. Meer dan blij. Want ik kon mijn hoofd nergens meer bijhouden in de drie weken dat het niet lekker liep en voelde me zo verdrietig. Wetende dat toen ik nog niet geopeerd was, nog een kans had dat het goed zou komen. Maar toen het na de operatie niet goed ging, wist ik dat ik mijn kans gehad had. Gelukkig durf ik nu weer te dromen. Leuke wedstrijdjes doen in de toekomst wanneer ik daar weer aan toe ben. De Tri-Ambla doe ik als trio (duo) met pap. Eerst weer zorgen dat de basis wordt uitgebreid en het tempo erin komt. In het hoofd zit het in ieder geval goed. De wil is er altijd geweest. Maar tussen willen en kunnen zit een wereld van verschil.

Bedankt!!!!
Graag wil ik iedereen die mij gesteund heeft zo enorm bedanken. Alle bezoekjes, telefoontjes, kaartjes, berichtjes, kadootjes etc. lieten zoveel medeleven zien. Dat voelde super. Ik hoop, dat het weer helemaal goed gaat komen en dat ik straks mijn blog weer kan vullen met mooie sportervaringen:). That's my "Way of Life".

Veel liefs, Silvia

Renner of schaatser? Triatleet!

Inmiddels de tweede dag na de operatie. Dus even wat belevenissen op rij.

De operatie

Donderdagochtend om 9:00 met Theo naar Veldhoven vertrokken. Ruim de tijd voor de operatie die om 12:30 gepland stond. Opname om 11:00 ging vlot. Lichaam was wat koud (36.4) en HR mooi laag (52). Om 12:30 lag ik er wel klaar voor en kreeg Theo wel trek in een lunch. Hmm, ja ik ook, maar moest natuurlijk nuchter de operatie in. Het duurde uiteindelijk nog tot 13:45 voordat ik naar de OK werd gereden. Daar was het niet heel eenvoudig om een infuus te prikken omdat de aders vernauwden vanwege de 'kou'. Ook de echo die Dr. Bender maakte om te kijken welke adres in het been hij kon gebruiken voor de reconstructie, liet zien dat de vaten allemaal 'erg slank'  waren. Brrrr, ja, por die temperatuur hier maar wat omhoog:)

Uiteindelijk lag ik om 14:30 op de OK en kon het feest beginnen. Waar ga je over dromen? Welke reisbestemming kies je uit voor je droom? Ik kan leukere dromen bedenken hoor! En weg was ik. Ruim 3 uur later was de operatie achter de rug en werd ik naar de recovery gereden. Ik was vlot bij. En behalve dat ik bezopen sprak, voelde ik me prima. Weinig pijn en happy:)

Dag 1 na operatie

De eerste nacht erg onrustig geslapen. Zullen de indrukken van de dag zijn geweest. 's morgens een erg lage bloeddruk (58/92), maar die steeg in de loop van de dag wel weer iets. Weinig pijn gehad. Geen morfine nodig gehad, want met 500mg naproxen en 1000mg paracetamol (4 x per dag) was er niets aan de hand. Ik mocht 's morgens direct mobiliseren. Dat viel ook 100% mee. In gedachten kon ik me de pijn van het mobiliseren na de keizersnee (bevalling Maud 12 jaar geleden) nog herinneren. Nu was het vele malen minder pijnlijk. Ik mocht direct door naar de douche om me zelf even te wassen. Dat bleek toch iets teveel van het goede. En al klappertandend (nee, ik had het dit keer niet koud) hielp de verpleegster me met aankleden. Lekker het bed in en voor het eerst in 36 uur weer vast voedsel. Voorzichtig 2 beschuitjes met jam genomen en die smaakten heerlijk. Catheter mocht er vlot uit en de naproxen kon worden gestopt. Op de gang werd ik in de middag al even streng toegesproken dat ik toch echt de verpleging moest bellen om een lepeltje te halen ipv zelf aan de wandel gaan. Ok, ik luister:).

Dag 2 na operatie

Gelukkig een betere nacht dan de eerste. En gelukkig mijn oordoppen mee, want mijn lieve kamergenoten zorgen voor een ware houtzagerij. Mijn buurvrouw (82) heeft een omleiding in de benen gehad en mijn buurman heeft z'n onderbeen laten amputeren. Vanochtend na de vaste controles (goede temperatuur en ietsje lage bloeddruk) ook wondcontrole gehad. Die zagen er prima uit. De buikwond is al droog en daar hoeft geen pleister meer op. De wond in de lies en op mijn bovenbenen hebben nog even tijd nodig om te drogen, maar zien er ook goed uit. Er komt nog weinig vocht uit de beenwond en daarom mag de drain er straks ook uit. Dat maakt me weer wat mobieler. Steeds met dat bloedzakje de gang op is ook niet zo charmant. Dr. Bender is zelf even wezen kijken en heeft me zijn bevindingen over de operatie verteld. Het vat in mijn lies was over een lengte van 8-9cm behoorlijk verhard door littekenweefsel. Daar is nu een reconstructie over 12cm geplaatsts. In de lies is het vat ingekort waardoor de knik is verdwenen en vervolgens is het vat ahw 'gespalkt'. De verpleegster vroeg me vanochtend al: "gij bent zeker een schaatser?". Ik: "nee". "Ohh, want de schaatsres komen hier altijd voor deze operatie in de zomer en de renners komen in het najaar en de winter". "Nee, ik ben triatleet". Nou ik ben erg benieuwd welk resultaat dit over een paar maanden oplevert. Tot nu valt het allemaal 100% mee. Straks even een wandelingetje over de afdeling maken. Ik voel me goed, maar een triathlonnetje stel ik, voor nu, nog even uit:)

Countdown: the week before.....

Weken lang keek ik uit naar het telefoontje voor een operatiedatum. Ik kon me het moment van euforie al helemaal voorstellen. Toen ik dan daadwerkelijk de operatiedatum te horen kreeg, bleek dat wel een datum met een zwart randje. Donderdag 27 juni. Hierdoor zou ik het 40 jarig huwelijksfeest van m'n ouders (29 juni) moeten missen omdat ik voor herstel 5 dagen in het ziekenhuis moet blijven. Er waren geen andere passende opties. Dagen en nachten liggen piekeren over de datum. Maar goed, over een week is de eerste operatie achter de rug. Het komt nu erg dichtbij allemaal. Dat ik het feest van pap en mam nu mis geeft wel een verdrietig gevoel.

Afgelopen weken nog aardig kunnen trainen al ging de frequentie wel naar beneden. Het ontbreken van een doel zorgt voor een andere motivatie. Althans, dat is mijn ervaring. Ik train nu omdat ik fit de operatie in wil gaan en omdat ik het gezellig vind om met clubgenootjes de sport te beleven. Maar de werkelijke beleving is anders en haalt het ultieme genieten van de sport wel weg. Tja, een duurloop met tempo 10 km/hr is voor mij niet uitdagend. En als ik daarbij ook nog ongemak en pijn ervaar, dan verdwijnt het plezier wat eerder. Maar in het anaerobe systeem ben ik sterk. Dus daar haal ik dan ook mijn voldoening maar uit tijdens het lopen. Zwemmen blijft ook heerlijk. Helemaal nu het buitenwater ook weer op temperatuur is. En fietsen? Vooral als het lekker weer is:)

Prettig of niet, maar met m'n werk heb ik het huidig zo druk dat ik amper stilsta bij de operatie die gaat komen. Voor mij wel een aangename focus. Ik zie dan ook niet tegen de operatie op. Ben gewoon heel erg benieuwd. Vooral benieuwd naar het herstel natuurlijk. Aanstaande maandag voor de tweede maal bloedprikken zodat ze de juiste zakken bloed klaar kunnen zetten voor de operatie. De envelop ligt klaar met buisjes ligt klaar. Hmmm, iets confronterend. Anderzijds een standaard procedure. Woensdag ochtend (de dag voor de operatie) krijg ik te horen op welk tijdstip de operatie plaats zal vinden. Dan brengt Theo me donderdagochtend naar het Maxima Medisch Centrum in Eindhoven. Het wordt wel heel 'echt' nu ik daar zo bij stilsta.

Herstellen in Kroatie

Vragen voor na de operatie heb ik al keurig opgesomd. Het herstelschema dat ik heb gekregen is te algemeen. Daar kan ik dus niet heel veel mee.  Tweeenhalve week na de operatie mag ik langzaamaan weer wat beginnen met bewegen. We zitten tegen die tijd heerlijk in Kroatie op de camping aan de kust. Kan ik eens een andere dimensie van de vakantie ervaren. En dat is heel veel RUST. Sporten mag dan nog niet en dat zal ik in de combinatie met vakantie dan maar als gunstig zien. Al kijk ik er zo enorm naar uit om straks weer eens echt lekker te gaan knallen:)

Operatie 2

Wanneer ik goed herstel van de operatie/vaatreconstructie kan/mag ik na 2 maanden weer alles doen wat ik wil. Dan is het conditie opbouwen en kijken of de vaatreconstructie aan de linker zijde het gewenste resultaat heeft gegeven. Omdat ik aan de rechter zijde ook een vernauwing heb van minimaal 25%, moet ik ervaren in hoeverre deze mij nog hindert in mijn sportbeoefening. Wanneer deze hinder te groot is, dan zal ik in december of januari voor een tweede operatie gaan. Dat is allemaal nog even afwachten.

Winnaars hebben een plan, verliezers excuses

Na mijn telefonisch consult op 28 maart 2013 met Dr. Schep (Sportarts)(ik wilde echt niet wachten tot juni) werd ik uitgenodigd voor aanvullend onderzoek. Op 17 april reed ik wederom naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Ditmaal voor een MRA die 3D mijn vaatsysteem in beeld zou brengen. De beelden en nabesprekeing met Dr. Schep bevestigden de vernauwing in beide liesslagader (links en recht) en lieten tevens een knik zien aan de linker zijde. Hierop volgend doorverwezen naar Dr. Bender (vaatchirurg).

Vandaag (3 mei) naar het Maxima Medisch Centrum in Eindhoven. Eerst met stethoscoop de ruis in de liesslagaders weer vastgesteld en aan de hand van de MRA beelden de beperkingen van mijn liesslagaders bekeken en besproken. De vernauwingen links en rechts waren goed zichtbaar en ook de knik in de linker liesslagader was goed te zien. En dan komt het verder plannen.

In de linker liesslagader, ter hoogte van de lies, zit een knik (nr 2). Deze knik is 'eenvoudig' te opereren. De moeilijkheid en het risico zitten in de vernauwing (aangeduid met 1 op het plaatje). De vernauwing (1)zit meer in de buikholte. Hier zal een reconstructie van het vat gemaakt moeten worden. Daarvoor zal de chirurg een stuk vat uit m'n bovenbeen halen en met een patch op de beschadigde plek plaatsen.

Op dit alles was ik natuurlijk al wel voorbereid. Nu komt het allemaal dichterbij en wordt het concreet. Na het ondertekenen van de aanvaarding van de risico's ben ik doorgegaan voor een pre-operatieve screening (POS): vragenlijsten invullen, gesprek met POS-verpleegkundige, bloedruk meten, bloed prikken en de procedures van opname en operatie besproken.

De wachtlijsten zijn momenteel minimaal en daarom is er een zeer grote kans dat ik binnen 2 maanden al geopereerd kan worden. Dat klinkt me als muziek in de oren hoor. De vernauwing aan de rechter zijde wordt voorlopig nog niet aangepakt. Eerst kijken hoe mijn linker liesslagader reageert op, en herstelt van de operatie.

Operatie

Voor de operatie staan 3 uren gepland. Daarna moet ik 5 dagen in het ziekenhuis blijven (in Eindhoven) en mag ik heel rustig met een oefenprogramma beginnen. De eerste 4 weken na de operatie mag ik niet sporten en daarna mag ik weer zwemmen en rustig het fietsen opbouwen. Maar dan kijk ik al wel weer erg ver vooruit. Tja, daar heb je een plan voor he:)

Voor nu probeer ik met de beperkingen die ik heb, lekker in conditie te blijven. Lekker biken, lopen en natuurlijk zwemmen. Keep up the good spirit! Morgen even heerlijk biken op Ameland en van 5-15 mei naar Portugal om lessen te verzorgen binnen de Europese Bachelor "Physical Activity & Lifestyle". Studenten inspireren in een heerlijk sportklimaat:)

Nieuwe benen: een stapje dichterbij

Het is ruim 2 weken geleden dat ik het vervelende nieuws kreeg dat ik endofibrose heb in beide liesslagaders. Een vernauwing die (meest waarschijnlijk) voortkomt uit een te hoge mechanische belasting op mijn liesslagaders doordat een gebogen fietspositie leidt tot het knikken van de liesslagader (external iliac artery). Daarbij een verhoogde bloedstroom tijdens het sporten wat zorgt voor extra belasting op de vaatwanden en kan zorgen voor beschadiging; een ongunstige anatomie en mogelijke (erfelijke) metabole verstoringen kunnen leiden tot dit probleem. Mijn liesslagaders zijn aan de binnenzijde kapot en littekenweefsel heeft zich gevormd aan de binnenzijde van de vaten waardoor er minder bloed door kan stromen en mijn benen tijdens het sporten te weinig bloed krijgen en ik daardoor vroegtijdig verzuur en geen kracht meer heb. Maar hoe nu verder?

 

Onderzoeksresultaten

Ik ben enorm geschrokken van de ernst van mijn blessure. De testgegevens van het onderzoek door Dr. Schep gaven mij voldoende inzicht en de verklaring waarom mijn benen (vnl links) ‘het niet meer deden’. In mijn rechter liesslagader (het been dat nog ‘redelijk’ werkt) was al een ruisje hoorbaar bij gestrekt been. Er bleek een vernauwing van 25%. Mijn ‘slechtste’ been (links) liet na een maximaal test een bloeddruk zien van 88/52 terwijl de bloeddruk op datzelfde moment in mijn arm 188/85 was. Na het onderzoek was ik dagen lang verdrietig. Meerdere malen per dag in tranen. Het was nog te vroeg om te relativeren. Zoveel telefoontjes, berichtjes, bezoekjes en gesprekjes van/met familie, vrienden, sportmaatjes, collega’s. Super lief. Maar ik moet er wel zelf mee dealen en beslissingen maken. Ik ben alle onderzoeken op het gebied van (exercise induced) endofibrose gaan lezen. Maar wetenschappelijke literatuur kent weinig nuances. Nadat ik voldoende feitenkennis had opgedaan ben ik naar persoonlijke ervaringen gaan zoeken. Ik verzamelde een grote lijst met namen van (hoofdzakelijk) renners die ook met liesslagader problemen kampten. Op weblogs was al veel info te lezen, maar met een aantal heb ik persoonlijk contact gehad om zo persoonlijke evaringen te verwerken in mijn keuze. Speciale dank aan Monique Zeldenrust, Annemiek van Vleuten en Petra Dijkman.

Ik weet wat ik wil

Een week na de uitslag van het onderzoek belde ik naar het Maxima Medisch Centrum, waar ik ben onderzocht. Ik zou eind juni een telefonisch consult hebben met Dr Schep. Maar drieënhalve maand wachten leek me toch te lang. Ik vervroegde de afspraak met een maand. Ondertussen trainingen doen waarbij ik me goed voel (conservatieve therapie). Ik weet dat ik met 2 zwemtrainingen, 2 fietstrainingen en 3 looptrainingen nog steeds veel meer sport dan de gemiddelde Nederlander. Op de frequentie van mijn sporten lever ik dan ook weinig in. Ik lever in op de duur en de intensiteit. Met zwemmen hoef ik niets aan te passen. Hoewel ik wel hinder ervaar in een intensieve beenslag, doen mijn armen echt wel wat ik wil. Op een progressieve 800m zwom ik afgelopen week nog 12:48. Plak er 200m aan en ik zit op 16 minuten op de kilometer. Zo snel heb ik nog nooit gezwommen (met dank aan Johan Neevel). Fietsen doe ik alleen in de basis omdat ik al verzuur bij een hartslag van 140 (en max 2uur). Met lopen doe ik zeer rustige duurlopen met korte versnellingen of heuvelop training en anaerobe training (200tjes of 400tjes). Het blijft zoeken naar wat goed voelt in het lijf en daarmee in het hoofd. Normaliter als ik me even klote voel of een drukke dag heb gehad op het werk, trek ik de loopschoenen aan om even te knallen in het bos. Lekker het hoofd leegmaken. Nu kan ik dat niet meer en word ik direct geconfronteerd met mijn beperkingen.

Risico’s

In de 2 weken die na de diagnose zijn gepasseerd is mijn motivatie om te opereren alleen maar toegenomen. Alle info op wetenschappelijk gebied en ervaringen van verschillende renners hebben ervoor gezorgd dat ik weet wat een operatie mij kan brengen en tevens wat de risico’s zijn. Ik wil een operatie zodat ik weer kan sporten op het niveau waar ik afgelopen jaren op heb gesport. De enige onzekerheid zit in het vertrouwen dat Dr. Bender (vaatchirurg) heeft in de operatie. Dat wil ik zo snel mogelijk weten. Geprikkeld door een gesprekje met Mark en na een ATB tochtje met Jan, Bote en Marianne had ik de juiste geest te pakken en heb bij thuiskomst de telefoon in de hand genomen. Ik heb het Maxima Medisch Centrum gebeld en gevraagd om een vervroegd telefonisch consult met Dr. Schep om vervolgonderzoek uit te voeren en te kijken naar de mogelijkheden om te opereren. Ik zou direct de volgende dag worden gebeld. Fijn!

Omdat mijn liesslagaders van binnen beschadigd zijn, is het alleen mogelijk dat er bij mij een vaatreconstructie (met patch) plaats kan vinden om mijn belemmeringen weg te halen. Er wordt dan een ader ergens anders uit het been gehaald en op de plaats van de liesslagader geplaatst. Bij andere vormen van vaatproblematiek kan het inkorten van een vat of het verplaatsen van het vat nog wel werken. Helaas is dat bij beschadiging niet mogelijk. Er zit littekenweefsel, en littekenweefsel verdwijnt niet. Dus mijn klachten zullen ook niet verdwijnen wanneer ik de sport wil bedrijven zoals ik dat de afgelopen jaren heb gedaan. Het is uit onderzoek bekend dat 80-90% van de renners die een zelfde operatie hebben ondergaan tevreden zijn over het effect van de reconstructie en zij kunnen over het algemeen terugkeren op het niveau waarop ze zaten. De complicaties die worden gemeld tijdens/na de operatie zijn minimaal. Met dien verstande dat het wel een operatie aan de slagader is en een complicatie wel fataal kan zijn. Het grootste risico zit in de onzekerheid van de lange termijn effecten (mijn interpretatie). Er is slechts 1 studie bekend waarin gekeken is naar de korte- en middenlange termijn effecten. Die zijn gunstig. Maar wat doet zo’n vat na 20-25 jaar? Je plaatst natuurlijk wel een ader op de plaats van een slagader. En de eigenschappen van de vaatwanden van een ader zijn anders dan de eigenschappen van de vaatwanden van een slagader. Ja, dat is een risico. Anderzijds, wanneer ik de stenose laat zitten in mijn liesslagader geeft dit een verhoogde kans op atherosclerose en trombose. Immers zit er een ruw oppervlakte aan de binnenzijde van de vaatwand waar allerlei vetstofjes aan kunnen gaan plakken. Er zijn case-studies bekend van atleten waarbij dit gebeurd is.

MRA (Magnetic Resonance Angiography)

Vandaag dus een telefonisch consult met Dr. Schep gehad en de volgende stap is om de beschadigde vaten 3D in beeld te krijgen en de mogelijkheden voor een operatie te bespreken. Dat zal in april of mei gebeuren. Ik zie hier erg naar uit omdat de onzekerheid of ik kan worden geopereerd hiermee zal worden weggenomen. Indien de vaatchirurg (dr Bender) heil ziet in een operatie dan kan ik weer wat meer hoop krijgen. In Nederland is Dr. Bender de enige vaatchirurg die deze operaties uitvoert. Hij werkt zeer nauw samen met Dr. Schep (de enige sportarts binnen Nederland die de onderzoeken op het gebied van vaataandoeningen bij sporters uitvoert). Nog even een maand geduld dus om te zien wat de uitslag van de MRA is en dan hopen dat Dr Bender mij ‘nieuwe benen’ kan geven. Bij Shimano zijn ze in ieder geval niet meer verkrijgbaar:).

Tranen bij het verlossende woord: “vaataandoening” (ergste variant)

Het 'verlossende' woord

Eerlijk gezegd keek ik uit naar 13 maart. Na maanden van onderzoeken en therapie wist ik bijna zeker dat het onderzoek door Dr. Schep (sportarts) zou bevestigen dat een vaatprobleem de beperkingen in mijn sporten veroorzaakte. Als ik de oorzaak zou weten, dan zou ik ook gerichter aan de slag kunnen met de oorzaak. En de oorzaak bleek ook een vaataandoening te zijn. ,,Bij de lichtste variant is het bloedvat intact, maar is deze op een verkeerde plek gefixeerd, waardoor er afknikking plaats-vindt bij heupbuiging. De oplossing hier bestaat uit het losmaken van de slagader van het bot’’, aldus Schep. ,,De tweede variant is een verlengde bekkenslagader. De ingreep hier bestaat uit het inkorten ervan. De ernstigste variant is een vernauwing van de bekkenslagader. Hierbij kan er een vernauwing van wel 50% of meer optreden. In dat geval zal alleen een complete vaatreconstructie effectief kunnen zijn. Er wordt een deel van een ader gebruikt om het probleemgebied te ‘repareren’. Dit is echter wel het uiterste redmiddel.’’ En toen kreeg ik te horen dat zowel de rechter als linker bekken slagader (iliac artery) vernauwd waren. Dat het ook nog de ergste variant was deed mentaal wel heel erg pijn.

November 2012

In november begonnen de klachten wat vaag met kramp en vroege verzuring in kuit (en langs scheenbeen) tijdens het lopen op de baan. Ik hoopte op aanpassingsklachten. Ik had in 2012 een intensief en zeer goed seizoen gedraaid. Mooie klasseringen in cross du- en triathlons. Na de Tri-Ambla half september 2012 mijn jaarlijks terugkerende rustperiode van ruim 2 weken. Half oktober de baan weer op en het volume van de trainingen weer omhoog brengen. In voorbereiding op de Adventurerun ook de intensiteit van de looptrainingen wat omhoog en dus schreef ik de klachten in november toe aan intensivering van de trainingen. Maar de klachten gingen niet weg en werden erger. Begin december merkte ik dat mijn benen tijdens een intensieve crossloop al na 2km verzuurden terwijl mijn hartslag liet zien dat dit eigenlijk nog niet zo hoorde te zijn. Ik meldde me af voor de Adventure en deed even een stapje terug in het trainingsvolume en de intensiteit. Met de Kerstcross in Oranjewoud wilde ik voelen hoe het gesteld was met m’n benen. Maar na 2km ben ik uitgestapt omdat de benen weer veel eerder dan verwacht verzuurden. De opvolgende week ben ik naar de fysio gegaan. Ik dacht aan een overbelasting in de bilspier die mogelijk een bloedvat (en zenuwen) afkneep. Deels gelijke klachten had ik namelijk in het voorjaar van 2012 ook gehad en ik was toen met succes van de klachten afgekomen. Hoewel ik (achteraf) klachten uit het afgelopen jaar nu heel goed kan plaatsen onder de diagnose die nu gesteld is.

Fysiotherapie

In december werd gestart met dry needling. Heel pijnlijke behandeling aan de bilspier, regio piriformis. Ook pijnlijke plekken in quadriceps en hamstring meegenomen. Twee behandelingen en iets teruggeschroefde trainingen gaven nog geen verlichting. Ik wilde natuurlijk progressie zien. Veel te graag. Maar wist ook dat ik geduld moest bewaren. Soms ging een training even heel erg lekker en dat gaf weer moed. Meestal voelde het niet goed en dat maakte me erg onzeker. Werk ik aan de juiste oorzaak, of is er misschien meer aan de hand? De omega wave test in december had laten zien dat mijn sympatisch zenuwstelsel (gaspedaal) overprikkeld was en dat mijn parasympatisch systeem (rempedaal) erg slecht functioneerde. Maar ik vond de link tussen een ‘slecht’ functionerend autonoom zenuwstelsel en mijn klachten niet direct in relatie tot elkaar. Bovendien voelde ik me fysiek oke en gingen mijn zwemtrainingen enorm goed. Zo goed dat ik zomaar in een training een PR zwom op de 1000m. Naar mijn idee moest het toch een lokaal probleem zijn. Ik besloot een afspraak bij de sportarts te maken en mijn spieren intensief te laten masseren.

Diagnose

Half januari naar de sportarts. Die merkte een geblokkeerd SI gewricht. Ik kon me niet vinden in de diagnose omdat het voor mij niet alle klachten verklaarde. Maar omdat SI blokkade en overbelasting piriformis veel samengaan, zou het wel kloppen. Daarom naast dry needling ook de onderrug en het SI gewricht laten kraken en tevens stevig aan de slag met core stability. Daarbij wekelijks naar de masseur, die vaak na 2 uur nog niet klaar was met mij. Met het vorderen van de weken bleven de pijnlijke plekken in de piriformus en gluteus minimus. Verder bleven de klachten die mij belemmerden in het sporten en kregen ze meer en meer een vast patroon:

Beperkingen

Lopen: gevoel van strakke kous om kuit na 500m lopen. Dan stoppen, losschudden en oprekken. Dit herhalen na iedere 500m tot een kilometer op 2. Dan proberen tempo iets op te voeren boven de 11km.hr. Dan voelde ik vroege verzuring in quadriceps, bleef het verzuringsgevoel naast het scheenbeen en trok de verzuring door in bil en hamstring. Na een kilometer of 6-7 werd het beter en kon ik het tempo (ofwel de hartslag) gaan verhogen. Verzuurde ik in de eerste kilometers al bij een hartslag tussen de 140-145, na 6-7 km kon ik tempootjes gaan draaien op 12-14km/hr. Echte pittige intervallen gingen aardig tot een afstand van 500m. Versnellingen (100m) vlak of heuvelop gingen helemaal prima aan het eind van de training. Ook wanneer ik 15km had gelopen.

Fietsen: de klachten met fietsen leken iets hardnekkiger dan de loopklachten. Maar dat kwam hoofdzakelijk om de belasting in de opwarmfase iets geleidelijker plaatsvond. Ook op de fiets merkte ik bij een HR van 135-140 al dat ik verzuurde. Begon meestal in quadriceps en was ook goed voelbaar in bil en hamstring. Hoe frustrerend. Meestal voelde het beter na een uur fietsen. Maar wat is beter? Ik kon dan stukjes aanzetten tot een hartslag van 150-155. Nog niet heel spannend.

Zwemmen: en ja……zelfs bij zwemmen merkte in aan het begin van de training wanneer ik fanatiek met m’n benen zwom (vooral schoolslag) dat er geen kracht in zat. Frustrerend.

Logische verbanden

In mijn hoofd bleef het maar malen. Logische verbanden leggen in klachten. Deze tijdens intensieve massages met m’n masseur bespreken. We zaten beiden in een zelfde gedachtegang. Evenals de fysiotherapeut bleven we uitgaan van overbelasting in bilspier die bloedvat afsloot. De bilspier bleef namelijk heel gevoelig. Ik was er voor mezelf wel uit dat het iets met mijn bloedvaten te maken moest hebben. Voor mij logisch omdat de klachten met lopen al na 500 m = 2.5 minuut begonnen. Voor degenen die de verschillende energiesystemen in het lichaam kennen is de link met het aerobe systeem snel gelegd. En daar is voldoende zuurstof voor nodig. Zo ook bedacht ik me dat sprintjes heuvelop heel goed gingen omdat dit een inspanning is waar geen zuurstof voor nodig is (anaeroob lactisch systeem). En intervallen die langer dan 500m duurden waren pijnlijk, waarschijnlijk ook weer omdat de spieren dan weer zuurstof nodig hebben (aeroob).

Ik besloot een afspraak te maken met Guido Vroemen, sportarts in Amersfoort en gespecialiseerd in klachten bij triatleten en wielrenners. Ik legde mijn klachtenpatroon voor; vertelde dat ik al 6-8 weken intensief werd behandeld door fysiotherapeut en masseur, maar dat nodige progressie uitbleef. Dat zou je mogen verwachten na zo’n periode. Onderzoek volgde en ik kreeg een verwijzing voor een MRI om uit te sluiten dat lendewervel 4 en/of 5 een zenuw beknelden. Althans, dat was mijn interpretatie van de verwijzing. Want dat het geen zenuwbeknelling was, was voor mij wel 90-95% zeker. Dezelfde week werd middels een MRI inderdaad uitgesloten dat mijn klachten voortkwamen uit een verdrukking van een zenuw. Het voelde niet als een zenuwbeknelling en dat was het dus ook niet. De hypothese van mijn fysio, masseur en mijzelf bleef daarmee overeind. Het kon nog steeds de overbelasting in het bil zijn. Het enige wat in dat verhaal niet meer klopte was het feit dat de intensieve behandeling van 8 weken nog niets had uitgehaald.

Wedstrijden afzeggen

Onzekerheid bleef. Wedstrijd na wedstrijd zegde ik af. En hoewel dat in het begin erg pijn deed, werd het steeds minder erg. Ik dacht alleen maar: “laat ik de oorzaak nu maar achterhalen. Als die oorzaak bekend is dan weet ik waar ik aan kan werken en hoe ik mijn sportseizoen in kan richten”. Ik kwam zover dat ik dacht dat wanneer ik het WK Den Haag, Xterra Tsjechie en Tri-Ambla dit jaar succesvol af mag leggen, dan teken ik daarvoor. Dat geeft me genoeg voldoening. Maar met de dag begon ik meer te relativeren. Toen ik begin februari een knobbeltje in mijn borst ontdekte was ik ineens volkomen nuchter. Hoewel ik er direct vanuit ging dat het niets kwaadaardigs was, schrok ik toch even toen de huisarts na onderzoek ook opgezette lymfeklieren in de oksel ontdekte. Een paar “lege” dagen volgden. Maar ik kreeg heel vlot de bevestiging dat het om een cyste ging zodat ik dat kwaaltje weer naast me neer kon leggen. Vreemd genoeg kwamen de emoties pas los nadat ik het goede nieuws had gehad. Hutje, mutje in tranen. En ik bedacht me dat mijn blessure me alleen beperkte in sporten en niet in leven. En buiten de sport heb ik zeker genoeg mensen en activiteiten waarvan ik ook kan genieten. Maar ontlading die ik normaal even heerlijk kan halen uit het sporten wanneer het hoofd vol zit en/of wanneer er energie uit moet, kon ik nu moeilijk reguleren. Ik kon mijn energie alleen nog echt kwijt in het zwemmen. Lopen en fietsen moesten worden gedoceerd.

Trainen in de basis

Ik maakte in februari ‘normale’ trainingsweken van 10-12 uur. Intensiteit naar beneden, maar ik kon de basis prima onderhouden zo. Vergelijkingen met basistrainingen van vorig jaar uit dezelfde periode lieten zien dat de basistrainingen gelijk waren. Dus zelfde output (HR) bij gelijke intensiteit (snelheid). Zolang ik de basis in stand kon houden, was het oké en kon ik vast op een bepaalde moment de intensiteit weer opvoeren. Maar dan moest natuurlijk wel de oorzaak weggehaald worden. Ik kreeg een nieuwe ATB van mijn sponsor On Tour Rijwielen Gorredijk. Hier had ik zo naar uitgekeken. De nieuwe bike fietste voortreffelijk. Zoveel comfort en betere rijeigenschappen in vergelijking tot mijn ‘oude’ bike. Maar ik kon m’n nieuwe Specialized Fate niet echt op haar donder geven. Want daar bleef het blokkeren. Toch genoot ik van heerlijke duurritten. Mentaal voelde dat richting de sponsor wel heel vervelend. Want hoe graag wilde ik niet mijn dankbaarheid tonen en laten zien dat deze bike mij nog beter liet presteren? ……komt wel.

Vaatonderzoek

Via Guido Vroemen kreeg ik een verwijzing voor sportarts Goof Schep in Veldhoven. Goof Schep doet specifiek vaatonderzoek bij renners, triatleten, schaatsers en roeiers. “Veldhoven” dacht ik. Moet ik daar helemaal naartoe klooien. Maar bij het lezen van het feit dat deze specifieke onderzoeken en tests wereldwijd op maar enkele plaatsen wordt uitgevoerd, bedacht ik me dat ik blij was dat ik niet naar Zwitserland hoefde voor metingen:). Ik ging me inlezen op het thema vaatproblemen bij renners. Zoals ik me de laatste weken op verschillende thema’s uitgebreid had ingelezen. Zoeken naar herkenning, zoeken naar oplossingen. De artikelen die ik vond waren hoofdzakelijk gericht op beknelde en/of vernauwde liesslagaders. Hoewel ik de beschreven klachten herkende, kon ik mijn klachten in het bil nog niet goed plaatsen in het plaatje.

Eind februari belde ik met Goof Schep. Een telefonische intake. Na 5 minuten zei hij al: “als ik die klachten zo hoor dan is er 70% kans op vaatproblemen”. Hmm, dat klonk heel resoluut. Dat had ik nodig. Al besefte ik ook heel goed dat ik zocht naar een strohalm. Maar die strohalm had ik en ik begon meer te geloven in een beknelling van mijn liesslagader ipv een beknelling van bloedvat in bilspier. Ik vond herkenning in het artikel van Bender et al. (2004) waarin een studie wordt beschreven van renners met hoofdzakelijk beknelling liesslagader en behandeling hiervan. Ik las in de tabel de spieren waar de renners verzuring/klachten voelden. Daarbij stonden ook de bilspier en kuitspier. Dan past het nog in mijn plaatje. Ook maakte ik een sprongetje toen ik het artikel las in de Wielerrevue waarin Maarten Nijland (veldrijder) aangaf: “Ook in het dagelijks leven ondervond Nijland de problemen. ,,Als ik de trap op was gelopen, moest ik bovenaan even uitrusten. Dan weet je dat er meer aan de hand is. Dat was voor mij het moment dat ik besloot om me te laten onderzoeken. Daaruit bleek dat in beide bekkenslagaders een knik zat.’’ Ja, die trap herkende ik ook enorm. Natuurlijk bleven er wat puzzelstukjes liggen, maar ik raakte er meer van overtuigd dat ik door dit onderzoek antwoorden zou vinden en verder zou komen. Het verhaal van Bart Brentjens was deels herkenbaar. ,,Mijn eerste operatie was, volgens mij, in 1999, de tweede na de Spelen in 2000’’, probeert het 40-jarige mountainbike-icoon zich te herinneren. ,,Ik had er vooral last van met

de start. Ik kon aan het eind van de koers net zulke snelle rondes rijden als aan het begin. Ook ik ervaar de problemen meer bij de start. Na een half uur lopen wordt het steeds wat beter, maar maximaal gaan kan ik niet. Bij het fietsen duurt het zelfs een uur voordat het echt wat beter gaat. In een ander artikel las ik tevens dat kou/seizoen ook van invloed kon zijn. Daarom misschien niet vreemd dat mijn klachten vorig jaar aan het einde van de winter kwamen en in de lente weer verdwenen en tevens terugkwamen in november (maar dan hardnekkiger).

Relativeren

In het relativeren van gedachten was ik inmiddels zover dat ik alle wedstrijden dit jaar wel op zou willen geven. Laat mij in maart maar onderzoeken en dan opereren in april/mei. Dan 6 weken niets doen en dan kan ik in de zomer weer langzaam beginnen aan de basistrainingen. In juli intensiteit en volume van de trainingen opvoeren en dan in augustus verder uitbouwen. Met geluk kan ik in september dan de Tri-Ambla doen. En zo niet dan kan ik vast in november of december wel weer een cross duathlonnetje pakken. En ook als dat niet is weggelegd voor mij, dan wil ik ook wel wachten tot volgend jaar hoor. Als ik maar weer met hetzelfde gevoel kan sporten als voorheen. Af en toe even de volledige uitputting in het lichaam voelen omdat het totaal verzuurd is of helemaal leeg. En tevreden zijn over de tempo’s die ik loop en fiets. Want ja, met zwemmen ging nog super. Dat kon ik gelukkig nog. Met het maken van een afspraak bij Goof Schep heb ik mijn masseur en fysiotherapeut gezegd de behandelingen even stop te zetten. Even rust voor het lichaam. En uitkomsten van het onderzoek afwachten.

Het meedenken van m’n medisch teampje, maar ook het medeleven van triathlonmaatjes via gesprekjes, mails, berichtjes en telefoontjes met pap en mam hebben me veel steun gegeven. Opmerkelijk de verschillende berichtjes van collegatriatleten buiten AVHeerenveen met ervaringen, tips etc. Dan besef ik me wederom waarom ik deze sport zo fijn vind. Iedereen natuurlijk enorm bedankt daarvoor! Ik kan weer verder.

Woensdag 13 maart 2013

Woensdag 13 maart 2013. Voor mij de dag des oordeels. Ik keek met dubbele gevoelens naar deze dag. Ik achtte de kans groot dat er een vaatprobleem zou worden gevonden. Tja, moet je daar blij mee zijn? Ik wel. Liever de zekerheid dat dit toch ernstige probleem de oorzaak is van mijn problemen, en daarmee de antwoorden op mijn vragen beantwoord, dan de onzekerheid waarin ik zat. Ik ging me namelijk van alles in mijn hoofd halen. Anderzijds is een vaatprobleem geen senicure. En toen ik tijdens de MTB-Ameland even met Rob Barel sprak en ik aangaf dat ik ‘hoopte’ dat het een vaatprobleem zou zijn, gaf zijn antwoord mij ook niet echt een geruststellend gevoel. “Aan vaatproblemen doen ze tegenwoordig ook niet vaak meer iets”. Jee, als dat zo is…….wat dan? Daar maar even niet aan denken, dacht ik nog. Waar ik wel aan dacht was wanneer het onderzoek niets uit zou wijzen. In welke richting moest ik dan gaan zoeken? Ik voelde toch echt mijn beperkingen in mijn linker been (hoofdzakelijk).

10:30 Eerst lichamelijk onderzoek door arts in opleiding. Daar werd opmerkelijk genoeg een ruisje gehoord in de rechter liesslagader. Door naar Dr Schep voor lichamelijk onderzoek en echo. Hoewel ik beperkingen ervoer in mijn linker been, werd naast de ruis in mijn rechter been ook een vaatvernauwing in het rechter been gevonden. Daarbij was links ook niet goed. Met die info op de fiets gezet voor een maximaal test. Ik kreeg sensoren op mijn bovenbenen voor o.a. bloedstroom en moest aangeven wanneer en waar ik de verzuring voelde. Daarna zo lang mogelijk doortrappen en zodra het niet meer ging moest ik mijn voeten op een kruk plaatsen en werd meerdere malen mijn bloeddruk in de enkels en tevens bij de bovenarm gemeten.

En dan volgt het eindgesprek. Zowel echo als test lieten zien dat de bloedtoevoer naar de benen (vooral links) beperkt is. De ader was bovendien niet meer intact (beschadigd/vernauwd). ,,Shit”. Dat is de meest ongunstige variant. Vervolgens werd me verteld dat er weinig met deze vaatproblematiek werd gedaan (mits profrenner en je je geld verdient met de sport). Het blijft een zeer zware en gecompliceerde operatie. Ja, aangepast sporten (stuur omhoog) of andere sport kiezen. Daar zit je dan. Op de ATB heb ik geen diepe zit! De ogen werden nat hoor. Ik voelde me machteloos. Wat als ik gewoon op hetzelfde niveau als nu door wil sporten? Ik voelde me verdoofd en verdrietig. Mijn “Way of life” aanpassen is oke zolang het tijdelijk is. Maar voor goed is iets anders. Een telefonische afspraak voor eind juni is gemaakt. Kijken of de klachten gelijk zijn, verbeterd of verslechterd. 3 Maanden om na te denken wat ik wil. Gevoelsmatig weet ik het wel op dit moment. Ik wil namelijk niet in onmogelijkheden denken, maar in mogelijkheden. Er is heel veel wat ik nog kan, maar ik wil ook zo graag blijven strijden om goede klasseringen binnen de cross triathlon; lekker maximaal kunnen gaa; het lichaam uitdagen tot het uiterste. Dat wil ik nu nog helemaal niet opgeven. En als ik zo over 3 maanden ook nog denk, dan zal ik heel erg mijn best moeten doen om de arts ook over te halen om een operatie uit te voren. Ik ben immers niet beperkt in mijn dagelijks functioneren. Maar ik ben wel beperkt in het volgen van mijn passie. Dat overheerst. Met de beperkingen zal ik nu eerst moeten dealen. Maar ik hoop dat dat tijdelijk mag zijn.

Meer info via: vaatproblemen bij wielrenners

Januari: Lopen met een baksteen in je bil

.....want zo voelt dat wanneer ik net de naalden weer in mijn bilspier heb gehad en de volgende dag ga hardlopen:) Sinds november heb ik tijdens het lopen pijn in kuit, quadriceps, hamstring en bil. Hoofdzakelijk links, maar rechts is ook niet geheel soepel. In het begin is het altijd even een paar weken doorsporten om te kijken of het vanzelf weggaat; dat het een aanpassing is van het lichaam, of toch wat serieuzer.

Na een rustperiode van half september tot begin oktober, begon ik half oktober de omvang van de trainingen weer wat uit te bouwen. In november af en toe een schepje bovenop de intensiteit omdat de Adventure eraan kwam. In die periode kreeg ik regelmatig het gevoel dat er een heel strakke kous om m'n kuit zat die steeds strakker werd aangetrokken. Heel vlot daarna volgende klachten van snelle verzuring danwel vollopen van quadriceps, hamstring en bilspier. Heel vervelend. Klachten waren wel herkenbaar met de klachten die ik in het voorjaar van 2012 ook had gehad en symptomatisch had laten behandelen. Toen tijdens de crossloop van 10km in Mildam ik zo beperkt werd in het lopen door m.n. een scheurende pijn in de quadriceps besloot ik maar even wat gas terug te nemen. De Adventure run 21.1km afgezegd en de fysio bezocht. Een overbelaste bilspier. Dus de naalden werden gepakt en middels dry needling proberen de pijnplekken weg te halen.

In die periode kon ik prima blijven sporten. Duurtrainingen waren nog redelijk uit te voeren. Wel nam de uitstraling in been richting teen toe. Vreemd genoeg voelde ik de belemmeringen in de spieren (kuit, quadriceps, hamstring) hoofdzakelijk in het linker been, maar de uitstraling veel meer in het rechter been. Verder onderzoek en behandeling vonden plaats. Naar de sportarts voor diagnose, naar de masseur om compenserende spieren te laten masseren.

Geweldig team

Nu al bijna 2 maanden verder. De sportarts vond een blokkade in het SI gewricht en de fysio en masseur zien beiden een overbelasting in de piriformis en omliggende diepe bilspieren. Daarom behandeling ook aangepast en geintensiveerd. Januari klokt 9 afspraken bij de fysio, 1 bij de sportarts en 2 bij de sportmasseur. 1 x per week lig ik bij Bernard (fysio) op de (pijn)bank die middels dry needling de triggerpoints aanprikt om daarmee de spanning op specifieke plekken in bil maar ook hamstring, kuit en quadriceps te verminderen en me kraakt om het SI gewricht vrij te maken. Pijnlijk, echt. Prikjes geef ik niets om, maar als het prikje dan net op het juiste plekje komt, dan voelt het soms alsof er een mesje in mij snijdt en komt er soms een electrische uitstraling vanaf de plek. 1-2 x per week bezoek ik Chris (fysio): niet alleen de symptomen maar ook de oorzaak aanpakken en dus in de red cords verder werken aan core-stability. Chris heeft zoveel kennis en ervaring in de rompstabiliteit en kan net die juiste nuances in houding aanbrengen. Heel sportspecifiek. Begin Januari Baukje (sportarts) bezocht en in februari weer terug om progressie te bekijken of verder onderzoek; Hans (masseur) werkt middels sport- en triggerpoint massage om hele lijf en leden soepel te krijgen en te houden. Dan lig ik zo 2 uur op die bank. Ontspannen? Nee hoor, ook pijnlijk zo nu en dan. Maar doordat ik weken/maanden lang zo aan m'n lichaam heb lopen trekken en een zwaar seizoen 2012 heb gehad, valt er voldoende oud-zeer weg te masseren. Wel super dat zoveel vakmensen me kunnen helpen met m'n klachten. Wel heel blij mee:)

Ik denk dat ik het dieptepunt zo'n beetje heb gehad, maar ben nog steeds erg beperkt in het sporten. Duurtrainingen met lopen en fietsen gaan best prima. Tot een HR van 145-150 is er weinig aan de hand. Heel kort werk (100m versnellen) en core stability geven ook geen klachten. Zwemmen gaat uit de kunst. Laatst zomaar een PR. Maar ik wil ook zo heel erg graag weer lekker volle bak lopen en fietsen. Daar blijft de beperking zitten. Zeer waarschijnlijk zorgt de overbelaste bilspier voor verdrukking van zowel zenuwbanen (o.a. de ischadus) als bloedbanen die naar het been voeren (http://www.triggerpointboek.nl/sciatica.htm). Hierdoor worden de beenspieren niet maximaal aangestuurd, ervaar ik uitstraling en krijgen de spieren onvoldoende zuurstof door beknelling van bloedvat(en). Te weinig zuurstof betekent veel minder energie en vroege verzuring in de spieren. Heel vervelend. Maar het feit dat ik wel gewoon prima aan de basis kan werken en het echte wedstrijdseizoen nog even duurt, stelt me wel rustig. Hoewel het afzeggen van de leuke cross wedstrijdjes wel heel vervelend is. Ik hoop heel stiekem dat ik in maart weer kan doen wat ik wil. Maar ben toch ook wel een beetje bang dat ik tot mei zal moeten wachten. Afwachten maar. Tijd is mijn ergste vijand en tevens grootste vriend.

Op naar 2013: Obstacles are things a person sees when he takes his eyes off his goal (E. Joseph Cossman)

Geen uitgebreide terugblik in woorden voor 2012, maar een samenvatting van hoogtepunten in beeld (http://www.youtube.com/watch?v=YtQX_aoFK40&feature=share).

Een overzicht van mijn wedstrijden in 2012:

• 7 jan X-loop (10.6) St Nyk 2de DOA

• 21 jan X-Duathlon Nijverdal (5-20-2.5) 2de DOA
• 28 jan X-Duathlon Heerenveen (7-18-3.5) 1ste DOA
• 19 febr X-Duathlon Norg (5-20-2.5) 1ste DOA
• 4 mrt X-Duathlon Almere (8-20-4)(enige dame LD buiten mededinging)
• 10 mrt Proloog MTB Ameland (6.4) 1ste DOA
• 31 mrt Duathlon Ter Idzard (11-40-5.5) 4de DOA
• 22 apr MTB marathon Kellerwald (120) 4de DOA
• 26 mei Triathlon Heerenveen (1.5-40-10) 3de DOA
• 23 juni MTB marathon Amerongen (JJC)(120km) 1ste DOA
• 30 juni Triathlon Stiens NNK (1.5-40-10) 4de DOA
• 14-21 juli TransAlp (618km, 21166hm) 33ste mixed teams (in beeld)
• 26 aug NK X-triathlon (1.5-30-10) 2de D20+ (4de DOA)
• 29 aug CK Triathlon Mildam (0.5-20-5) 1ste DOA
• 2 sept FK Triathlon Drachten (1.5-40-10) 2de DOA + Fries Kampioen
• 15 sept X-triathlon Ameland (1.5-35-12) 2de D20+ (8ste DOA)
• 1 dec X-loop Mildam (10) 3de DOA

Kleurrijk 2013

Als doel voor 2013 staat mijn promotie gepland: "Fitness, physical activity and cardiometabolic risk in adolescents". Een mooie uitdaging. Maar zonder een beetje fysieke activiteit daarnaast gaat me dat niet lukken:) Dus passend bij mijn hoofddoel heb ik een mooi wedstrijdprogramma opgesteld. Herstellend van een blessure hoop ik snel het programma op te kunnen pakken.

Komend seizoen mag ik starten op mijn nieuwe Cannondale (die hopelijk komende week wordt geleverd). Met dank aan On Tour Tweewielers hoop ik de voordelen van een 29-er te ervaren die velen beschrijven. Ik voel me enorm gesteund in mijn passie voor sport door sponsoring en perfecte service van On Tour Tweewielers. Komende jaren zijn dan ook mooi paars gekleurd.

 Planning 2013

• 5/1 Crossloop Sint Nyk (10km)
• 19/1 Cross Duathlon Nijverdal (5-20-2.5)
• 26/1 Cross Duathlon Heerenveen (7-18-3.5)
• 10/2 Cross Duathlon Norg (6-20-3)
• 24/2 Cross Duathlon Waalwijk (8-20-4)
• 9+10/3 MTB Ameland (proloog 6; tour 90)
• 17/3 Grand Raid Nisramont (4-6-25-5)
• 23/3 Duathlon ter Idzard (10-40-5)
• 21/4 Eifeler Cross duathlon (8-23-4)
• 25/5 Triathlon Heerenveen (1.5-40-10)
• 22/6 Cross Triathlon Oberharz (1-32-10)
• 13/7 WK Cross triathlon Den Haag (1.5-30-10)
• 10/8 Cross triathlon Xterra Tsjechie (1.2-36-10)
• 25/8 NK Cross Triathlon Vlaardingen (1.5-30-10)
• 7/9 Cross Triathlon Ameland (1.5-35-12)

Gedeelde 3de tijdens pittige Mildamcross

De laatste wedstrijd op mijn agenda dateert alweer uit september. Dat was de Tri-Ambla. Daarna een paar weekjes rust en halverwege oktober weer structuur aangebracht in de trainingen. Dat werd even 'verstoord' door een uitstapje naar Sydney en vervolgens een week lang last van jetlag, maar de afgelopen 2 weken ging het weer netjes. Met de voortdurende krapte in de agenda op de zaterdag vanwege 3 voetballende kinderen in de competitie, laat ik de wedstrijden op zaterdag meestal aan mijn neus voorbij gaan. Maar 1 december zat er wel ruimte in de agenda waardoor ik mooi de cross van Mildam mee kon lopen.

Naast de cross in St Nyk, vind ik dit wel een van de mooiste in het cross circuit van AVHeerenveen. Dus heerlijk dat ik de mogelijkheid had om te rennen. Na een vroege zwemtraining van 7:00-8:00 vlot naar huis voor ontbijt en wat kleine klussen en me rond 10:15 door Theo naar Mildam laten brengen (kon ik naderhand mooi rennend terug). Hoewel de weersvoorspellingen voor de zaterdag niet denderend waren, hadden we bij het startschot een strak blauwe lucht. Daarbij een record aantal deelnemers. Wat wil je nog meer.

Na het startschot was ik vlot weg. De hoeveelheid modder op het parcours viel mee en ik kwam direct lekker in mijn ritme. Voelde goed. Bij de dames direct op kop, maar zeker niet te voortvarend vertrokken. Helaas na 2km kreeg ik een enorm trekkende spanning in mijn L quadriceps. Het deed behoorlijk pijn en ik moest iets inlveren aan tempo. Ik werd ingehaald door Geke, Lenneke en Regine. Forceren zou alleen maar problemen kunnen veroorzaken, dus hield ik mijn eigen tempo. Ik zag het gat groter worden, maar mijn pijn bleef gelijk; werd niet erger. Ik probeerde een soepele tred te houden en dat lukte naar tevredenheid. Af en toe proberen mijn been los te schudden, maar dat had geen effect. Het was geen kramp, maar een spier verrekt.

Rond km 8 voelde het ietsje beter. Of de spieren maximaal warm waren, de endorfines goed werkten.......geen idee, maar ik kon weer wat aanzetten. Lenneke en Geke had ik niet meer in het vizier, maar Regine wel. Dus toch wat versnellen het laatste stuk. In een kilometer dichtte ik het gat met Regine, dat zo'n 20 seconden bedroeg. Leuk om even samen aan te zetten. Lenneke en Geke kwamen weer in beeld. Maar met nog een aantal honderd meters te gaan, zou ik die niet meer kunnen pakken. Regine bleef achter me hangen en samen liepen we in flink tempo richting de finish. Ik voelde nu beide benen. Maar dat was het branden van de verzuring. Samen finishen of elkaar nog even het vuur aan de schenen leggen. Dat laatste bewaren we voor een volgende loop. Voor nu was het leuk genoeg om samen met m'n oud-studente Sportgezondheid te finishen. Hartstikke leuk. 34 seconden achter Lenneke (1) en 21 seconden achter Geke (2). Dat was een mooie strijd geweest.

Even nagekletst en daarna een rustig duurloopje 6km naar het voetbalveld van Heerenveen om Jona de tweede helft te zien spelen. Dat lukte nog wel met m'n been.

De opvolgende zondagochtend een geweldige zwemtraining van Johan Neevel in Wezep. De videobeelden gaven weer duidelijke leerpunten weer. Na een lekker bak thee, met een flinke club bikers de bossen van Hattem e.o. in. Een lekker duurtochtje met (voor mij) als hoogtepunt de Leemkuul. Bij thuiskomst familie Neevel een frisse douche en lekkere broodjes. Dank, wederom voor de gastvrijheid Johan en Saskia. Het was weer erg geslaagd!

Nu een beetje hopen dat m'n quadriceps snel weer de oude is. We'll see. Op naar de Adventure over 2 weekjes!

Dank aan Sjanita voor de crossfoto en dank aan Saskia voor de videobeelden.

Zilver D23+ tijdens machtig Tri-Ambla

Dat klinkt super "zilver met de Tri-Ambla" (net als vorig jaar) en daar was m'n prestatie ook naar. Maar de 'oude garde' domineerde de cross triathlon op Ameland, waardoor er nog een heel aantal dames uit de categorie D40+ voor me eindigde en ik een 8ste plaats in de eindklassering had. Zeker tevreden mee gezien het sterke startveld.

Het lijkt inmiddels traditie om met AVHeerenveen het Tri-Ambla weekend gezamenlijk te vieren op Ameland. Aan de start dit jaar voor het OAK: Paco, Samme, Henk M, Jonathan, Jan vdH, Tsjeard, Tineke en ik. Op de M namen deel: Lenneke, Marcel, Elsbeth, Henk O, Jan L en Halbe. Vrijdag even kort een momentje om op de Super moto's een stukje parcours te pakken. Voelde goed. De wind was pittig maar het zonnetje scheen. Zaterdag zou de wind zelfs wat gaan liggen, wat de omstandigheden heel aangenaam zou maken.

Voor de wedstrijd

Start zaterdag om 10:00. Mooi op tijd. Hou ik wel van want dan ga je niet lopen ijsberen en heb je geen gedoe met het eten. Gewoon op tijd een ontbijtje en dan die kant op. Schoenen in het PF2 bij de Molen en vervolgend hup naar de dijk om fietsschoenen, helm en ATB in PF1 op de dijk te stallen. Wind was wat gaan liggen en er werd druk gespeculeerd over de start. Het water stond tamelijk hoog, waardoor de zogenaamde "Le mans"  start gevaar op zou kunnen leveren omdat het afstapje van de dijk het water in niet duidelijk zichtbaar was. Gelukkig viel het mee. Op de dijk even bij kletsen (foto links), dan de nek invetten met vaseline (foto midden) en andere atleten nog even het zwemparcours uitleggen (foto rechts). Ready to party.

Met de start goed weg voor een eerste ronde van 1000m. Ik had weinig ruzie onderweg. Op een of andere wijze is het moeilijk om ruzie met mij te krijgen in het water. En daar voel ik me wel goed bij. Ik zat fijn in mijn slag en in mijn ademhaling. Enige minpuntje was dat mijn brilletje iets beslagen was waardoor mijn zicht werd belemmerd. Dan maar iets meer vertrouwen op de zwemmers om mij heen. Na 1000m uit het water en klaar voor een ronde van 500m. Altijd leuk hoor om door de grote menigte, die bij de Tri-Ambla start staat, toegejuicht te worden. Dan de tweede duik in het water. Kost altijd weer even moeite om de ademhaling te controleren. Maar de slag heb ik vlot weer te pakken. Na 35 minuten kom ik het water uit. Ja, dit keer was het rondje echt langer dan vorig jaar. Geeft niet. Is voor iedereen gelijk. En ik heb zeker geen hekel aan het zwemmen.

De wissel naar het biken ging vlot. Ik startte tegelijk met Judy. Was even van plan bij haar te blijven, maar voelde direct dat ik me dan op zou blazen. Eerste deel ging goed. Hop door de Miede, langs de Kerkedunen en zo over het paardenpad het bos in. Flinke klim en op naar het strand. Opmerkelijk om te zien (op foto's) hoeveel atleten daar af moesten stappen het mulle zand in en zo de afgang het strand op wandelen. 't Lukte me prima (mede dankzij de clinic van Johan Neevel) om door het mulle zand de strandafgang te nemen en naar de zeelijn te biken. Pakte daarmee 2 mannen en reed pittig door. Zachte bandjes deden het prima. Het water stond hoog en was tamelijk zacht. Flinke wind tegen maar niemand om aan te haken. Sterker nog ik haalde atleten in die bij mij aan wilden haken. Dat gaf me een goed gevoel. Na anderhalve kilometer strand, de opgang nemen en het bos weer in. Het was rustig rond de positie waar ik me bevond. Op weg door de duinen richting Ballum kwamen de eerste mannen me voorbij. Teken dat ik goed had gezwommen en ook prima aan 't biken was. Voor mij was het wachten op bekenden waarvan ik weet dat ze minder dan me zwemmen en beter dan mij biken. Geeft wederom een indicatie hoe ik bezig ben. Voor Ballum en bij Hollum had de organisatie het parcours op bepaalde stukken gewijzigd. Alle wijzigingen waren stuk voor stuk verbeteringen. Leuke singletracks door de duinen. Ik vond het wel heel prettig. In Hollum het strand op. Ik was aan't stuivertje wisselen met Brenda Schuurkamp en kreeg vervolgens ook Jip Veelenturf in het zicht. Dat motiveerde me extra. Het laatste stuk lekker op de trappers en op naar de loopwissel.

De wissel na het lopen verliep goed. Lenneke, die de M afstand deed, zat vlak voor me en dat hield me scherp. Ik kon haar niet bijhalen omdat ik bang was dan onvoldoende power over te hebben voor de 2de ronde van 6km. Het pittige klimmen hakte er de 2de ronde wel in. Vooral het strand af door het mulle zand. Poeh! Maar toen ik het strand af was, wist ik dat ik er bijna was. Lekker tempo houden richting de finish en vele lopers van de M-afstand oppikken. Dat voelt mentaal zo lekker. IN een tijd van 3:24:27 finishte ik als 2de dame 23+ en 8ste dame overall. De dames 40+ hadden het vandaag weer steengoed gedaan. Chapeau! Ha, geeft direct ook hoop voor de toekomst:)

Het was wederom een geweldig spectakel en grandioos en strak georganiseerd. Dank aan Stichting Sport Promotie Ameland al alle vrijwilligers. John Veenstra en Anja Brouwer bedankt voor de mooie foto's.

Fries- en clubkampioen

In 1 week de Nederlansde kampioenschappen cross Triathlon,  de Friese kampioenschappen triathlon en clubkampioenschappen triathlon AVHeerenveen. Dat was fysiek even pittig en mede daardoor is de verslaggeving even vertraagd. Maar toch nog even (voordat we de Tri-Ambla induiken) kort verslag van de wedstrijden. Op 26 augustus behaalde ik zilver bij de dames 20+ op het NK cross triathlon (4de OA). Op 29 augustus volgden onze clubkampioenschappen AVHeerenveen/HZ&PC in Mildam over 1/8 triathlon en op 2 september werden de Friese Kampioenschappen Triathlon in Drachten gehouden over de olympische afstand. Let's go!

Het verslag van het NK staat al enige tijd op de site. Drie dagen daarna volgden de clubkampioenschappen. Altijd gezellig en iedereen in bloedje fanatiek. Ook dit keer weer. Met ruim 30 deelnemers hadden we weer een leuke startserie. Om 19:15 mochten we 500m (one-way) zwemmen in de Tsjonger. Het weer kon niet beter. Fijn temperatuurtje en nagenoeg windstil. Ik was redelijk weg met zwemmen, maar belandde 150m voor het eind wat in de waterplanten (onaangenaam). Fijn gezwommen en vlak achter Anette het water uit. Een vlotte wissel en hup op de race. Ik kon direct fijn tempo pakken. De benen voelden goed en ik was klaar voor 4 rondjes van 5km. In de 2de ronde kwam Tineke in fijn tempo mij voorbij. Ik kon op gepaste afstand achter haal blijven, zelfs nog even stuivertje wisselen. Maar ik moest mijn meerdere erkennen in een super fietsende power girl. Ik wisselde van fietsen naar lopen een paar seconden achter Tineke. Na de wissel direct tempo zetten en bijhalen. Benen voelden nog goed. Tempo kon ik vasthouden en ik hoorde Tineke op gepaste afstand achter me lopen. Laatste 1.5km de scherpe kantjes van het lopen afgehaald om nog iets reserve te bewaren mocht het nodig zijn. En dat bleek nog even nodig. Vlak voor de finish moedigde Samme Tineke nog even aan, die vervolgens een versnelling maakte. Ik kon daarop gelukkig antwoorden en zo nog net met een voorsprong van enkele seconden winnen. Daar komt de volgende generatie aan:)

Zondag werd het opmaken voor de triathlon Drachten. Altijd leuk als intensieve training voor de Tri-Ambla en als Fries Kampioenschap. Een kleine delegatie AVHeerenveners stond aan de start. Om 13:00 werden we weggeschoten voor 4 rondes van 375m zwemmen (1500m). Zwemmen voelde heel goed. Ik bleef bij Marcel en Samme in de buurt en wist daarmee tevens dat ik prima tempo had. Vlak achter Marcel, maar voor Samme klom ik het water uit voor een vlotte wissel. Op de fiets tempo maken en weg was ik. Ik had niet de fietsbenen die ik woensdag wel had. Toen kon met met een gemiddelde van ruim 35km/hr de wedstrijd rijden. Nu hield het op met een gemiddelde van 33km/hr. Maar da's oor mij altijd nog prima. De tweede van de 4 ronde (a 10km) ging ietsje minder, maar ronde 3 en 4 kon ik mijn tempo weer goed handhaven. Tevreden van de fiets en klaar voor 4 rondes van 2.3km lopen.

Eerste 2 rondes lopen voelden goed. Ik liep als 2de dame met ruime achterstand op dame 1 (Esther de Vries). Bij het ingaan van ronde 3 kreeg ik pijn in mijn linker quadriceps. Waarschijnlijk onvoldoende hersteld. Betekende dat ik de laatste 4 km ieder minder soepel en daarmee minder snel kon lopen. Aangezien het verschil met de dame voor en achter mij groot was, maakte het niet veel uit. Ik finishte als 2de dame en snelste Friezin. Blijft altijd leuk. Nu na anderhalve week beetje afbouwen en klaar voor de Tri-Ambla. Ontzettend veel zin in!

Zilver D20+ (4de overall) NK cross triathlon Vlaardingen

Na de TransAlp, 4 weken geleden, een weekje rust gehad en daarna me weer gestort op zwem, loop en koppeltrainingen. De zwem- en looptrainingen hadden ook voor de TransAlp niet zoveel aandacht gehad, maar dat had geen negatief effect gehad tijdens eerdere triathlons. Wel lekker om weer wat meer te zwemmen en ook om te lopen. Al merkte ik dat mijn knieen weer even moesten wennen.

We namen met 4 atleten van AVHeerenveen (Jan, Marco, Samme en ik) deel aan het NK. Paco en Jonathan namen deel aan een kortere afstand. De regenval van de voorgaande dag en ook de wedstrijddag zelf, zou zorgen voor flinke modder op het parcours. Dat viel achteraf wat tegen, doordat de zand (modder) paden ook deels voorzien waren van grind. De nobby nic voor was dan achteraf ook overbodig. Maar met de modderige editie van jaren geleden in het hoofd......

Tijdens de start om 13:00 was het droog. Het water was mooi vlak en had een aangename temperatuur van 19.5 graden. Ik ging op de 2de rij achter de snelle mannen liggen. Dat blijkt telkens weer een juiste positie voor mij. Ook nu weer. Na het startschot schieten de mannen weg; wacht ik een kleine seconde zodat de horizontaal strekkende benen mij niet in de neus steken; en go with the flow. Ik was goed weg. Kreeg een paar happen water, maar weinig klappen. Eerste slagen veel kijken om juiste positie te houden en hopen dat het veld snel uit elkaar trekt. We moesten 3 rondes van 500m zwemmen. Ik bleef mooi dicht langs de middenlijn die in het water lag. Er zat voldoende power in de armen en de ademhaling had ik goed onder controle. Na 24:21 kwam ik uit het water. Tevreden mee en een vlotte wissel.

Op m'n Santos, hop de modder in. Het parcours was wel nat, maar niet extreem modderig en daardoor ook niet extreem zwaar. Ik had weinig idee van mijn positie, maar stond gewoon goed op de trappers. 3 Rondes van 10km. De benen voelden wel goed. Bij het inrijden van de eerste ronde, nam ik mijn gel en voelde dat die niet helemaal lekker viel. Maar het beperkte me niet. In de tweede ronde zag ik Ingrid van Lubek voor me rijden. Dat was een mooi mikpunt. Ik heb veel respect voor Ingrid. Na 2 bevallingen en een bekkentrombose doet ze het weer fantastisch op de triathlons. Het leek alsof ik in de 2de ronde niet dichterbij kon komen, maar aan het eind van ronde 3 kon ik haar voorbij en wisselde als 3de Nederlandse dame (wist ik toen niet). Ik begon aan het lopen. 3 rondes van 3.5km. Benen voelden goed, maar maag niet zo. Dat betekende ietsje inhouden. Al snel passeerde Ingrid mij. En aan haar tempo zag ik dat ik dat niet zou kunnen volgen. Dat deed ik dus ook niet. Ronde 2 werd al wat zwaarder en ronde 3 voelde ik steken in mijn zij waardoor ik nog iets moest inleveren op mijn snelheid. Ik zag Jan, die ik de hele tijd in mijn vizier had, langzaam wat uitlopen. Aanzetten had voor mij geen zin meer. In 2:50:59 finishte ik als 4de Nederlandse; Zilver bij de dames 20+. Zeker tevreden. Jan haalde goud bij de heren 60+; Samme was 4de H45+; Marco 6de H40+. Paco had een mooie 3de plaats op de korte afstand. Kortom, mooie prestaties voor AVHeerenveen.

Woensdag a.s. de clubkampioenschappen in Mildam en zondag de Friese Kampioenschappen triathlon in Drachten. De laatste triathlon dit jaar..........Tri-Ambla op 15 september. Dus nog eventjes knallen:)

Fantastische foto's van John Veenstra en Jeroen Tibbe

TransAlp 2012: Team OnTour

Beelden in filmpje van 10 minuten op youtube
Stage 1: Oberammergau-Imst (97,80km/2215hm)(Result 42^ste in 5:55; Rank 42) Slechte start

De eerste stage klonk het startschot om 10:00. De nacht was een beetje onrustig geweest en tijdens het ontbijt kreeg ik niet heel veel weg. Maar ik was klaar voor de race, voelde me goed en had er zin in. Marco ook. We waren mooi op tijd aanwezig zodat we, zoals dat tijdens de eerste stage is toegestaan, zelf een startplek uit mochten zoeken, nadat we onze megatassen hadden afgegeven. We stonden redelijk voorin. Helaas voor de start wat druilerig weer. Maar koud was het niet. Daar klonk om 10:00 de “Highway to hell”. We mochten los. De eerste 30km moesten we licht klimmend omhoog over het asfalt. Het doel was om behouden te fietsen de eerste dag, zodat het de opvolgende 7 dagen ook nog leuk zou worden. We werden meegezogen in de massa door het dorp Oberammergau en al tamelijk vlot zat mijn HR boven de 160. Mijn inziens gingen we helemaal niet zo megahard maar haperden mijn benen wel. Ik kreeg een brandend gevoel in de benen. Even ander gevoel dan verzuring. Maar had het in april dit jaar al eens eerder ervaren tijdens een tijdrit. Ik vroeg Marco het iets rustiger te doen omdat m’n HR nu al skyhigh ging. Ook bij het iets rustiger fietsen daalde m’n HR niet en ik voelde me ongemakkelijk. Even bij Marco aan de arm hangen om de HR naar beneden te krijgen. Maar dat gebeurde niet. Het leek en voelde alsof mijn HR volledig z’n eigen gang ging en dat ik er geen controle meer over had. Dit voelde echt beroerd. Ik vroeg me direct af hoe ik de volgende uren door zou moeten komen. Kon ik überhaupt nog bergen beklimmen? De hele vreselijke lichamelijke sensatie duurde een uur. Toen gingen we het bos in. Het regende en de paden waren wat nat en modderig. Gek genoeg voelde ik me lichamelijk oké vanaf het moment dat we offroad gingen. Laten we het maar houden op een asfalt-allergie;).

Na 40km biken kwamen we bij de eerste klim. We hadden lekker tempo en het biken voelde goed. We moesten in 2.5km 300m omhoog. Het voelde goed, maar was pittig. Zo pittig dat de HR naar 172 ging. Hmm, dat vond ik iets teveel van het goede, aangezien dit pas de 1^ste racedag was. Daar waar de hellingshoek nog even steiler werd stapte ik af. Dit kostte echt teveel kracht en zou ik later moeten bezuren. Stukje lopen en daarna weer verder biken. Het venijn zat ‘m in de staart. De serieuze klim begon na 68km. In 7km moesten we 800m omhoog over scotter (gruissteen). De klim ging prima. En alle vertrouwen die ik in het 1^ste uur was verloren, had ik dubbel terug gekregen. De laatste 20km was alleen maar afdalen en dus bijkomen. Fijn voor de benen. Marco, die nog even fanatieker was dan ik, wilde in de laatste kilometers voor de finish nog even kijken of we wat mixed koppels op konden pikken en schakelde daarom nog even een tandje erbij. Door af en toe even aan z’n arm te hangen, kon ik volgen. We schaakten nog een mixed koppel vlak voor de finish #feelsgood. Binnen de 6 uur finishten we voor de eerste etappe. Lekker onder de bagger maar voldaan. Dat betekende in de rij voor de bikewash en daarna met een taxi naar ons hotel 11km verderop.

 Stage 2: Imst-Ischgl  (77,90km/3274hm)(Result: 46^ste in 6:49; Rank: 44) Bloedneuzen

De wekker ging vroeg en we konden nog net een paar broodjes vanuit het hotel meenemen voor de taxirit naar de startlokatie. Niet dat dat uitmaakte, want ik kreeg amper brood naar binnen. Bovendien was ik de dag met een bloedneus gestart en dat gaf geen fijn gevoel. In de taxi maakte ik me een beetje zogen. Gister was het eerste uur niet naar wens verlopen. Ik had na de eerste etappe ’s avonds slecht kunnen eten en het ontbijt kreeg ik ook niet naar binnen en dan ook nog een bloedneus. Hmm. De benen? Spierpijn; wel gemasseerd. Zien wat het zou gaan worden.

 

Er stond een pittige etappe met relatief veel hoogtemeters op het programma. De meest forse klim zat in de start. Zo’n 11km klimmen waarin zo’n 1300hm moesten worden bedwongen. Daarna nog 2 klimmen en de laatste 20km bergop. Met frisse moed begonnen. Het voelde, ondanks dat ik slecht had gegeten, helemaal niet verkeerd. Het klimmen ging best aardig. Maar na bijna anderhalf uur fietsen kreeg ik weer een bloedneus. Marco scheurde een stukje poetsdoek af, wat ik heel charmant in m’n neus kon proppen zodat ik met 2 handen aan het stuur door kon fietsen. Het ging prima, al was het voor de ademhaling niet ideaal. De eerste 20 kilometers gingen even in een heel ander tempo dan de dag ervoor. Toen reden we 30km/hr over het asfalt vals plat omhoog. Nu moesten we flink klimmen over scotter met een tempo van zo’n 5km/hr. Wederom met regen. En ik begon me al af te vragen waar ik een mooie zomerse teint vandaan moest gaan halen. Na ruim 2 uur klimmen kwamen we boven aan de Venetalm op zo’n 2000m hoogte. De lucht was grauw, maar inmiddels was het droog (maar wel heel modderig). De windstopper ging aan voor de afdaling. Met dank aan Cathelijne waarvan ik de windstopper mocht lenen. Zo, go with the flow en lekker een paar kilometer naar beneden. Daarna weer klimmen, dalen, klimmen dalen. Het ging prima. Ik vond het erg zwaar, maar was toch tevreden met het verloop van de race. We finishten binnen de 7 uur. Prima. Ik was wel leeg. Gelukkig hadden we een appartement dichtbij en genoten we van een prima pastaparty. Kon weer normaal voedsel naar binnen krijgen. Heel fijn.

Stage 3: Ischgl-Nauders (67,83km/2720hm)(Result: 45^ste in 5:43; Rank: 44) Het voelt goed!

Eindelijk een volledige stage waarvan ik kon zeggen dat het goed voelde. Qua afstand en hoogtemeters en stukje minder dan de dag ervoor. We hadden echt een mooi parcours met super afdalingen. Afdalingen die technisch, maar toch net te doen zijn. Dat je in het goede spoor zit en bikers af ziet stappen waar ik nog door kon. Kicken. Ook de eerste dag zonder regen, en ja, met veel zon. Ik begon met de kilometer meer te genieten en kreeg vertrouwen in de rest van de week. Eindelijk!

 

Stage 4: Nauders-Scuol (52,66km/1888hm)(Result: 50^ste in 4:09; Rank: 44) Ff bijkomen

Met 52.66km en ‘slechts’ 1888hm was dit de kortste etappe in de reeks van 8. Theoretisch gezien zou dit ook de eenvoudigste moeten zijn. Maar Marco had mijn ‘easy instelling’ geprobeerd wat te temperen met de zin: “ik kan me nog herinneren van 2 jaar geleden….”. Goed dan maar zelf ervaren. Met het idee behouden te fietsen omdat op dag 6 de koninginne-etappe gepland stond en de dag daarvoor en daarna ook geen easy tochten zouden worden, gingen we van start. Beloning bij de finish zou het gezelschap en support van Theo en Anna zijn. We reden een prima tocht onder zonnige omstandigheden. In ruim 4 uren waren we weer bij de finish. Dat was wel erg aangenaam. Tijdens de rit wat haperingen aan de bike ervaren en daarom m’n santos afgegeven bij Shimano voor vervanging van wat onderdelen. Nieuwe casette, nieuw middenblad, nieuw ketting, nieuwe kabels, nieuwe lagers……. Ohh, ik was al bang dat Theo niet vrolijk met mij zou zijn. Maar om de rekening van slechts 95 euro konden we eigen best lachen. Lijf in orde en fiets in orde. Klaar voor de start van de tweede helft van de TransAlp.

 

Stage 5: Scuol-Livigno (69,56km/2531hm)(Result: 40ste in 5:40; Rank: 43) Mooiste etappe

Bij het zien van de afstand en hoogteprofielen van stage 5, verwachtte ik dat dit vergelijkbaar zou zijn met stage 3. Tot dit moment had ik het meest genoten van stage 3. Niet alleen omdat het toen fysiek eindelijk goed voelde (en daarmee mentaal ook), maar ook omdat stage 3 een heel mooi parcours had door fantastische natuur. Dus kijken wat Stage 5 zou brengen. Een ding wist ik zeker. Beetje sparen voor Stage 6 zou essentieel zijn. Stage 5 vond ik, achteraf gezien, de allermooiste route. Dat kwam door de omgeving. Een groot deel ging we langs een riviertje stroomopwaarts. Het biken voelde goed. We kwamen vaak in contact met duo’s die we de voorgaande stages ook hadden getroffen. Een duo blijft me het meest bij en dat waren vader en dochter uit Zuid-Afrika. Zo geweldig om dat als vader en dochter te fietsen. Stoer ook. Je zag vader genieten en zijn uiterste best doen om dochter-lief mee te krijgen. Af en toe duwen, maar trappen deed ze ook heel goed. We hadden een mooie rit. Niet extreem zwaar, maar wel even zo’n verdomd vervelend stuk waar het pad dan héél smal is en de afgrond héél steil. Als daar bomen staan is het niet zo heel erg. Maar als ik naar het pad kijk en in mijn periferie alleen maar diepte ervaar krijg ik echt vervelende kriebels in de buik. Waah, ja ik ken ook wel angst. Maar dan denk ik……niemand duikelt hier naar beneden, dus ik ook niet. Zit dan spastisch op mijn bike. Hellend naar de bergzijde, knietjes naar binnen. Dan stoot je natuurlijk met je voet tegen de berghelling en wordt het niet relaxter. But I am still a life. Gewoon iets relaxter fietsen en niet op laten jagen door kerels achter me;). Met een 40^ste plek van de 69 teams was dit onze beste prestatie sinds de start van de TransAlp. Klaar voor de Koninginne etappe

Stage 6: Livigno-Ponte di Legno (106,29km/3451hm)(Result: 43ste in 9:06; Rank: 43) Appeltje-eitje;)

Ik was best een beetje bang voor de ervaring van deze dag. Anderzijds wist ik ook beter in te schatten wat me te wachten stond. Na inmiddels % dagen biken met heel wat hoogtemeters, wist ik dat deze tocht fysiek heel prima te doen was. We waren stage 2 prima doorgekomen en de opvolgende dagen ook. En deze tocht was stage 2 + 30km extra. De limiet lag op 10 uur. Dus dat zat goed in het koppie. Ik verwachtte dat we die tijd ook nodig zouden hebben. Het lichaam voelde ok aan het begin van de dag. Ja, ik voelde spierpijn in de benen. Maar dat voelde ik al dagen. En ik wist daarbij dat ik na een paar kilometer fietsen daar niets meer van voelde. Kwestie van ‘gewoon weer even in je ritme komen’. En dat gebeurde. We hadden na 5km dalen een korte steile klim die grotendeels lopend moest worden afgelegd. Dat geeft niet heel veel vertrouwen hoor. Dan zie je je Garmin de meters tellen en de klok tikt zo lekker door. Maar die meters gaan niet snel en de tijd wel. Lopend doe je zo’n 3-4 km in een uur. Maar goed, eenmaal het eerste topje bereikt konden we weer biken. Soms nog een stukje lopen. En als ik marco mocht geloven dan hadden we die eerste kilometers al veel sneller gedaan dan 2 jaar geleden toen Marco de TransAlp met Paco reed. Toen moesten ze langer lopen. Dit gaf de burger dus hoop. Daarbij wist ik ook dat we na 68km biken een lange klim van 20km zouden krijgen. Hmmm. Tot die tijd gewoon genieten;) Beetje klimmen, beetje dalen, stukje vlak.

En daar was ie dan……. Nadat we de Passo di Verva waren afgedaald mochten we 20km klimmen. Een rekensommetje in mijn hoofd zei: “nu 4 uur klimmen”. Een ander stemmetje zei direct: “verstand op 0 en een steady tred zoeken”. Zorgen dat je zonder al teveel spanning op de benen de pedalen lekker ronddraait. So we did. Hoewel het gewoon goed voelde en lekker ging, bleef de hartslag laag. Was ook de bedoeling, maar die hartslag wilde ook niet meer omhoog. Ik had daarbij ook niet het idee dat we minder goed fietsten dan andere dagen. En dat was ook niet zo. Ik leefde op isotone sportdrank en gelletjes 9 uur lang. Repen gaven mij al een paar dagen het zuur. En de gel gaf voldoende energie. Wel was het erg warm tijdens de klim, dus we moesten het vocht goed in de gaten houden. Minimaal een halve liter per uur. Maar liefst meer. Soms leek het alsof alleen de tijd en kilometers langzaam voorbij trokken. Maar omdat het niet loeizwaar was vanwege een aangenaam steigingspercentage, viel er genoeg te genieten van de mooie omgeving, een praatje op z’n tijd met andere bikers; en het voelen van de warme zon. Vergezichten waren soms adembenemend. Het was ook zeker genieten. Na het bereiken van de top mochten we bijna 10km dalen. Prachtig. En tot slot nog een kleine 10km niet al te steil klimmen. Ik keek op m’n klokje en dacht: “dit gaat echt helemaal goedkomen”. Met het uitrijden van deze etappe wist ik dat het zwaarste deel van de TransAlp achter de rug was. Ruim 9 uur hadden we nodig gehad. Dat viel zo mee. Was daarbij ook echt niet helemaal leeg of kapot. Maar ging zeker nog niet juichen. Want we moesten de volgende dag in etappe 7 nagenoeg evenveel hoogtemeters afleggen als vandaag. Maar dan ‘gelukkig’ wel 30 kilometers minder. Goed eten dus en uitrusten voor de op-een-na-laatste-dag.

 Stage 7: Ponte di Legno-Madonna di Campiglio (72,25km/3234m)(Result: 29ste in 6:57; Rank 35) Nieuwe benen van Shimano

Marco had me al meerdere malen verteld dat hij in 2010 tijdens de TransAlp in de race groeide. Nou, ik kon me daar toen niets bij voorstellen. Ik kon me alleen voorstellen dat ik dag 1 lekker zou fietsen en daarna spierpijn zou hebben, zware benen zou krijgen en een steeds pijnlijker wordende rug en schuurplekken op het zitvlak etc. Niets was minder waar. De eerste 2 dagen waren tot nu toe voor mij het minste verlopen. Vanaf dat moment was het alleen maar beter gegaan. Natuurlijk voelde ik wel spierpijn en vermoeide benen. Maar zodra ik aan’t fietsen was verdween dat ook weer snel en kwam ik in de flow van de race. Tijdens stage 7 helemaal. Ik vond dat een bijzondere gewaarwording. Voor ons als team werd het uiteindelijk ook onze beste prestatie van de hele wedstrijd met als resultaat een 29^ste plek waarbij we het snelste Nederlandse mixed koppel waren. Geweldig.

We moesten deze dag 2 flinke bergen over. Gezien onze prestatie van de vorige dag waren we gepromoveerd naar startvak B. Mooi, dat scheelt weer een heel aantal biker. Starten met een klim van 20km. Daar ga je weer. Maar tijdens het klimmen, voelde ik het direct: dit gaat lekker. We passeerden bikers die we niet eerder waren tegengekomen. Kon natuurlijk aan het startvak liggen. Maar al vrij snel zagen we dat het gewoon echt lekker ging. Maar het was ‘slechts’ de eerste klim. We passeerden ook bikers waarvan we wisten dat zij in voorgaande etappes ruim voor ons finishten. Zijn wij zo goed of zijn zij……… Wij zijn goed vandaag!! Bovenop de berg de flow te pakken en lekker afdalen. Na totaal 45km biken de tweede klim van 15km. Ook die ging prima. Benen voelden zo sterk alsof ik zo bij Shimano nieuwe benen had gehaald zoals ik ook mijn ATB van nieuwe onderdelen verzag. Dat voelt zo fijn he. Binnen de 7 uur konden we de etappe afronden en ons opmaken voor de finish. Ofwel de laatste stage.

Stage 8: Madonna di Campiglio-Riva del Garda (75,10/1778hm)(Result: 32ste in 5:14; Rank 33) Hel!

Met 75km en ‘slechts’ 1778hm moest dit een makkie worden naar de finish. Ik was nergens bang voor. De start ging even iets anders dan gepland. Bij het tillen van de bikes uit de auto bleek de rem van Marco’s bike niet meer in orde. Wow, even volop stress. We hadden niet heel veel tijd meer voor de start en Marco vloog met Theo en Anna naar de tent van Shimano. Shimano kon niet helpen en alles ging uiterst easy. Op naar Specialized. We zaten een aantal minuten voor de start. Ik stond klaar in het vak. Afgesproken dat ik alvast zou starten als “Highway to hell” zou klinken. Maar dat voelde niet oke. Wanneer zie je elkaar dan. En is het bovendien toegestaan volgens de reglementen om met een aantal minuten tijdsverschil van je teamgenoot te vertrekken. Ik stond te wachten in vak B en inmiddels werd vak C al doorgeschoven naar vak B en klonk “Highway to hell”. Theo seinde me dat marco er aankwam en zo kon het toch nog dat we met de bikers uit vak C mee konden starten. We startten met een afdaling van 12km. Lekker easy denk je dan. Nou, niet dus. Iedereen zat bovenop elkaar en het was alleen maar bochtwerk. Schoot geen sodemieter op. Daarbij was het begonnen met regenen. Bah. Werd helemaal niet warm zo. Niet leuk. Na 12km dalen stond onze laatste echte beklimming te wachten. Een kleine 15km omhoog naar de Passo Bregn da l’Ors. Het was af en toe pittig klimmen en de miezer ging over in regen en werd zelfs onweer. Gaan we door zo daar in de bergen? Hmm, vast wel, want met terugfietsen kom je zeker niet verder. Het was koud en nat en zwaar. Had me wat anders voorgesteld bij deze laatste dag. Na totaal 25km biken kwamen we bovenaan de top. Meestal stonden daar groepjes met bikers bij te komen, te kletsen, te eten, te verkleden. Nu ging alles en iedereen door om maar niet stil te staan en koud te worden. Nou, iedereen is wel koud geworden hoor. Ik was een ijsklontje toen ik na ruim 20km dalen in het dal aankwam. Ik dacht echt: “ik word nooit meer warm”. Hoe zou ik mijn benen nog kunnen bewegen. Het afdalen was zo extreem. Niet door de afdaling zelf. Want die zou geweldig zijn als het warm en droog was. Ging over asfalt slingerend langs ogenschijnlijk geweldige natuur. Maar ik durfde m’n hoofd amper te draaien op mijn bike. Ik was soaked wet. Tijdens het zwemmen van een triathlon ben ik nog niet zo nat. En het was koud bovenop de berg naar beneden. Bevroren handen waardoor ik amper controle had over mijn stuur en de remmen. Bibberend ging ik naar beneden. Niet van angst. Ik rilde van de kou; tanden klapperden. Vind ik dit leuk? Waarom doe ik dit? Het voelde als een marteling. Die duurde gelukkig nog geen half uur. Het werd droog en ik voelde af en toe wat warmte van het asfalt komen. Ohhh, wat een fijne sensatie. Echt. Maar de benen wilden maar heel weinig. Die konden maar net een steady tred draaien. Eenmaal in de bewoonde wereld droogden we zomaar op en was ik vlot weer op temperatuur. Enkele bikers waren in isodekentjes gewikkeld. Gelukkig was dat voor ons niet nodig geweest. Opgewarmd en wel was er nog een laatste klimmetje voor de finish. De klim begon niet al te steil. Lekker door fietsen. Het was inmiddels warm. Tsja, en dan staat er op papier nog een zwart stukje. Dan weet je meestal dat je de fiets af moet. En dat was ook zou. We moesten een heel stuk klimmen over kleine keien, steil omhoog. Ahhh, hier had ik helemaal geen zin meer in. Het lichaam was wat stijg geworden van de kou en de meeste energie was er wel uit. Bovendien zorgde de mindset “laatste stukje naar de finish na alle etappes die we al hebben gehad” ervoor dat deze pittige klim nog net even wat zwaarder viel. Maar eenmaal boven (puf puf) kregen we zicht op Riva Del Garda. Klinkt een beetje als “de Hemel” of “het beloofde land”. Nou daar gingen we. Het beruchte Romeinse pad af. Nee, dat was bikend niet te doen. Daar waren we al voor gewaardschuwd. Toch denk ik, als ik daar een tijdje mocht trainen onder droge omstandigheden, dat ik er bikend ook wel wat van terecht had kunnen brengen. Enfin. De zon scheen nu ook volop en na het Romeinse pad mochten we tussen de olijvenplantages door naar Riva. We zagen het meer, we hoorden de luidsprekers en we ruikten de finish. Nog even aantrekken. En toen was er het moment waar we, ondanks het genieten van de mooie tochten, ook naar hadden uitgekeken: DE FINISH.

 

8 dagen biken; 4 landen; 618.55km; 21166hm; 49:37:36

We hebben daarna nog een heerlijk dagje Riva del Garda genoten om bij te komen. Achteraf viel de wedstrijd me mee. Veel zware momenten, maar vooral doordat ik in de race groeide, vielen de laatste dagen mee (nouja, etappe 8??). Wat tegenviel was het eten. Niet dat het eten niet goed was, maar ik had moeite met ontbijt en kon ook ’s avonds niet heel veel weg krijgen. Denk toch door spanning. Met moeite iedere dag één! Keizerbroodje met jam. Daarbij dan maar 2 koppen thee met extreem veel suiker. Gelukkig nam ik na iedere etappe direct m’n hersteldrank en waar mogelijk aangevuld met de catering ter plaatse. Daarbij verzorgde ik mezelf tijdens de wedstrijd goed door voldoende isotone sportdrank te drinken en iedere 45-60 minuten een gelletje te nemen. Repen kwamen me naar 3 dagen al de keel uit. Het wachten bij het bike afspuiten en in de eerste dagen de transfer naar hotels in andere dorpen kostte veel tijd die ten koste ging van de ontspanning danwel het herstel. Was jammer. Maar is natuurlijk bijzaak. Geeft wel lering. Het evenement was grandioos. En het is heerlijk om met zoveel bikers deze mooie wedstrijd te ervaren. Iedereen beleeft het op zijn of haar eigen wijze. Maar iedereen heeft ongetwijfeld afgezien en genoten.